Araz 69
Babamların evine geldiğimizde sadece sokak lambasının aydınlığı kapı önünü görünür yapmıştı. Bir zamanlar hayat dolu olan bu konak şimdi mezarlık kadar sessiz ve karanlıktı.
Meysere arabadan indiğinde ben de arkasından bavulu indirerek çeke çeke gittim. Boş sokakta bavulun sürtünen teker sesleri yankılanıyordu.
Anahtarlığıma takılı evin anahtarını çıkarıp kapıyı açtım. Koridorun ışığını açtık. Bavulla birlikte direkt eski odama gitmiştik.
Meysere odamın karşısındaki misafir odasına bakıp “Zaman ne çabuk geçiyor, buraya ilk geldiğim gün sanki daha dün gibi hatırımda,” dedi.
Yatak odasına geçtik, yatağa oturup konuşmaya devam ettik.
“Koca yeşil gözlü bir çocuktun. Herkese korkarak bakardın. Sadece babama başkaydın.”
Hüzünle gözleri uzaklara daldı.
“Baban benim elimden
