สามวันต่อมาฉันยังคงอยู่บนที่นอนโดยที่ไม่สามารถลุกไปไหนได้และโชคดีที่มหาลัยปิดพอดีจึงทำให้ฉันไม่ต้องการแบกสังขารไปเรียนในสภาพที่ดูไม่ได้แบบนี้และมีเขาที่นั่งเคลียร์งานอยู่ที่โต๊ะทำงานไปอย่างเงียบๆ
"คนใจร้าย"
"อะไรกันคะ"คนพี่เมื่อเห็นแบบนั้นแล้วก็รีบจัดการวางงานในมือลงและเดินเข้ามาหาเมียตัวเล็กที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงหน้าใบหน้าที่ค่อนข้างที่จะไม่พอใจเล็กน้อยพร้อมกับเดินเข้ามาสวมกอดเธอไว้อย่างหลวมๆ
"ก็พี่ทำให้เมอไปไหนไม่ได้เลย"
"ก็หนูยั่วพี่เองหนิคะ"ฉันเองยังคงนั่งกอดอกอยู่ตรงนั้นไปอย่างเงียบๆก่อนที่จะมีเสียงเรียกเข้าที่ดังเข้ามาเผยให้เห้นเป็นชื่อของคนเป็นแม่ที่โทรเข้าหาฉันในช่วงสายของวันนี้ที่เธอเองแทบจะไม่เคยโทรเข้ามาหาฉันเลยสักครั้งเดียว
แต่ด้วยในตอนนี้ที่ทางฉันนั้นได้บล็อกแพรวาไปแล้วทุกช่องทางที่เอาแต่ตามตื๊อและมีความที่แอบอิจฉาเธอที่แม่ของฉันนั้นรักเธอมาก มากซะจนฉันเองอิจฉาเธอเ
