"งั้นหรอคะคุณย่า"ฉันเอ่ยออกไปอย่างสู้ขาดใจกับแม่ของอาพิชัยที่ชอบดูถูกฉันสารพัดเรื่อง และที่ผ่านมาฉันเองก็พยายามอดทนที่จะไม่โต้กลับเพราะเห็นแก่หน้าแม่ แต่ในเมื่อวันนี้ทุกคนต่างก็พากันดูถูกและฉีกหน้าฉันแบบนี้ก็คงต้องโดนกันสักตั้ง
"หรือฉันพูดไม่จริง มารยาร้อยเล่มเกวียนแบบเธอใช้ท่าไหนล่ะคุณแดเนียลถึงหลงหลุมพลางเธอได้"
"ไม่คิดเลยนะคะว่าคนที่อวดอ้างตัวเองว่าผู้ดีนักผู้ดีหนาจะมีความคิดตํ่าๆแบบนี้"ฉันเอ่ยออกมาจากคำพูดที่เก็บไว้อยู่นานจนเมื่อพวกเขาได้ยินเช่นนั้นก็ต่างพากันตกใจแทบแย่ที่ฉันแสดงกิริยาเช่นนี้ในที่สาธารณะแบบนี้ออกมาได้
"ยัยเมอรีน!!!"
"เมอรีน!! นี่ลูกก้าวร้าวเกินไปแล้วนะ"
"ที่แม่พาหนูมาที่นี่เพื่อต้องการให้หนูอับอายและโดนคนอื่นดูถูกใช่ไหมคะ ความลับของพวกคุณอยู่ในกำมือของฉันอยู่อย่าลืม"
"นี่แกกล้าขู่ลูกสะใภ้ฉันขนาดนี้หรอ นางเด็กไม่มีหัวนอนปลายตีน"ฉันเบ้ปากมองบนไปก่อนที่จะอกมือขึ้นมา
