“โอ้?” เว่ยอวิ๋นหานเงยหน้ามองนางแวบหนึ่ง สายพระเนตรลึกซึ้ง “เขาไม่ค่อยสนิทกับคนแปลกหน้านัก การตกน้ำในวันนั้น คงจะตกใจมาก” พระองค์วางถ้วยชาลง สายพระเนตรจับจ้องไปที่ใบหน้าของมู่ชิงหรูที่ยังคงซีดขาว “เจ้าช่วยชีวิตเขาไว้ เจิ้นยังไม่ได้ตอบแทนเจ้าอย่างดีเลย ร่างกาย...ดีขึ้นบ้างแล้วหรือยัง?”
“ฝ่าบาททรงกล่าวเกินไปเพคะ” มู่ชิงหรูรีบก้มหน้า “ตอนนั้นเป็นสถานการณ์คับขัน เป็นสัญชาตญาณเพคะ หม่อมฉันไม่กล้าถือดีในความดีความชอบ ร่างกายของหม่อมฉันไม่มีอันตรายร้ายแรงแล้วเพคะ เพียงแต่ยังรู้สึกกลัวความหนาวเย็นและอ่อนเพลียเล็กน้อย พักฟื้นอีกสักพักก็จะดีขึ้นเองเพคะ รบกวนฝ่าบาททรงเป็นห่วงเพคะ” นางตอบอย่างไม่มีที่ติ ยกความดีความชอบให้เป็นสัญชาตญาณ ท่าทางนอบน้อม
เว่ยอวิ๋นหานจ้องมองนางนิ่ง ๆ สตรีตรงหน้า ก้มหน้าหลุบตา พูดจานอบน้อม ท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตน ดูเหมือนอ่อนโยนและเชื่องช้า แต่พลังที่ระเบิดออกมาในน้ำที่สวนฉินฟ
