Araz 64
Yumuşacık sesiyle bana kapitalizmi anlatırken onu sabaha kadar dinleyebilirdim. İnsanın sevdiğiyle vakit geçirmesi, sohbet etmesi dünyadaki en büyük nimetmiş.
Kalbimin durmadan ona koşması, onun için çarpması tuhaftı. Onca derdin, işin gücün arasında sürekli aklımdaydı.
Hayatımın anlamı haline gelmişti. Onsuz geçirdiğim yılların acısını çıkarmak istercesine onu öpmek, sarılmak, mis kokusunu içime çekmek istiyordum.
Ancak hayat keşmekeşi içinde içimden geldiği gibi vakit ayıramıyordum. Vaktim olduğunda ise aramızdaki sorunlar yüzünden yaklaşamıyordum. Ama bugün başkaydı. Bana karşı başkaydı.
Leman hayatımızdan çıktığı için mi psikolojisi hızla düzelmişti yoksa babasını ve beni bağışladığı için mi kendine gelmişti? Aslında affetmek ruhun ilacı…
Karakola vardığımızda birden
