“พระพันปีหลวง! พระพันปีหลวง! โปรดทรงเป็นที่พึ่งให้หม่อมฉันด้วยเพคะ!” สตรีในชุดนางกำนัลชั้นสองคนหนึ่ง ร้องไห้สะอึกสะอื้น หน้าเปื้อนน้ำตา วิ่งโซซัดโซเซเข้ามาใกล้ศาลา พลางทรุดตัวลงคุกเข่าบนทางเดินหินกรวด มือของนางกำแน่นตุ๊กตาผ้าที่ห่อด้วยผ้าไหมสีเหลืองทอง และปักด้วยเข็มเงินเต็มไปหมด! ตรงหน้าอกของตุ๊กตาผ้า มีกระดาษสีเหลืองที่ตัดเป็นรูปคนแปะอยู่ ซึ่งเขียนวันเดือนปีเกิดด้วยชาดสีแดง!
คุณไสย!
หัวใจของมู่ชิงหรูจมดิ่งลงทันที! ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วร่างจากปลายเท้า! นางจำนางกำนัลคนนั้นได้ นั่นคือไฉ่หยุน นางกำนัลทำผมคนสนิทที่ได้รับความไว้วางใจจากพระพันปีหลวง!
“บังอาจนัก! ข้ารับใช้ผู้ใดบังอาจส่งเสียงดังในอุทยานหลวง?!” เสียงสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นอย่างทรงอำนาจ แม่นมเหอ แม่นมผู้ดูแลข้างกายพระพันปีหลวง ได้นำนางกำนัลหลายคนมาถึงแล้ว เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของไฉ่หยุน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที!
ไฉ่หยุนร
