เหยาชีพกถุงผ้าไหม ราวกับพกถ่านไฟร้อน ๆ เดินออกจากตำหนักชิงหรูอย่างระมัดระวัง นางไม่ได้ตรงไปทางประตูวัง แต่เลี้ยวไปทางอุทยานหลวง ในเวลานี้ มีนางกำนัลจำนวนมากกำลังตัดแต่งดอกไม้และทำความสะอาดทางเดินในสวน ทำให้ง่ายต่อการปะปนเข้าไป
เมื่อเดินมาถึงข้างโขดหินจำลองแห่งหนึ่ง ทันใดนั้นก็มีเสียงแหลมเล็กที่แฝงความเสียดสีดังมาจากด้านข้าง
“โอ๊ะ! นี่ไม่ใช่นางกำนัลแห่งตำหนักชิงหรูหรอกหรือ? เช้าตรู่แบบนี้ ไม่ไปปรนนิบัติเจ้านายตัวเอง กลับมาแอบอู้ที่นี่หรือ?”
หัวใจของเหยาชีบีบรัด นางเงยหน้าขึ้น เห็นสตรีสองคนในชุดนางกำนัลที่ดูดี ยืนอยู่ข้างพุ่มดอกกุหลาบไม่ไกล คนที่อยู่ข้างหน้าสูงโปร่ง คิ้วตาแฝงความหยิ่งผยอง นั่นคือไป๋หงหยาง นางกำนัลคนสนิทของหลินกุ้ยเฟย!
ข้างกายไป๋หงหยาง คือชุนซิ่ง นางกำนัลคนใหม่ที่เพิ่งถูกจัดสรรมายังตำหนักชิงหรู!
ชุนซิ่งก้มหน้า สายตาเลิกลั่ก ไม่กล้าสบตาเหยาชี
หัวใจของเหยาชีจมดิ่งลงทันที
