“ฮ่องเต้เสด็จ!”
เสียงแจ้งที่แหลมสูงนั้น ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ฉีกขาดเส้นประสาทที่ตึงเครียดจนแทบขาดสะบั้นในตำหนักชิงหรู!
นิ้วมือของแม่นมจางที่กำลังบิผงเครื่องหอมสั่นสะท้าน ผงสีน้ำตาลร่วงหล่นลงมาโปรยปรายที่ขอบกระถางธูป แสงเรืองรองสีเขียวเข้มที่แทบมองไม่เห็นนั้น ราวกับถูกแช่แข็งในทันทีภายใต้แรงกดดันอันน่าเกรงขามขององค์จักรพรรดิ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางแข็งค้าง แววตาที่อำมหิตถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกอย่างใหญ่หลวง นางรีบวางช้อนตักเครื่องหอมลง คุกเข่าลงกับพื้นทันที ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้
เหยาชีก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าลงไปพร้อมกัน
หัวใจของมู่ชิงหรูในชั่วขณะนั้นเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก! เว่ยอวิ๋นหาน?! เขามาที่ตำหนักชิงหรูอันห่างไกลและไร้ซึ่งความโปรดปรานของนางได้อย่างไรในเวลาสำคัญเช่นนี้?!
หลังจากความตกตะลึงอย่างใหญ่หลวง ก็คือความเย็นยะเยือกและความระมัดระวังที่ลึก
