Araz 36
Eve girdiğimde bu defa yalnız değildim. Kocaman evin bana dar geldiği günler geride kalmış, beyaz duvarlar ise artık beni boğmayacağını müjdeler gibi ışıldıyordu.
Meysere içeri girdiğinde onun evin dağınıklığına bakıp gülümsediğini gördüm. Yerdeki yastığı alıp kanepenin kenarına iliştirdim. O gittiğinden beri sadece yaşadığım ev değil hayatım, duygularım darmadağınık olmuştu. Küçük kız, benim hayatımı büyük bir ustalıkla alt üst etmişti. Şimdi ise toparlamam için bana geri dönmüştü.
Biran benimle gelmeyeceğini sanmıştım. Ancak benimle buradaydı. Etrafı inceliyordu. Benden başka her yere bakıyordu. Duvardaki aynalı saate bakıp “Aaa nerdeyse akşam olacak, zaman nasıl geçti anlamadım,” dedi.
“Acıktın mı?” diye sordum. Mahcup bir şekilde “Biraz,” demiş olsada karnının gurultusu
