ข้ามเวลามา300ปี

สืบ

“ ไอ้มิ่ง เอ็งว่าข้าเป็นพ่อชั่วช้ารึไม่ว่ะ “ ระหว่างที่พญาสิงข์ขร มองดูลูกสาวกับบ่าวคู่ใจของนางที่เหมือนกำลังทำอะไรกันบางอย่าง แต่ระหว่างที่ทำทั้งคู่ก็มีเสียงหัวเราะ อย่างมีความสุข พญาสิงข์ขร จ้องมองลูกสาวทั้งน้ำตาด้วยความรู้สึกผิด พร้อมกับถามบ่าวออกมา

“ ไม่หรอกขอรับ สักวันคุณหนูจักรู้ว่าที่ท่านเจ้าคุณทำไปทุกอย่าง เป็นเพราะคุณท่านเจ้าคุณเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณหนูนะขอรับ “ ไอ้มิ่งที่รู้ทุกเรื่องและก็รู้ใจของเจ้านายว่าที่ผ่านมาว่าเจ้านายของตัวเองปกป้อง ลูกสาวคนนี้แค่ไหน ถึงแม้ว่าจะมีบางครั้งที่เธอต้องอยู่ในอันตราย แต่ทุกครั้งท่านเจ้าคุณก็กลับมาปกป้องเธอทัน รวมทั้งครั้งนี้ด้วย ที่ท่านซื้อที่ดินผื่นนี้เอาไว้ เพื่อให้เธออยู่ที่นี้ ถ้าวันหนึ่งเธออยากออกเรือน แต่ยังไม่ทันที่เธอจะออกเรือนเลยก็เกิดเรื่องซะก่อน

“ อื้ม “ ท่านเจ้าพญาสิงข์ขร พูดแค่นั้นก่อนจะหันหลังแล้วก็กลับไปอย่างเงียบๆ

ด้านของชบาและก็แม่

“ คุณหญิงเจ้าค่ะ คุณหญิง “ เสียงของแม้น บ่าวคู่ใจของคุณหญิงพยอม รีบร้อนวิ่งขึ้นมาบนเรือน หน้าตาของเธอดูตื่นตกใจอย่างกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องใหญ่ และก็สำคัญ คุณหญิงพยอมที่กำลังนั่งทำแป้งล่ำกับลูกสาวอยู่ ที่เห็นแบบนั้นก็หันมาเอ็ดบ่าวด้วยความไม่พอใจ ว่าบ่าวไม่สำรวม

“ อีแม้น มึงเป็นอะไรเอะอะมะเถิง เอ็งนี้ไม่โดนวายไม่รู้จักเข็ดจักราบซินะ /ว่ายังไงมีอะไรก็ว่ามา “ คุณหญิงพยอมเอ็ดบ่าว ด้วยความไม่พอใจที่เธอทำอะไร เหมือนกับว่าเป็นแม่หญิงตลาดแตก แม้นเมื่อได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวก่อนจะยิ้มแหยๆค่อยๆคลานมาหาเจ้านายของตัวเอง แล้วก็บอกเรื่องที่เธอกำลังจะมารายงาน

“ แฮะๆ ขออภัยเจ้าคะคุณหญิง แต่ว่าท่านหมื่นเมฆามาที่เรือนเรานะสิเจ้าคะ “ แม้นที่คลานเข้ามาหา เจ้านายเธอก็รีบรายงานเรื่องที่ตั้งใจเอาไว้ เพื่อที่จักมาเอาหน้า ชบาที่ได้ยินว่าคู่หมายของตัวมา เธอก็ทำท่าตกอกตกใจ กร้อใกับถามผู้เป็นแม่ออกมาว่า

“ คุณแม่เจ้าขา คุณแม่ข้าสวยหรือไม่เจ้าคะ “ ชบา ที่ได้ยินว่าคู่หมายของตัวเองมา เธอก็ทำหน้าตื่นตกใจ แล้วก็ดีใจก่อนจะถามแม่ด้วยน้ำเสียงและก็ท่าทางเพื่อตรวจเช๊คร่างกาย คุณหญิงพยอมพอได้ยินลูกสาวถามเธอก็รีบพูดกับลูกสาวอย่างคนมีสติทันทีว่า

“ ระวังอาการหน่อยแม่ชบา // ลูกของแม่ไม่ว่าผู้ใดในพระนครก็สู้แม่ยชบาขอวงแม่ไม่ได้ดอกลูก ลูกไม่ต้องเป็นกังวลไป “ คุณหญิงพยอมเอ็ดลุกสาว เพื่อให้เธอระวังกริยามารยาท กลัวว่าผู้ชายจะมาเห็นแล้วหาว่าเธอดิ้นอยากได้เขามาเป็นผัว ชบาพอได้ยินแบบนั้นเธอก็ฟังก่อนจะยิ้มอย่างได้ใจเมื่อคนเป็นแม่ชมว่า เธอสวย

เวลาต่อมา

“ ข้าไหว้เจ้าคะคุณพี่ “ ชบากับแม่ พอรู้ว่าคู่หมายมาหาที่เรือนก็รีบมาต้อนรับขับสู้ พร้อมกับบอกให้บ่าวเตรียมของว่างมาเพื่อบริการให้กับผู้เป็นคู่หมายของลูกสาว เมฆาเมื่อคู่หมายไหว้เขาก็รับไหว้ จากนั้นก็หันมาคุยถามสารทุกสุกดิบทั้งคนเป็นแม่แล้วก็ลูก ก่อนจะเริ่มพูดคุยเรื่องของเด็กสาวที่ชื่อแก้ว

“ ขออภัยขอรับคุณหญิง ที่ข้าต้องถามเรื่องอะไรสักหน่อย” เมฆาเมื่อถามสารทุกข์สุกดิบเสร็จเรียบร้อย เขาก็เข้าเรื่องทันที คุณหญิงพยอมแล้วก็ชบาพอได้ยินชายหนุ่มเกิ่นมาแบบนั้นก็มองหน้ากันก่อนจะหันมามองด้านของเมฆาอย่างให้ความสนใจ

“ มีอะไรรึ พ่อเมฆ “ คุณหญิงที่โดนถามแบบนั้นเธอก็ยิ้มก่อนจะถามออกมาด้วยความสงสัยว่าเรื่องอันใดสำคัญนักหนาถึงทำให้เมฆามาที่นี้ ทั้งที่แต่ก่อนเวลาจะมาที่นี้เขาจะมาแค่เวลามาประชุมงานเท่านั้น แต่คราวนี้ เมฆากับมาโดยที่ไม่ได้นัดหมาย หรือว่าประชุมงานนั้นก็เลยทำให้คุณหญิงพยอมแปลกใจไม่น้อย

“ คือว่าข้าขอถามอะไรสักหน่อยจะได้ไหมขอรับ พอดีข้าเคยได้ยินมาว่า ชบามีน้องสาว “ เมฆา พอพูดมาถึงตอนนี้ก็แอบรอบสังเกตุหน้าตาของสองแม่ลูกว่าทั้งคู่จะทำหน้ายังไง เพราะที่ผ่านมา เขามาที่นี้หลายครั้งถึงแม้ว่าจะไม่บ่อยแต่ก็ไม่เคยเห็นเด็กสาวลูกสาวของท่านเจ้าพญาอีกคนเลย

“ นะ นะ น้องสาว น้องสาว เออ้….เอ้อ..คือว่า แม่แก้วนะรึพ่อเมฆ ใช่แล้วละแม่แก้วเป็นน้องสาวของแม่ชบา แต่ว่านางเป็นหญิงวิปราศ ข้ากับแม่ชบาไม่ค่อยให้นางออกมาเจอผู้คนหรอกนะพ่อเมฆ ว่าแต่พ่อเมฆถามทำไมรึ “ พยอมในตอนแรกที่พูดเสียงตะกุกตะกักอย่างใช้ความคิด แต่พอคิดอะไรออกเธอก็พูดออกมา ว่าลูกสาวของพะยอมเมียที่เธอใส่ร้ายจนเธอต้องตาย ว่าเธอเป็นหญิงเสียสติ เมฆาที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็พอจะเข้าใจอะไรแล้ว ชบาที่เห็นคู่หมายอยู่ๆมาถามหาน้องสาวที่ตัวเองเกลียดเธอก็รู้สึกโกรธแล้วก็แปลกใจแต่ก็ต้องเก็บอาการ ก่อนจะพูดออกมาว่า

“ คุณพี่อย่าไปใส่ใจเลยนะเจ้าคะ แม่แก้วเธอเป็นคนเสียสติไม่ค่อยเต็ม คุณแม่กับคุณพ่อ ไม่ให้นางมาวุ่นวายที่เรือนใหญ่หรอกนะเจ้าคะ แต่ก็ให้บ่าวไพร่ดูแลนางเป็นอย่างดี ว่าแต่คุณพี่ถามถึงน้องสาวของน้องทำไมหรือ “ ชบา พูดสัมทับคนเป็นแม่ก่อนจะถามคู่หมายออกมาด้วยความสงสัย ว่าชายหนุ่มรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ทั้งที่เรือนนี้ไม่เคยมีใครพูดถึง จะมีคนรู้ก็แค่คนที่อยู่ในเรือนนี้เท่านั้น นั่นก็เลยทำให้ชบาแปลกใจไม่น้อยว่าคู่หมายไปรู้เรื่องอะไรมา

“ เปล่าหรอกจ๊ะ พอดีว่าพี่เห็นบ่าวไพร่ของน้องพูดเรื่องน้องสาวของน้อง พี่ก็เลยแปลกใจ เพราะไม่เคยได้ยิน เอาเป็นว่าที่พี่มาวันนี้พี่จะมาคุยธระกับท่านเจ้าพญาไม่ทราบว่าท่านเจ้าพญาอยู่หรือไม่ “ เมฆา เมื่อโดนคู่หมายถามด้วยสายตาแห่งความอยากรู้ เขาก็รีบหาทางเอาตัวรอด ก่อนจะโบยมาว่าตัวเองมาวันนี้มาหาท่านเจ้าพญาผู้เป็นพ่อของเธอ

ด้านแก้วกับบัว

“ เสร็จจ๊ะพี่บัว “ แป๊ะ แป๊ะ แก้วที่ทำไวท์ผลไม้รวม แล้วก็เหล้าเพื่อที่จะเอาไปขายให้กับพวกพ่อค้าชาวจีนที่อยู่ฝั่งนู่น พอเธอทำเสร็จก็ยืนขึ้นพร้อมกับทำท่าปัดมือด้วยความดีใจ บัวที่ช่วยเจ้านายของตัวเองทำพอเห็นว่าเสร็จเรียบร้อยถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ก็ทำท่าดีใจตามผู้เป็นนายด้วย

“ แล้วแบบนี้เราจักทำยังไงต่อไปอีกรึเจ้าคะแม่นาย “ บัวที่สงสัยว่าคั้นตอนต่อไป เธอจะทำอะไร แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็หันมายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะบอกกับบัวไปว่า

“ หึหึหึ จากนี้อีก7วัน ข้าจะพาพี่ข้ามไปฝั่งนู่นแล้วเราก็จะไปทำการตลาดกันสิจ๊ะ ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า “ แก้ว เธอยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า พร้อมกับความคิดของเธอ ที่เธอนอนอยู่บนกองเงินกองทอง อาบน้ำเงิน เอาน้ำทองมาขัดตัว เอาง่ายๆแค่คิดว่าตัวเองจะรวยในยุคนี้ เธอก็หัวเราะออกมาบัวที่เห็นเจ้านายมองไปบนท้องฟ้า เธอก็มองตามด้วยความสนใจ แต่เธอก็ได้แค่มองเพราะไม่รู้ว่าบนนั้นมีอะไรเธอเห็นก็แต่ก้อนเมฆเท่านั้น ก่อนจะมองหน้าเจ้านายแล้วก็ยิ้มแหยๆเกาหัวอย่างคนไม่เข้าใจที่เจ้านายพูดอยู่ดี