ระเบิด
820 Words
ตอนที่ 19
“ พี่บัว……อย่าโกรธเลยนะคะไม่มีอะไรหรอกคะ ข้าก็แค่…….หึหึหึ “ แก้ว เธอเข้ามากอดบัวพร้อมกับพูดเสียงออดออ้น เพื่อให้บัวไม่คิดมาก บัวที่โดนเจ้าตัวน้อยที่เธอเลี้ยงมาจนโตออดออ้นแบบนั้น บัวเธอก็ใจออ่นอย่างนี้ทุกครั้ง และก็ตลอด
“ คุณหนูเจ้าคะอย่าไปยุ่งกับมันเลยหนาเจ้าคะ ไอ้หมอผีแทนมันเป็นคนชั่ว บ่าวกลัวเจ้าคะคุณหนู บ่าวกลัวเหลือเกินเจ้าคะ ฮืออออ ฮือออออ กระซิก กระซิก บ่าวกลัว กลัวว่าแม่นายจะเป็นเหมือน………. “ บัวเธอร้องไห้ออกมา พร้อมกับพูดกับแม่นายของตัวเองด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอกลัวว่านายของตัวเองจะเป็นเหมือนกับ แม่นายของเธอนั้นก็คือแม่ของ แก้วนั้นแหละ แก้วที่ได้ยินแล้วก็เห็นน้ำตาของบัวเธอก็รู้สึกหดหู่ใจ แต่เรื่องนี้ต้องเป็นเธอเท่านั้น ที่ต้องจัดการเรื่องเหี้ยๆ คนเหี้ยๆพวกนี้ไม่อย่างนั้นวิญญาณของเจ้าของร่างไม่มีทางไปอย่างสงบแน่นอน เพราะที่ผ่านมา ก่อนที่เธอจะตาย เจ้าของร่างต้องเจอกับอะไรแล้วก็ต้องโดนอะไรบาง รวมทั้งคุณหญิงพิกุลแม่ของเจ้าของร่างด้วย และนี้ก็คือเหตุผลของเธอ ที่ทำให้เธอปล่อยไปไม่ได้
“ พี่บัว ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะเรื่องนี้มันต้องจบ ถ้าข้าไม่จบเรื่องนี้คนที่เดือดร้อนกับความชั่วช้าของมันก็จะมีมากเพิ่มขึ้น พี่บัวเข้าใจที่ข้าพูดใช่มั้ยจ๊ะ “ แก้วเธออธิบายให้บัวฟังถึงเหตุผลของเธอ แต่ดูเหมือนว่าบังจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่เมื่อเห็นสายตาของผู้เป็นายที่มองมาที่ตัวเอง เธอก็พอจะเข้าใจได้ว่าที่นายของตัวเองบอกนั้นหมายความว่ายังไง เธอก็ได้แต่เอามือเช็ดน้ำตาออกก่อนจะพยักหน้าเหมือนกับรับรู้แล้วก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เจ้านายทำ
เวลาต่อมา
ปึก ปึก ปึก
“ แม่นาย แม่นายเอาดินปืนมาทำอันใดรึขอรับ “ ไอ้เหม้น ถามผู้เป็นายออกมาด้วยความสงสัยเมื่อเห็นนายหญิงของตนกำลังนำดินปืนใส่ในกระบอกไม้ไผ่ อย่างขมักเขม้น เหม้นที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกแปลกใจว่าแม่นายของตัวเองกำลังทำอะไรกันแน่ เพราะดินปืนที่หมื่นเมฆานำมาให้เธอนั้นเป็นของที่ราคาแพงมากแต่แม่นายของมันกับนำมาประสมกับดิน ขี้ไก่ และก็อะไรมากมาย แล้วก็เอมากลอกใส่เข้าที่กระบอกไม้ไผ่ เหม้น หิน ที่ไม่รู้เรื่อง รู้ราวอะไรเลยก็ได้แต่ขมวดคิ้วหนามองหน้าแม่นาย ด้วยความรู้สึกแปลกใจ
“ หึหึหึ นี้เรียกว่าระเบิดจ๊ะพี่ เหม้นพี่หิน “ แก้วเธอยกยิ้มมุมปาก อย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกเหมือนกับความภูมิใจที่จะนำเสนอในเรื่องของตัวเองที่กำลังทำอยู่ตอนนี้
“ ระระ ระ ระเบิดหรือขอรับแม่นาย “ ไอ้หมิ้ง และไอ้หินมันอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจอย่างไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ที่แม่นายของมันนั่งกลอกอยู่ตอนนี้เป็นระเบิด
“ อื้ม ใช่จ๊ะระเบิด “ แก้วเธอยิ้มหวานอย่างกับว่าสิ่งที่เธอทำอยู่นั้นเป็นเรื่องธรรมดา แต่คนที่ได้ฟังต่างหากที่ฟังแล้วไม่ธรรมดา
ด้านหมื่นเมฆา
“ ท่านหมื่นขอรับ ท่านหมื่นจะเอาอย่างนี้จริงๆหรือขอรับ “ หาญ บ่าวของหมื่นเมฆา ถามนายของมันออกมาด้วยความอยากรู้แล้วก็สงสัย ว่าเหตุใดนายของตนถึงได้ยอมให้ว่าที่เมียของตัวเองในอนาคต ทำเรื่องที่แม่หญิงชาวอโยธยาไม่ทำกัน ท่านหมื่านเมื่อโดนถามแบบนั้นก็หันมามองหน้าของบ่าวคู่ใจก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงเรียบนิ่งว่า
“ มึงคิดว่ากูไม่ อยากจะห้ามแม่แก้วรึ ไอ้หาญ แต่มึงเห็นหรือไม่ว่าแม่แก้วห้ามได้ซะที่ไหนมึงนี้ก็ถามกูไม่คิด “ หมื่นเมฆา หันมาบอกบ่าวของตัวเองด้วยสีหน้าท่ทางเป็นกังวล กับเรื่องที่หญิงสาวทำแต่เรื่องนี้เขารู้ดีว่าห้ามนางไม่ได้ ก็อย่างที่นางเคยบอกกับตนเอาไว้เมื่อครั้งนั้น ว่าที่ผ่านมาคนเลวพวกนั้นทำเรื่องเลวร้ายอย่างใดกับเธอไว้ และนนี้ก็เป็นเรื่องที่เขาไม่คิดจะห้ามหญิงสาว แล้วเขาก็รู้ดีว่าถึงห้ามยังไงก็ไม่มีทางห้ามเธอได้ นั้นเลยทำให้หมื่นเมฆาไม่ใช่แค่ไม่ห้ามแถมเขายังหาของให้เธออีกด้วย
- Writer
