มู่ชิงหรูสูดหายใจเข้าลึก ๆ กดความเกลียดชังและความเย็นยะเยือกที่พลุ่งพล่านในอกลงไป ค่อย ๆ ก้าวออกจากศาลา เดินไปที่หน้าพระที่นั่ง ท่าทางยังคงสง่างาม เสียงชัดเจนและสงบ แฝงด้วยพลังที่แปลกประหลาดที่สามารถส่งผ่านความรู้สึกได้ ดังขึ้นในสวนที่เงียบสงัด
“ฝ่าบาท พระพันปีหลวงโปรดทรงพิจารณาด้วยเพคะ หม่อมฉันไม่เคยทำเรื่องอกตัญญูและก่อกวนตำหนักในเช่นนี้เลยเพคะ การใส่ร้ายเช่นนี้ เต็มไปด้วยช่องโหว่มากมาย หม่อมฉันไม่อาจทนทานได้เลยเพคะ”
นางเงยหน้าขึ้น สบสายตาคมกริบของเว่ยอวิ๋นหานอย่างเปิดเผย และกวาดมองใบหน้าที่ตกตะลึงของพระพันปีหลวง สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่หน้ากากที่ดูเหมือนกังวลของหลินกุ้ยเฟย พูดทีละคำ
“ประการแรก ไฉ่หยุนกล่าวอ้างว่าเมื่อวานเห็นเหยาชี 'แอบย่องไปมา' อยู่หน้าตำหนักฉางเล่อ ขอถามไฉ่หยุนว่า เจ้าเห็นเมื่อวานเวลาใด ที่ใดหน้าตำหนักฉางเล่อ? เหยาชีสวมชุดสีอะไร แบบใด? มีปิ่นปักผมหรือไม่? หากมีคำพูดใดเป
