Kiraz Lekesi 19 | Kimsesiz
Hastaneye geldiğimizde Kadir amca önden hızla yürüyüp kollarını iki yana açtı. Koridorda bitkin vaziyette duvara yaslanan adam bizi fark edince güçlü durmaya çalışarak yaslandığı duvardan uzaklaştı.
Kadir amca, "Tufan..." dedi iç çekerek. Ve o heybetli ama yorgun adama sıkıca sarıldı. Kadir amcanın aksine Tufan Bey sıkıca sarılmıyordu sadece sarılmasına izin veriyordu.
"Oğuz nasıl? Bir gelişme var mı?" diye sordu Kadir amca acıyla. O an gözlerim doldu. Kadir amcanın ve bir babanın acısını silmek için Allah'a yalvardım. Benim bu hayatta kimsem yoktu ama Oğuz'un çok seveni vardı. O ölmemeliydi...
Tufan Bey ağlıyordu. Sessiz sessiz... Bir babanın gözyaşlarına ilk defa şahit oluyordum. Benim babam hiç olmadı, belki olsaydı annemin acısında birbirimize daha sık
