ซุ่ม
1100 Words
ตอนที่18
“ โอมนะปะโร รันนะขุเภติ พุทธัง สะระติจิตตัง สมาคะมา , ธัมมัง สะระติ จิตตัง สมาคะมา , สังขัง สะระติ จิตตัง สมาคะมา “ เสียงสวดมนต์ที่ดังออกมาจากในบ้านของหมอผีของหมอผีแทน ผู้คนที่นั่งเรียงรายกันพร้อมกับยกมือไหว้ด้วยความศัทธานับถือหมอผีหนุ่ม ส่วนอีกฝากหนึ่งบ้านหมอผีแทนก็มี คนกลุ่มหนึ่งแอบซ้อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ พร้อมกับเอาผ้าปิดหน้า ปิดตาตัวเองไว้เพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นหน้า
“ พี่มิ้ง ไอ้หมอผีมันทำอะไรกันอยู่เหรอ ทำไมคนถึงได้ไปออกันเต็มอยู่ที่นั้น “ แก้ว ถามมิ้งออกมาด้วยความสงสัยด้วยความที่เธอเป็นคนสมัยใหม่เธอไม่คิดว่าผู้คนจะสนใจเรื่องเวทมนต์คาถามากจนลืมเข้าวัดกัน
“ คนพวกนั้นมันก็มาขอของดีจากไอ้หมอผีแทนนะสิขอรับแม่นายจะอะไรซะอีก “ ไอ้มิ้งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงและก็สีหน้าที่โกรธแค้นไอ้หมอผีเจ้านายเก่าของมัน ทั้งที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นทาสที่ซื่อสัตย์แท้ๆ แต่พอมันกับสหายของมันหมดประโยชน์เท่านั้นแหละไอ้หมอผีแทนก็จัดการคิดจะฆ่าตัวเองทิ้ง ดีที่แก้วเจ้านายใหม่คนที่ตัวเองคิดจะทำร้ายแท้ๆ แต่กับมาช่วยตัวเอง แล้วก็ยังเรียกตัวเองอย่างกับว่าตัวเองเป็นคนในครอบครัว โดยที่คนอย่างไอ้เม้นกับไอ้หิน ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะมีคนที่รู้คุณค่าของตน แล้วก็เรียกตนทำกับตน เหมือนกับเป็นคน นั้นเลยทำให้เม้นกับหิน รู้สึกรักและก็เทิดทูลแก้วเป็นอย่างมาก
“ ของดีอะไรของมันว่ะ พี่เม้น พี่หิน พี่สองคนคืนนี้มากับข้า ข้ามีอะไรสนุกๆให้พวกพี่ทำ “ แก้ว เธอหันมาพูดกับสองบ่าวของตน พร้อมกับยิ้มมุมปากด้วยสีหน้า ที่เจ้าเล่ห์ หิน เม้น ที่เห็นแบบนั้นทั้งสองก็หันมามองหน้ากันด้วยความสงสัยแล้วก็แปลกประหลาดใจว่าที่แม่นายของตัวเองพูดนั้นหมายถึงอะไรกันแน่
บ้าน กลางสวนของแก้ว
“ อีบัว อีกระรอก แม่นายของเอ็งอยู่หรือไม่ นายกูให้เอาสิ่งนี้มาให้ “ ไอ้อินทร์ บ่าวของหมื่นเมฆามาที่เรือนของแก้วตามคำสั่งของผู้เป็นนาย มันเรียกบ่าวที่กำลังทำงานบ้านอย่างขมักขเม้น รอผู้เป็นนายอยู่ที่เรือน บัวกับกระรอกที่ได้ยินเสียงของคนที่เรียกตัวเองทั้งคู่ก็หันมามองตามเสียง ก่อนจะเดินมาหาคนเรียก
“ มีอันใดรึไอ้อินทร์ นายกูไม่อยู่ ว่าแต่ว่ามึงเอาสิ่งใดมาที่ให้นายของกูว่ะ “ บัวเดินเข้ามาหาคนที่เข้ามาถามหาเจ้านายของตัวเอง พร้อมกับถามว่าคนที่มาหานั้นนำสิ่งใดมาให้นายของตัวเอง
“ ข้าก็ไม่รู้โว๊ย แต่ว่าท่านหมื่นบอกว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่แม่นายของเอ็งสั่งให้ท่านหมื่นนำมาให้ “ ไอ้อินทร์บอกพร้อมกับยื่นห่อผ้าห่อหนึ่งให้กับบัว บัวเธอขมวดคิ้วเรียวมองไอ้อินทร์ด้วยความสงสัยแล้วก็ทำท่าว่าจะรับดีหรือไม่รับดี แต่ก็ตัดสินใจรับเพราะคิดว่าคงเป็นแม่นายของตัวเองที่เป็นคนสั่งจริงๆไม่อย่างนั้นไอ้อินทร์คงไม่เอามาให้ถึงที่เรือน
“ เอ้อ “ บัวรับมา แล้วก็หันหลังเดินเข้าเรือน พร้อมกับความสงสัยที่เต็มหัว กระรอกที่เห็นท่่าทางขมวดคิ้วของบัวเธอก็ถามออกมาว่า
“ พี่บัวเป็นอันใดเหตุใดถึงได้ทำหน้า แบบนั้นเล่า “ กระรอก ถามออกมาด้วยความสงสัย เมื่อเห็นบ่าวอีกคนเดินเข้ามาด้วยท่าทางเหมือนคนมีอะไรบางอย่างที่แก้ไม่ตก
“ ไม่รู้ว่าแม่นายคิดจักทำอันใดอีก กูละไใาอยากจะคิดเล๊ย…..จริงๆ “ บัวเธอถือห่อผ้าเข้ามาในบ้าน พร้อมกับบ่นออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายกับแม่นายของตัวเอง ตั้งแต่เธอเปลี่ยนไปก็ดูเหมือนว่าแม่นายของตัวเองคิดทำเรื่องอะไรที่แม่หญิงไม่หน้าจะทำได้ นั้นเลยทำให้บัวรู้สึกเป็นห่วงแม่นายที่ตัวเองเลี้ยงมาอย่างเป็นที่สุด
“ กูนี้อยากจะบ้าตาย ท่านหมื่นก็เอากับแม่นายด้วย “ บัวบ่นออกมาอีกครั้งพร้อมกับวางห่อผ้าเอาไว้ด้านข้างแล้วก็ทำหน้าตาบูดบึง เมื่อรู้ว่าคนที่ช่วยแม่นายของตัวเองอยู่ห่างๆนั้นเป็นท่านหมื่น คู่หมายของชบาพี่สาวของแก้ว
“ ท่านหมื่นอะไรรึพี่บัว ท่านหมื่นทำอันใดแม่นายรึ “ กระรอกเธอไม่เข้าใจเรื่องที่บัวพูดนั้นหมายถึงอันใด ยิ่งได้ยินชื่อท่านหมื่นเมฆาเธอก็ยิ่งรู้สึกสนใจ เป็นอย่างยิ่ง
“ นู่นไม่ต้องถามข้า นู่นแม่นายมานู่นแล้ว รอถามแม่นายเอง “ บัวเธอบอกกระรอกออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย พร้อมกับบอกให้กระรอกรอถามแม่นายของตัวเอง เอง เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าจะตอบกระรอกว่าอย่างใดเพราะเธอก้ไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน เพียงแต่เธอรู้ว่าเรื่องที่แม่นายกับท่านหมื่นกำลังจะทำอยู่นั้น ไม่หน้าจะเป็นเรื่องดีอย่างแน่นอน
“ แม่นาย แม่นายไปที่ใดมารึเจ้าคะ “ กระรอกที่เห็นเจ้านายเดินมากับเจ้าสองตัวบาท เธอก็วิ่งมารับพร้อมกับถามเจ้านาย แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ยิ้มก่อนจะเอ้ยถามกับบัวออกไปว่า
“ พี่บัวคุณหมื่นได้เอาของมาให้ข้ารึยังพี่ “ แทนที่แก้วจะตอบอะไรกระรอกว่าเธอไปไหนมา แต่กลับกันเธอแค่ยิ้มรับจากนั้นกระรอกก่อนจะถามบัวออกมาด้วยความร้อนใจแล้วก็อยากรู้ว่า ของที่เธอให้หมื่นเมฆาหามาให้ได้เอามาให้เธอแล้วรึยัง บัวที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็หน้าบึ้งพร้อมกับยื่นห่อผ้ามาให้แม่นายของตัวเอง
“ นี้เจ้าคะ “ บัวเธอยื่นเอาห่อผ้าให้กับเจ้านายของตัวเอง ด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยสบอารมณ์มากเท่าใดนัก แก้วที่เห็นสีหน้าท่าทางของบัวผู้เป็นทั้งแม่ ทั้งเพื่อน ทั้งเป็นทุกๆอย่างให้ ทำหน้าตาแบบนั้น แก้วเธอรู้ได้ทันทีว่าบัวไม่ค่อยพอใจมากนัก
- Writer
