ข้ามเวลามา300ปี

หมื่นอินปัน

โรงชำเราบุรุษ & โรงฝิ่น

“ แม่นาย แม่นายจักเข้าไปในนั้นจริงๆเหรอเจ้าคะ “ บัวที่เดินนำแก้วมาจนถึงที่นี้ พอมาถึงหน้าโรงชำเรา หัวใจของเธอก็เริ่มรู้สึกฝ่อลง นั้นก็เลยทำให้เธอหันมาถามแม่นายของตัวเอง แก้วที่มาถึงนี้แล้วเธอไม่มีทางกลับไปโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรแน่นอน คนเดนตายอย่างเธอไม่มีทางหรอว่าเธอจะกลัวกะอีแค่ซ่อง เท่านั้น

“ เข้าไปจริงสิพี่บัว ถ้าไม่กล้าแล้วเราจะรวยได้อย่างไรเล่า ไปข้าจักเข้าไปเอง “ แก้ว เธอหันมายิ้มก่อนจะบอกกับบัวไปว่าเธอจะเข้าไปเอง บัวที่ได้ยินนายพูดแบบนั้นแล้วก็ทำท่าจะเข้าไปเธอก็ทำท่าจะเอาด้วย แต่ระหว่างที่ทั้งคู่จะเข้าไปที่นั้นก็ต้องหยุดเท้าแค่นั้นเพราะเสียงของคนที่เธอเพิ่งไหว้ลาจากมาเมื่อกี่นี้เรียกเธอเอาไว้ก่อน

“ แม่แก้ว เดี๋ยวอย่าเพิ่งเข้าไป ข้าจะให้คนเข้าไปเรียกเฒ่าแกมาให้เอง “ เมฆา ที่ขอตัวหนีสหายมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วงแก้วอย่างอธิบายไม่ถูกนั้นก็ทำให้ เมฆา แกล้งขอตัวออกมาจากโรงน้ำชา เพื่อมาดูว่าแก้วจะเป็นอย่างไรบ้าง

“ ท่านหมื่น ท่านหมื่นกลับมาทำอันใดอีกเล่าเจ้าคะ ก็ข้าบอกท่านหมื่นไปแล้วนี้ว่าข้าไม่เป็นอะไร เรื่องแค่นี้ข้าจัดการได้เจ้าคะ “ แก้ว ที่ขอตัวจากหมื่นอินปันกับหมื่นเมฆาว่าเธอมากับคนของเธอ ได้ นั้นก็ทำให้เธอแยกออกมาจากทั้งสอง แต่พอเธอเห็นหมื่นเมฆามาที่นี้ เธอก็ต้องแปลกใจมาก พร้อมกับบอกกับหมื่นท่านว่า เธอไม่เป็นอะไรจริงๆ แต่พอหมื่นเมฆาได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก อีกทั้งศัพนามที่เธอเรียกเขานั้นมันทำให้เมฆารู้สึกไม่พอใจ จากนั้นเขาก็กระโดดลงมาจากหลังม้า แล้วก็ปี่เข้ามาบีบที่แขนเธฮอย่างแรงด้วยความโกรธ พร้อมกับพูดกับเธอว่า

“ ข้าบอกเจ้าว่าข้าจักให้คนไปตามเฒ่าแก่มาให้เอง เหตุใดเจ้าถึงไม่เชื่อข้า แล้วก็เลิกเรียกข้าว่าท่านหมื่นได้แล้ว เรียกข้าว่าคุณพี่เฉยๆก็พอ ข้าฟังแล้วไม่ชอบ “ ผลึบ หมื่นเมฆา พูดออกมาด้วยความไม่พอใจ เขากัดกรามแน่นพร้อมกับเน้นคำพูดทุกคำเพื่อให้เธอเข้าใจจุดประสงค์ของเขา แก้วที่โดนแบบนั้น เธอก็รู้สึกเจ็บ แต่ก็ไม่พูดหรือว่าขอร้องชายหนุ่มออกมา แต่เธอก็พูดกับช่ายหนุ่มออกไปว่า

“ ก็คุณพี่หมื่นเป็นว่าที่พี่เขยของข้านี้หนา แล้วจักให้ข้าเรียกคุณพี่ว่ากะไรละเจ้าคะ “ แก้วถามหมื่นเมฆา ออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชันแล้วก็ทำท่าทางเหมือนพ่อแหงแม่งอน การกระทำของแก้วทำเอาหมื่นเมฆาถึงกับอดที่จะอมยิ้มอย่างนึกเอ็นดูไม่ได้ บัวที่เห็นว่าหมื่นเมฆาถึงเนื้อถึงตัวคุณหนูของตัวเองเธอก็รีบเข้ามาดึงคุณหนูของเธอให้ออกห่างจากหมื่นเมฆา เพราะกลัวว่าจะเป็นขี้ปากชาวบ้านว่า เล่นชู้กับคู่มั้นพี่สาวของตัวเอง

“ แม่นาย ระวังหน่อยเจ้าคะเดี๋ยวชาวบ้านก็เอาไปลือกันว่าคุณหนูรักกินขโมยกินว่าที่ผัวของพี่สาวหรอหนาเจ้าคะ “ ด้วยความเป็นห่วงบัวดึงแขนของนายหญิงของตัวเอง พร้อมกับกระซิบบอกกับเธอว่าให้ระวังตัว หมื่นเมฆาที่ได้เห็นแบบนั้นเขาก็เข้าใจได้ ที่บัวทำแบบนั้นเป็นเพราะอะไร เขาก็เลยหันมาบอกกับหาญบ่าวของตัวเองให้ไปเรียกเฒ่าแก่ออกมา

เวลาต่อมา

หลังจากที่แก้วได้เอาไวท์ที่เธอหมักมาขายให้กับเฒ่าแก่ เฒ่าแก่ก็ขอเอาไปให้ลูกค้าชิมดูก่อน ถ้าได้การตอบรับดีเขาถึงจะสั่งเพิ่ม ระหว่างการเจรจาทางธุรกิจก็มีหมื่นหาญเป็นคนช่วยเพิ่มเครดิตให้กับแก้วอกีคน นั้นก็เลยทำให้ลูกค้าที่มาเที่ยวที่นี้ต่างเชื่อใจในเหล้าแบบใหม่ของแก้ว นั้นก็เลยทำให้การเจรจาครั้งนี้ได้ผลเป็นอย่างมาก โดยการตกลงซื้อขายกันในครังนี้ แก้วเธอได้รับเงินมาตั้ง5บาท แต่เฒ่าแก่ไม่รับปากการผูกขาดไวท์ของเธอ เพราะเขาอยากรองดูก่อนว่า ผลตอบรับเป็นยังไงซึ่งแก้วก็เข้าใจ เธอก็ไม่ว่าอะไร จากนั้น แก้ว บัว หาญ และก็หมื่นเมฆาทั้ง4คนก็เดินออกมา จากตรงนั้น

“ ข้าขอขอบน้ำใจคุณพี่มากเลยนะเจ้าคะที่ทำให้ข้าได้อัทมาตั้งเยอะแนะ คริ คริ คริ “ แก้วที่มาถึงเรือของตัวเอง พอก็ไหว้ชายหนุ่มพร้อมกับกล่าวขอบคุณหมื่นเมฆาที่อุตส่าห์พูดรับรองเธอ จนเธอขายได้ นั้นเลยทำให้จีนที่ตั้งใจในครั้งนี้มากถึงกับทำท่าทางดีใจพร้อมกับเสียงหัวเราะที่น่าเอ็นดู หมื่นเมฆาที่ได้ยินเธอเรียกตัวเองว่า คุณพี่ตามที่เขาต้องการให้เธอเรียก แล้วยิ่งท่าทางดีอกดีใจของเธอ ยิ่งทำให้เมฆารู้สึกดีใจยิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่งซะอีก เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน แค่เขาเห็นเด็กสาวตรงหน้าดีใจ เขาก็รู้สึกดีใจตามเธอไปด้วย ซึ่งหาญที่เห็นเจ้านายของตัวเองเป็นแบบนั้น เขาก็รู้สึกแปลกใจอย่างไม่น้อย แต่ก็พอจะเดาได้ว่านายของตนยิ้มไม่หุบเป็นเพราะอะไร

“ อื้ม ไม่เป็นไร ก็เจ้าพูดจนข้าเห็นภาพแบบนั้น ข้าก็พอเข้าใจได้ว่าเหล้าอันใดนะ ชื่อที่เจ้าเรียก “ หมื่นเมฆาไม่รู้ว่าชื่อเหล้าที่แก้วเรียกว่าไวท์ เพราะสมัยนั้นยังไม่มีใครรู้จักไวท์

( สมมุติจากจินตนาการของไรท์เท่านั้น )

แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ยิ้มก่อนจะบอกกับชายหนุ่มไปว่า

“ ไวท์เจ้าคะคุณพี่ แล้วนี้เจ้าคะข้าเก็บเอาไว้ให้คุณพี่ด้วยนะเจ้าคะ เอาไปรองชิมดู ถ้าคุณพี่สนใจข้าจักให้ส่วนลดพิเศษกับคุณพี่เลยเจ้าค่ะ ถือซะว่า เป็นการขอบคุณที่ช่วยข้า “ แก้วเธอบอกว่าเหล้าของเธอชื่อว่าอะไร พร้อมกับเอาใหที่เหลือให้กับชายหนุ่มเพื่อเป็นการขอบคุณ ที่เขาช่วยเธอ เมฆายื่นมือไปเอาใหที่อยู่ในมือของหญิงสาวมา พร้อมกับยิ้มหวานส่งให้เธอนี้เป็นครั้งแรกที่หมื่นเมฆายิ้มอย่างมีความสุขจริงๆที่ผ่านมาเขาเอาแต่เครียดกับเสียงรอบข้างที่เรียกเขาว่า ลูกเมียบ่าว เวลาที่หมื่นเมฆาเข้าไปประชุมในวัง เขาก็จะโดนกลั้นแกล้งจากลูกเมียเอกของพวกเหล่าอำมาตรหน้าเหี้ยกันท่าเขาไม่ให้เขามีอำนาจอยู่ในที่ประชุม นั้นเลยทำให้เมฆาเป็นเย็นชาแล้วก็เป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต แต่คราวนี้ หาญได้เห็นยิ้มของผู้เป็นนาย เขาก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจและก็ตื่นเต้น ที่เห็นเจ้านายเป็นแบบนี้ หาญไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมีกับเจ้านายของเขาได้

เวลาต่อมา

“ แม่นายกับมาแล้ว “ กระรอก ที่อยู่เรือนเพราะเรือลำเล็กแล้วก็เต็มไปด้วยใหไวท์ เธอก็เลยไม่ได้ไปด้วย เธอก็เลยต้องอยู่เรือนเพื่อคอยหุงหาอาหาร และก็ทำกับข้าวรอให้เจ้านายของตัวเอง กลับมา

“ นี้นังกระนอก แกจะตื่นเต้นทำกะไรว่ะ “ บัวที่เห็นหน้าตาตื่นเต้นของกระนอกวิ่งเข้ามารับเจ้านายอย่างกับเด็ก เธอก็เลยอดที่จะเอ็ดไม่ได้ กระรอกที่ได้เห็นแบบนั้นเธอก็ทำหน้าสลดลงอย่า แก้วที่เห็นว่ากระรอกเธอทำหน้าตาสลดก็เลยหันไปเอ็ดบัวด้วยรอยยิ้ม

“ พี่บัว ก็ // จ๊ะฉันกลับมาแล้วว่าแต่วันนี้พี่กระรอกทำอะไรรอข้าเหรอจ๊ะ หอมมาเชียว “ แก้ว เธอหันมาเอ็ดบัวก่อนจะหันมาบอกกับกระรอกว่าตัวเองกลับมาแล้ว แต่ว่ากลิ่นกับข้าวที่กระรอกทำมันหอมจนท้องเธอร้องโครกครากออกมา นั้นก็เลยทำให้แก้วรู้สึกสนใจของที่มีกลิ่นหอมอยู่ในเรือนมากว่า

“ เจ้าคะแม่นาย ข้าทำต้มผักที่เก็บจากสวนของเรา แล้วก็ปิ้งปลา น้ำพริกเจ้าคะ แม่นาย “ กระรอก เธอพูดออกมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น หลังจากที่เธอหายจากอาการเจ็บใข้เพราะได้แก้วกัยบัวดูแลอย่างดี พอเธอมีแรงขึ้นมาเธอก็เลยจัดการทำอาหารอหร่อยๆเพื่อเป็นการตอบแทน ผู้มีพระคุณทั้งสอง แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็หันมามองบัวด้วยสีหน้าตื่นเต้น เพราะตอนนี้เธอรู้สึกหิวเป็นอย่างมาก ก่อนจะวิ่งไปที่เรือนในทันที บัวที่เห็นแม่นายของตัวเองวิ่งไปอย่างกับเด็กน้อย เธอก็ส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มอย่างเหนื่อยหน่ายที่แม่นายไม่ยอมทำตามที่ตัวเองบอกว่า เป็นหญิงผู้ดีอย่าวิ่งอย่างกับม้าดีดกระโหลก

“ ไปอีกระรอกแม่นายคงจักหิวแล้วละ “ บัวหันมาบอกกับกระรอกจากนั้นทั้งคู่ก็รีบเดินเข้ามาในเรือนเพื่อช่วยกันจัดแจงสำรับกับข้าวให้กับแม่นาย