รุกหนัก...
975 Words
บริษัท AWG
ภายในห้องทำงานของประธานบริษัท AWG บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงปลายปากกาที่ขีดเขียนลงบนเอกสารเป็นระยะ
ติณณภพนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ดวงตาคมกริบไล่อ่านรายละเอียดในเอกสารตรงหน้า ก่อนจะจรดปลายปากกาลงเซ็นอย่างไ่ม่รีบร้อน
ทว่า... ความสงบก็อยู่ได้ไม่นาน
เสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากด้านนอก ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะตามมาติด ๆ และยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะเอ่ยอนุญาต ประตูก็ถูกเปิดออกเสียแล้ว
"เอ่อท่านประธานครับ! พวกเราพยายามห้ามแล้วครับ แต่คุณผู้หญิงท่านนี้เธอ..."
มานพ เลขาส่วนตัวรีบรายงานด้วยสีหน้าลำบากใจ พลางหันไปมองหญิงสาวที่เดินตามเข้ามาอย่างไม่สะทกสะท้าน
ติณณภพเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร ก่อนจะมองเธอ เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เขาก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ
'มาทำไม?...'
เขายกมือขึ้นเป็นเชิงบอกให้เลขาส่วนตัวออกไป
"ไม่เป็นไร คุณออกไปก่อน"
"ครับท่านประธาน"
มานพรับคำก่อนจะปิดประตูห้องให้เรียบร้อย ทิ้งให้คนทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง
อัยรินไม่รอช้า เธอเดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่มทันที ก่อนจะโน้มตัวลงคล้องแขนรอบลำคอเขา ไม่มีท่าทีเขินอาย แล้วกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย
"คุณปู่ให้อัยมาหาคุณค่ะ... คุณว่าที่สามี"
ติณณภพใจเต้นแรงเมื่อใกล้ชิดกับเธอหญิงมากขนาดนี้ เขาควบคุมสติพยายามแกะมือเล็ก ๆ ของเธอที่คล้องคอเขาออก ทว่าอัยรินกลับยิ่งกระชับมือแน่นขึ้น
เขาถอนหายใจอย่างเหลืออด ก่อนจะปรายตามองเธอด้วยสายตาดุดัน
"นี่อัยริน! ปล่อยผมนะ... ทำไมคุณพูดจาไม่รู้จักอายปากบ้าง คุณเป็นผู้หญิงแท้ ๆ"
"จะอายทำไมคะ อีกหน่อยเราก็แต่งงานกันแล้ว ยังไงก็เป็นผัวเมียกันอยู่ดี"
"หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!"
เขาดึงแขนเธอออกจากลำคอ และจับไว้แน่น
"คุณปู่จ้างคุณมาเท่าไหร่ บอกผมมา ผมจะให้มากกว่าท่านห้าเท่า แล้วคุณก็เลิกยุ่งกับผมเสียที"
อัยรินเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างถูกใจ
"โห... ใจป๋ามากเลยนะคะคุณติณ แต่เสียใจด้วยค่ะ อัยไม่ได้ต้องการเงินของคุณ"
ติณณภพเลิกคิ้ว
"ไม่ต้องการเงิน แล้วคุณมาหาผมทำไม?"
เธอยกมือขึ้นแตะปลายคาง ทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง
"นี่คุณดูไม่ออกจริง ๆ เหรอคะ?"
"อะไร?"
"อัยต้องการตัวคุณต่างหากค่ะ เพราะสำหรับอัยคุณมีค่ามาก... มากที่สุด"
ติณณภพจ้องใบหน้าหวานนิ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
"คุณมันบ้าจริง ๆ เห็นแก่เงินที่สุด เกิดมายังไม่เคยเจอใครงกเหมือนคุณเลยจริง ๆ"
"อัยจะถือว่าเป็นคำชมนะคะ"
อัยรินย้อนกลับหน้าตาเฉย ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟารับแขกอย่างถือวิสาสะ
"เอาล่ะค่ะ อัยไม่อยากกวนคุณทำงาน เอาเป็นว่าอัยจะนั่งรอคุณอยู่ตรงนี้ เลิกงานเราจะได้กลับบ้านพร้อมกันนะคะ"
"ใครบอกว่าผมจะกลับบ้านกับคุณ?"
"ก็คุณปู่ไงคะ ท่านบอกให้คุณดูแลฉัน"
"คุณปู่ไม่ได้สั่งให้ผมเป็นคนขับรถส่วนตัวของคุณเสียหน่อย"
"อ๋อ... ถ้าอย่างนั้นไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวอัยโทรไปบอกคุณปู่เองก็ได้ ว่าคุณไม่ยอมดูแลว่าที่ภรรยา"
มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำท่าจะกดโทรออก
"เดี๋ยว... คุณปู่ท่านไม่ค่อยสบาย อย่าเอาเรื่องเล็กน้อยไปกวนใจท่าน"
ติณณภพรีบเอ่ยห้ามทันที
อัยรินจับโทรศัพท์ค้างไว้ ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้เขา
"นั่นสิค่ะ คุณปู่ยิ่งสุขภาพไม่ดีอยู่ อย่าขัดใจท่านจะดีกว่า"
"คุณนี่มัน..."
"อะไรคะ?"
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มอารมณ์ที่เริ่มจะพุ่งสูงขึ้น
"ทำยังไงถึงจะเลิกตามรังควานผม"
"ตอนนี้ยังไม่ต้องทำอะไร แค่เลิกงานคุณพาอัยไปห้างสรรพสินค้าสักหน่อยก็พอ"
"อะไรนะ?"
"ใช่ค่ะคุณได้ยินไม่ผิด คุณต้องพาอัยไปห้างสรรพสินค้า ไปซื้อของใช้แล้วก็ของจุกจิกสำหรับผู้หญิงอีกนิดหน่อย"
"นี่คุณกำลังสั่งผมอยู่หรือไง?"
"ก็ใช่น่ะสิคะ"
อัยรินตอบอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์
"ก็คุณปู่บอกให้คุณดูแลอัยนี่คะ หรือว่าคุณจะขัดคำสั่งท่าน?"
"มันจะมากเกินไปแล้วนะอัยริน!"
"ไม่มากไปหรอกค่ะ..."
เธอหันมายิ้มให้เขา ก่อนจะยกนิ้วขึ้นชี้ไปที่เอกสารบนโต๊ะ
"คุณไปทำงานต่อเถอะค่ะ อย่ามารบกวนเวลานอนของอัย"
ติณณภพมองตามนิ้วเรียว ก่อนจะหันกลับมามองคนพูดด้วยสายตาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ
ส่วนอัยรินกลับยิ้มหน้าระรื่น ไม่รู้สึกรู้สาว่ากำลังทำให้ใครบางคนใกล้จะหมดความอดทนเต็มที
'ยัยตัวแสบนี่! กล้าดียังไงมาสั่งคนอย่างฉัน นี่ฉันเป็นถึงประธานบริษัทนะ ไม่ใช่คนขับรถของเธอสักหน่อย!'
ติณณภพกัดฟันกรอด ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วหลับตาลงอย่างพยายามระงับอารมณ์
'ป่วนได้ขนาดนี้ สงสัยฉันคงต้องเสียประสาทเข้าสักวัน...'
"คุณติณคะ!"
เสียงหวานเรียกขึ้นอีกครั้ง
"อะไรอีก!"
"อัยหนาวค่ะ... ขอเสื้อสูทคุณหน่อย"
ติณณภพค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองเธอที่นั่งยิ้มแป้นอยู่บนโซฟา ก่อนจะกำปากกาในมือแน่น
ให้ตายเถอะ!
นี่เขาต้องทนกับผู้หญิงคนนี้ไปอีกสามเดือนจริง ๆ ใช่ไหม!
- Writer
- chap_listContents
- likeADD