ข้ามเวลามา300ปี

สวรรค์​ส่งมา

ตอนที่20

00.00 น

ฉึบ ฉึบ ฉึบ

“ ไอ้หิน ไอ้แดง มึงเร็วเข้าสิว่ะเดี๋ยวก็เลยฤกดิ์หรอก พ่อหมอท่านรออยู่เร็วเข้า “ เสียงของจอบเสียมกระทบเข้ากับดิน ทามกลางความเงียบงันยามค่ำคืน นอกจากเสียงของจิ้งหรีดและก็สัตว์กลางคืนแล้ว วันนี้ก็มีเสียงของกลุ่มคนที่ดูเหมือนว่ากำลังจะทำกลางบางอย่าง ที่ดูแล้วก็ไม่หน้าจะเป็นเรื่องดีมากเท่าไหร่

“ เอ้อ กูรู้แล้ว มึงก็มาช่วยพวกกูสิว่ะไอ้ก้อน มึงยืนนิ่งแบบนั้นแล้วเพลาไหนเล่า จะเสร็จว่ะ “ หิน บ่าวคนหนึ่งพูดสวนขึ้นมาด้วยความรู้สึกหัวเสีย ด้วยความที่มันทั้งกลัวผี แล้วก็กลัวเจ้านายของตัวเองไม่พอใจ ไอ้หินก็อดไม่ได้ที่จะเอ็ดเพื่อนออกไปเสียงดัง อย่างคนไม่พอใจ

ด้านกุฎิ พระเกจิดังของชาวอโยธยา

“ เห้อ….. กรรมนอกรรม กรรมของผู้ใด ผู้นั้นก็ต้องรับผลของกรรมนั้น ขนาดคนตายในหลุมแล้วแท้ๆ คนชั่วช้าสามานอย่างคนเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ เห็นแก่ดี ก็มาขุดหาประโยชน์ให้ตัวเอง เห้อ…… สัพเพ …….” หลวงตาแก่ๆมองตรงมายังทางด้านป่าช้า ผ่านความมืดมาด้วยความอนาถและก็ปลงอย่างเป็นที่สุด ด้วยความที่ท่านมีญาณหยั่งรู้เรื่องที่คนกำลังทำเรื่องเลวร้ายตอนนี้ก็ปรากฏให้ท่านเห็นเป็นฉากเป็นคั้นเป็นตอนว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นด้านในป่าช้า

“ แม่นาย แม่นายจะทำเช่นนั้นจริงๆหรือขอรับ “ ระหว่างที่ท่านสมภารกำลังยืนคิดอย่างปลงอยู่นั้น ก็มีเสียงของใครบางคนพูดขึ้นมาอย่างคนเป็นห่วงแม่นายของตัวเองทามกลางความมืดสนิท และก็สัตว์กลางคืน

“ อื้ม พี่เม้นพี่หินไม่ต้องกลัวไปหรอกจ๊ะ ระเบิดที่ข้าทำรับรองไม่อันตรายมาก หึหึหึ “ แก้ว เธอหันมาบอกบ่าวของตัวเอง ด้วยท่าทางตื่นเต้นอย่างกับว่าเด็กน้อยกำลังจะทำเรื่องสนุกสนาน ผิดกันกับบ่าวที่ติดตามแม่นายของตัวเองมาด้วยความเป็นห่วง

“ ไอ้เม้น ไอ้หิน มึงจะสงสัยกะไรนักหนาว่ะแม่นายบอกว่าไม่เป็นกะไร ก็คือไม่เป็นกะไรสิว่ะ “ บัว พูดขัดขึ้นมาด้วยเสียงดุแต่ก็เหมือนเสียง กระซิบ เธอบอกกับไอ้เม้นแล้วก็ไอ้หินเพื่อตัดความรำคาญ ไอ้เม้นกับไอ้หินไม่โต้ตอบอะไรนอกจากพยักหน้าอย่างเข้าใจจากนั้น คนทั้ง5คนก็เดิน ผ้าโพ้กหัวตรงไปยังป่าช้า โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาของใครมองตามไป

“ เจ้าคงเป็นคนที่ฟ้าส่งมาให้ปราบพวกมาร สินะ “ เสียงของพระแก่ พูดอยู่ในลำคอด้วยเสียงเบาหวิว พร้อมกับยิ้มที่มองตามแผ่นหลังของคนกลุ่มหนึ่งไป อย่างคนมีความหวัง เมื่อเห็นคนที่ฟ้าส่งมาที่นี้ อย่างผู้มีญาณ

ปึก ฉึบ ปึก

“ มึงทำสิว่ะ “ เสียงของคนที่ขุดศพของผีตายโหงขึ้นมาเสร็จเรียบร้อย เมื่อศพโผล่ขึ้นมาจากหลุมจนเผยให้เห็นร่างที่เน่าเหม็นแล้วก็น่าสะอิดสะเอียน แต่เมื่อร่างผีตายโผล่ขึ้นมาแล้ว ด้วยความที่สภาพศพของผีตายโหงตนนี้ดูน่าสยดสยอง นั้นเลยทำให้ไอ้หิน ไอ้แดง และไอ้เห็น ต่างก็พากันเอาผ้าขาวม้าขึ้นมาปิดจมูกด้วยความสะอิดสะเอียน ก่อนจะเกี่ยงกันเอาศพขึ้นมา

“ มึงทำสิว่ะ / มึงก็ทำสิว่ะ “ เสียงของพวกมันต่างก็เกี่ยงกันทำหน้าที่ ที่ตัวเองได้รับมอบมายจากคนเป็นเจ้านาย

“ หึหึหึ แม่นาย แม่นายจะทำอะไรรึเจ้าคะ “ ระหว่างที่ สามเกลอเถียงกันอยู่หน้าหลุมอยู่นั้น แก้วเธอก็นึกอยากเล่นสนุกขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆหย่องๆออกมาจากกลุ่มของตัวเอง เพื่อทำเรื่องที่อยูี่ในหัว ด้วยความเป็นห่วงผู้เป็นนาย บัวที่ระวังแม่นายของตัวเองอยู่แล้ว พอเห็นแม่นายของตัวเองขยับร่างแค่นั้นแหละ เธอก็ถึงกับถามแม่นายออกมาจน คนที่อยู่ด้านข้างหันมามองทางด้านหลังอย่างให้ความสนใจ

“ แฮะๆ พี่ๆรอข้าอยู่ที่นี้นะ ไม่ต้องเป็นห่วงพวกพี่ก็รู้ดีว่าข้าไม่ใช่คนธรรมดา “ แก้ว เมื่อเห็นสายตาของบ่าวผู้จงรักพักดีมองมาที่เธอ เธอก็หัวเราะแห้งออกมาจากนั้นเธอก็รีบบอกบ่าวของเธอให้รอเธออยู่ที่นี้ แล้วก็บอกให้ทุกคนว่าไม่ต้องห่วงเธอ เพราะเธอไม่ใช่คนธรรมดา

ผลึบ ผลึบ ผลึบ

แก้วเมื่อพูดจบเธอก็จัดการหายตัวไปอย่างกับนินจา การกระทำของแก้วทำให้บ่าวทั้ง4คนถึงกับอ้าปากค้างมองการกระทำของแม่นายของตัวเอง ด้วยท่าทางและก็สายตาของคนตื่นตะหนก เนื่งจากการกระทำของเธอ ที่ทำอยู่ตอนนี้ มันเหมือนกับการกระทของผี ไม่ใช่คน

ผลึบ

“ พี่จ๋าาาาาาาาา “ ระหว่างที่สามคนกำลังคุยกันอยู่นั้น แก้วที่หายตัวมาอย่างกับนินจามาจับทางด้านหลังของพวกมันอย่างกับผี จากนั้นแก้วเธอก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกเรียกพวกมันว่าพี่จ๋า สามเกลอพอได้ยินเสียงเย็นยิบแบบนั้นทั้งสามคนต่างก็นิ่งยืนตัวแข็ง ด้วยความตกใจแล้วก็หวาดกลัว ก่อนจะค่อยๆหันหน้ามาทางด้านของเสียง ด้วยสีหน้าท่าทางหวาดกลัว

“ ชะ ใช่ ใช่ มั้ยว่ะ อะ อะ ไอ้ ไอ้ แดง “ ไอ้หินหันมาถามสหายของตัวเองด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก อย่างคนหวาดกลัวกับสิ่งที่ตัวเองกำลังโดนสัทผัสจากทางด้านหลัง

“ เป็นอันใดของมึงว่ะไอ้หิน “ ไอ้แดงถามเพื่อนออกมาด้วยสีหน้าท่าทางอย่างคนโกรธ ด้วยความที่ตัวเองทั้งกลัวและก็โกรธ ที่โดนบังคับให้ช่วยขุดหลุม แต่พอมาได้ยินเสียงของหญิงสาวทางด้านหลังเรียกด้วยเสียงเย็นยะเยือก ด้วยความกลัวแล้วก็โมโหเพื่อน มันก็ถึงกับตวาดเสียงออกมาว่า เรียกมันด้วยเหตุใด ก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องด้วยความตื่นกลัวแล้วก็ตกใจ เมื่อทั้งสามคนตัดสินใจหันมาทางด้านหลัง ว่าเสียงที่เรียกตัวเองนั้นเป็นคนหรือว่าเป็นผี แก้วที่หายตัวมาอย่างนินจา เธอก็เอาถานทาที่มือจาก นั้นเธอก็เอามาป้ายหน้าตาสะสวยของตัวเอง บวกกับผ้าที่เธอเอามาห่อหน้าตาเพื่อปิดบังอำพราง อีกทั้งแสงจากครบไฟที่อยู่ข้างหลุมส่งแสงเรืองรอง ยิ่งส่งให้แก้วดูน่ากลัวตามแบบฉบับผีสมัยเก่า

“ ผะ ผะ ผี…….ผีหลอก…….. / ย๊าก…………/ อ๊าก……” เมื่อสามนรกหันมาเจอเข้าหับผีสาวหน้าดำ พวกมันทั้งสามก็ร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว ผมของพวกมันก็ชูชันตั้งขึ้นอย่างกับมีไฟฟ้าสถิต แต่ไอ้หัวงอกนี้สิไม่รู้ว่ามายังไง แก้วที่เห็นท่ทางตื่นกลัวของทั้งสาม บวกกับความเร็วที่พวกมันวิ่งหนีเธออย่างคนไม่คิดชีวิต ก็ทำให้เธออดที่จะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจไม่ได้

“ ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า ไอ้พวกโง่เอ้ย ผีบ้าอะไรจะสวยอย่างกับนางฟ้าแบบนี้ “ แก้วเธอหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ก่อนจะพูดกับตัวเองเสียงเบาว่าเธอสวย บ่าวที่เห็นไอ้สามคนวิ่งป่าราบออกไป บ่าวคู่ใจของแก้วต่างก็รีบวิ่งเข้ามาหาแม่นายของตัวเอง ด้วยความเป็นห่วงแล้วก็ตลกกับสิ่งที่ตัวเองได้เห็น

“แม่นาย ฮ่ะๆฮ่ะๆฮ่ะ แม่นาย แม่นาย ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า “ เสียงหัวเราะและก็เสียงเรียกของบ่าวของแก้วที่เรียกเจ้านายด้วยความเป็นห่วงแล้วก็ตลกกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับสามเกลอนั้น ไอ้เม้น ไอ้หิน บัวแล้วก้กระรอกก็เรียกแม่นายของตัวเองพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังอย่างกับว่า เรื่องที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องสนุกมากกว่าอันตราย