ข้ามเวลามา300ปี

หมื่นเมฆา

เช้าวันต่อมา

ซู่….ซ่า…..ซู่….ซ่า

“ พี่บัวทางนั้น พี่บัวเร็วเข้า ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า “ แก้วที่ตื่นมาแต่เช้า ด้วยความที่รู้สึกสดชื่นหลังจากที่ไม่ได้นอนอย่างเต็มตามานานหลายปีตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นทหารรับจ้าง แต่พอเธอมาอยู่ในร่างของเด็กสาวผู้ออ่นแอขาดสารอาหารคนนี้ เธอก็เลยจัดการนอนอย่างเต็มที่เพื่อเริ่มต้นการใช้ชีวิตใหม่และก็ที่ใหม่ๆ แล้ววันนี้ก็มาถึง เธอกับบัวก็ตื่นมาตั้งแต่เช้ามืดเพื่อมาช่วยกันหุงหาอาหาร ด้วยความที่สระน้ำรอบบ้านของเธอมีปลาตัวใหญ่ นั้นก็เลยทำให้แก้วก็นึกอยากกินปลาเผาขึ้นมา ก็เลยชวนบัวบ่าวคู่ใจของเธอ มาจับปลา

“ คุณหนู อย่าหัวเราะเสียงดังสิเจ้าคะ เดี๋ยวคนก็หาว่าคุณหนูไม่มีพ่อแม่บอกสอนนะเจ้าคะ “ ด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย บัวก็รีบพูดห้ามไม่ให้แก้วหัวเราะเสียงดัง แก้วที่ได้ยินบัวพูดแบบนั้นเธอก็ถึงกับตะลึุงอึ้งด้วยความตกใจ ก่อนจะพูดกับตัวเองเบาๆว่า

“ เหี้ย …คนที่นี้เขาพูดกันโต้งๆ ตรงๆ แบบนี้เลยเหรอว่ะแม่งถ้าเป็นสมัยที่กูอยู่ลธก็รับรองได้เลยว่า ยัยบัวตัวแสบได้ไปเฝ้าลากมะม่วงอย่างแน่นอน “ แก้วเธอพูดออกมาเสียงเบากับตัวเอง เมื่อได้ยินบัวบ่าวของตัวเองพูดแบบนั้น ด้วยความที่เธอยังไม่ชินกับคนในยุคนี้มากนักแล้วอีกอย่างนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้เล่นสนุกอย่างกับตอนที่เธอเป็นเด็กแก้วก็เลยลืมตัวเล่นซะลืมว่าตัวเองอยู่ที่ไหนเลย

“ เป็นอันใดไปเจ้าคะคุณหนู เจ็บตรงไหนรึเปล่า หรือว่าเป็นอันใดไปเจ้าคะ “ บวที่เห็นว่าแม่นายของตัวเองนิ่งเงียบไป ด้วยความสงสัยและก็เป็นห่วงเธอก็รีบวิ่งผ่าน้ำเข้ามาหาเจ้านายพร้อมกับถามออกมาด้วยสีหน้าเป็นห่วงเจ้านายเป็นอย่างมาก แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอก็รีบตั้งสติแล้วก็วิ๊ดน้ำใส่หน้าของบัว เพื่อแกล้งเธอ จากนั้นเสียงหัวเราะที่เคยบอกว่าอย่าหัวเราะเสียงนั้นดูเหมือนว่าจะห้ามไม่อยู่แล้ว เพราะบัวก็หัวเราะเสียงดังเช่นเดียวกัน

“ ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า คุณหนูอย่าสิเจ้าคะ ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า “

“ พี่บัวนั้นๆไอ้ช่อน พี่บัวไอ้ช่อน เร็วเข้าจับเร็ว “ ระหว่างที่แก้วแกล้งวิ๊ดน้ำสาดใส่หน้าของบัวเพื่อแกล้งให้เธอ สายตาของเธอก็เจอเข้ากับไอ้ช่อนตัวใหญ่เท่าขาของเธอ แก้วที่เห็นแบบนั้นก็รีบบอกกับบัวทันทีด้วยสีหน้าตกใจ บัวที่ฟังเจ้านายของตัวเองไม่รู้เรื่องเธอก็ถึงกับหน้าเหวอมองเลิ่กลักด้วยความตกใจ เพราะท่าทางของเจ้านายสาวของเธอ ดูตกตะลึงอย่างกับเห็นผี

“ ไอ้ช่อนอันใดรึเจ้าคะคุณหนู ไอ้ช่อนอันใดเจ้าคะ “ บัว ที่ไม่เข้าใจ เธอก็ถามออกมาด้วยความตกใจ แก้วที่เห็นเจ้าช่อนตัวเท่าขาที่แหวกว่ายอย่างสบายอารมณ์อยู่นั้น เธอก็ไม่สนและก็ไม่ฟังที่บัวพูด นอกจากตั้งสติเพื่อจะจับเจ้าช่อนดวงขาดมาทำปลาเผามากินให้หน่ำใจ บัวที่เห็นสีหน้าท่าทางของคนเป็นนายเธอก็รู้สึกกลัวแล้วก็ตกใจ จนทำอะไรไม่ถูกนอกจากทำท่าจะวิ่งเท่านั้น แก้วที่เห็นว่าบัวจะขยับเธอก็รีบห้ามเธอด้วยสีหน้าจริงจังทันทีว่า

“ พี่บัวอย่างขยับ นิ่งไว้พี่ นิ่งไว้ “ แก้วเธอห้ามบัวที่ทำท่าจะวิ่งขึ้นจากน้ำเพราะเธอไม่รู้ว่าที่เจ้านายเรียกไอ้ช่อนนั้นมันคือตัวอะไร แต่เธอก็ต้องนิ่งชงักเมื่อผู้เป็นนายบอกให้เธอนิ่ง ทั้งที่ในใจก็หวาดกลัวแทบจะฉี่ราด แก้วที่ย่องเข้าหาเป้าหมายได้เป็นที่เรียบร้อย ความสามารถของเธอที่มีติดตัวมาก็คือการจับป้าด้วยมือเปล่านี้แหละ ด้วยความที่เธอออกรบ แล้วก็ต้องอยู่ในที่ธุระกันดาร เรื่องการเอาตัวรอดเธอต้องมีอยู่แล้ว นั้นก็เลยทำให้เรื่องจับปลาเธอก็เก่งไม่แพ้กัน

ซู่……

“กรี๊สสสสส “

“ ได้แล้วพี่บัว ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า “ แก้วที่ล๊อกเป่าหมายได้แล้วเธอก็กระโจนเข้าจับเจ้าปลาช่อนตัวนั้นทันที บัวที่ไม่รู้เรื่องอะไรเธอก็หลับตาปี๊ก่อนจะกรีดร้องด้วยความตกใจเพราะไม่รู้ว่าที่เจ้านายเรียกว่าไอ้ช่อนนั้นคืออะไร กับกันกับแก้วที่จับปลาได้ด้วยความดีใจเธอก็เรียกบ่าวของเธอให้หันมาดู บัวที่ตกใจกลัวพอได้ยินเสียงของเจ้านายพูดแบบนั้นเธอก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมามอง ก่อนจะค่อยๆเป่าปากออกมาด้วยความโล่งใจ

กึบ กั๊บ กึก กั๊ก

เสียงฝีเท้าของม้าที่ค่อยๆ วิ่งมาอย่างสบายใจสองตัว ท่าทางคนที่นั่งอยู่บนหลังม้าดูสง่าผ่าเผยท่าทางองอาจ

“ ไอ้หาญ มึงช่วยกูดิหน่อยประไร นั้นใช้ผู้หญิงใช่หรือไม่ มึงช่วยกูดูสิ “ เมฆา พระโอรสของขุนหลวงแต่ด้วยความที่แม่ของท่านเป็นเมียบ่าวนั้นก็เลยทำให้หมื่นเมฆาไม่ค่อยได้มีตำแหน่งใหญ่ๆเหมือนกับลูกของเมียคนอื่นๆ ระหว่างที่หมื่นเมฆากำลังขวบหม้าเดินเล่นกินลมหลังจากที่เสร็จจากภารกิจ ตรวจตราความเรียบร้อยตามปกติ แต่ระหว่างที่เดินเล่นกินลมด้วยความสบายใจอยู่นั้น หูของหมื่นเมฆาก็ได้ยินเข้ากับเสียงหัวเราะที่ดังอย่างสนุกสนาน ด้วยความแปลกใจ เพราะตอนนี้ยังเป็นเช้ามืดอยู่แท้ๆ แต่กลับมีเสียงของผู้หญิงมาหัวเราะ นั้นก็เลยทำให้หมื่นเมฆาถึงกับแปลกใจรี่ตาจ้องมองคนที่อยู่ในคลองน้ำ ด้วยความสงสัย เหมือนกับว่าไม่แน่ใจว่าคนที่อยู่ตรงนั้นเป็นผีหรือว่าคน หาญบ่าวคนสนิทที่ขวบม้าอยู่ทางด้านหลังพอได้รับคำสั่งเขาก็รีบกระโดดลงจากหลังม้าเพื่อไปดูว่า เสียงหัวเราะที่อยู่ในสระนั้นเป็นเสียงของคนหรือว่าผี

“ ท่านหมื่นขอรับ คนขอรับ แต่….ว่าทำไม ถึงได้มีผู้หญิงมาหาปลามืดๆค่ำแบบนี้ นะสิขอรับ “ หาญ ที่ดูอย่างแน่ใจเป็นที่เรียบร้อย ก็วิ่งเข้ามารายงานเจ้านายทันทีว่าเสียงหัวเราะกันอย่างสนุกสนานอยู่นั้นเป็นคน แต่ด้วยความสงสัยเพราะผู้หญิงส่วนมากจะตื่นมาหุงหาอาหารอยู่ที่เรือนเท่านั้น ไม่มีผู้หญิงคนไหนมาเล่นน้ำแล้วก็เสียงดังอย่างกับม้าแบบนี้แต่เช้า นั้นก็เลยทำให้หาญแปลกใจอยู่ไม่น้อย หมื่นเมฆาพอรู้แล้วว่าเสียงที่ดังอย่างสนุกสนานอยู่นั้นเป็นเสียงของคนแล้วก็ยังเป็นแม่หญิงอีกด้วย หมื่นเมฆาก็ขวบม้าเดินเข้าไป เพื่อถามไถ่ว่าเหตุใดพวกเธอถึงได้มาส่งเสียงดังอยู่ที่นี้

กึก กั๊บ กึก กั๊บ

“ ขออภัยเถอะนะแม่ พวกเจ้ามาส่งเสียงเอะมาเทิ่งอันใดแต่เช้ามืด พวกเอ็งไม่กลัวดอกรึ “ หมื่นเมฆาที่ขวบม้าเดินเข้ามาถึงก็ได้เอ้ยถามสองสาวที่อยู่ในน้ำ คนหนึงยืนหันหลังให้ อีกคนที่ยื่นยิ้มอย่างดีใจ แต่พอเห็นคนที่ถามบัวก็ก้มหน้างุดทันทีด้วยความตกใจ แก้วที่เห็นท่าทางของบ่าวคู่ใจ เธอก็ค่อยหันหน้ามาทางต้นเสียง พร้อมกับในออ้มแขนที่อุ้มปลาช่อนยักษ์อย่างกับอุ้มเด็กน้อยอยู่นั้น แก้วก็หันมามอง

“ ทำไมข้าต้องกลัวด้วย ในเมื่อข้าสองคนหากินในที่ตัวเอง “ แก้วเธอหันมาพูดกับคนที่อยู่บนหลังม้าด้วยท่าทางไม่สนโลก เพราะคนที่ถาม ถามอย่างกับว่าที่นี้อันตรายมากมายอย่างนั้นแหละ หมื่นเมฆาที่เห็นหญิงสาวที่อุ้มปลาหันหน้ามาตอบตัวเอง ชายหนุ่มก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่ตนเห็น นั้นก็คือความงาม ความน่ารัก ของหญิงสาวตรงหน้า บัวที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็รีบสะกิดแขนของแม่นายของตัวเองให้รีบหยุด

“ คุณหนู คุณหนู “ บัวสะกิดแขนของเจ้านายพร้อมกับพูดเบาๆเรียกคนเป็นเจ้านาย อีกทั้งเธอก็ส่ายหน้าเพื่อส่งสัญญาณให้แม่นายของตัวเองหยุดพูด แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอที่ไม่รู้เรื่อง ก็หันมาเอ็ดบัวว่าทำไมต้องสะกิดเธอ

“ อะไรพี่บัว “ แก้วเธอเอ็ดบัวเสียงเบา ก่อนจะหันมามองคนที่ตอนนี้ยิ้มกริ่มจ้องเธออยู่บนบก เมฆาที่ตั้งสติได้แล้วนั้นเขาก็กระโดดลงจากหลังม้า ก่อนจะเดินเข้ามาหาหญิงสาว แล้วก็พูดกับเธอว่า

“ ไม่ทราบว่าแม่ชื่อเสียงเรียงนามอันใด รึ ช่วยบอกข้าให้รู้หน่อยเถิด “ เมฆา เดินยิ้มกริ่มเข้ามายืนอยู่ตรงขอบสระ ก่อนจะถามหาชื่อเสียงเรียงนามของหญิงสาว คนที่อ้างตัวว่าเป็นเจ้าของที่นี้ เพราะที่เขารู้มานั้น ที่นี้เป็นที่ของท่านเจ้าพญาสิงห์ขรที่ได้ขอซื้อต่อจากชาวบ้านเอาไว้ แต่พอเขาได้ยินผู้หญิงตรงหน้าอ้างตัวว่าเป็นเจ้าของที่ดินผื่นนี้ เมฆาก็เลยนึกสนุกอยากรู้ว่าเธอเป็นใคร แก้วที่เห็นแบบนั้น เธอที่คิดว่าคนตรงหน้า หน้าจะเป็นคนใหญ่คนโตเพราะดูจากการแต่งตัวบวกกับม้าที่นั่งม้าแล้ว แก้วก็คิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้านั้น ไม่หน้าจะใช่คนธรรมดา

“ ข้าชื่อแก้ว แล้วนี้ก็พี่สาวของข้าชื่อพี่บัว แล้วท่านละเจ้าคะชื่อว่าอะไร อุ๊ย ไม่ใช่สิ ต้องถามว่า / ท่านชื่อว่าอันใด “ แก้วเธอเดินอุ้มปลาขึ้นมาจากน้ำ พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม ก่อนจะถามชื่อเสียงของเขา แล้วก็ยื่นมือออกไปเพื่อขอเช๊คแฮน อย่างลืมตัว บัวที่เห็นแบบนั้นเธอก็ตกใจรีบวิ่งเข้าไปห้ามเจ้านายของตัวเองเอาไว้ทันที

“ แม่นาย แม่นายจักทำอันใดเจ้าคะ “ บัว รีบวิ่งปี่เข้ามา พร้อมกับถามเจ้านายของตัวเองว่ากำลังจะทำอะไร แก้วที่รู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรเธอก็รีบหุบมือเข้ามาพร้อมกับยิ้มหวานให้คนตรงหน้าจนแก้มปริ หมื่นเมฆา ที่ไม่เคยเห็นหญิงงามที่ไหนขนาดนี้มาก่อน พอเขาได้เห็นรอยยิ้มน่ารักของหญิงสาว ก็ถึงกับสะกดใจของหมื่นเมฆาเป็นอย่างมาก

“ แฮะ โทษทีพี่บัวข้าลืมตัว “ แก้วหันไปทางบัวพร้อมกับเอามือป้องปาก แล้วก็หัวเราะแหยๆบอกกับบัวไปว่าเธอขอโทษที่ลืมตัวเมฆาเห็นแบบนั้นก็อดยิ้มอย่างนึกเอ็นดูหญิงสาวไม่ได้ ก่อนจะพูดออกมาว่า

“ ไหน เจ้าบอกว่านังบ่าวนี้เป็นพี่สาวเจ้าอย่างไรเล่า แล้วเหตุใดนังบ่าวคนนี้ถึงได้เรียกเจ้าว่าแม่นาย ฮึ “ หมื่นเมฆา เมื่อได้ยินศัพนามของคนที่หญิงตรงหน้าพูด เมฆาก็รู้ว่าเธอหลอกเขา จากนั้นเขาก็ถามแก้วด้วยสีหน้ากรุ่มกริ่ม หยอกล้อ อย่างที่ไม่เคยเป็นกับผู้ใดมาก่อน หาญที่เห็นแบบนั้นก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความแปลกประหลาดใจ