สองวันต่อมา มู่ชิงหรูอาศัยโอกาสไปถวายพระพรพระพันปีหลวง บังเอิญพบแม่นมตู้ที่เพิ่งออกมาจากที่ประทับขององค์ชายสาม
“แม่นมตู้ โปรดหยุดก่อน” มู่ชิงหรูเรียกนางไว้ แม่นมเฒ่าผู้นี้ร่างผอมเล็ก หลังค่อมเล็กน้อย ผมขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา แต่ดวงตากลับใสกระจ่างอย่างผิดปกติ แฝงด้วยความเปลี่ยนแปลงของชีวิตและการหยั่งรู้
“หม่อมฉันขอถวายบังคมหว่านเจี๋ยอวี๋เพคะ” แม่นมตู้หยุดฝีเท้า ทำความเคารพอย่างนอบน้อม เสียงแหบแห้งทุ้มต่ำ
มู่ชิงหรูพยักหน้าให้เหยาชีถอยห่างไปสองสามก้าว ส่วนตนเองก็ก้าวเข้าไปพยุงเล็กน้อย เสียงอ่อนโยน “แม่นมไม่ต้องมากพิธี ข้าได้ยินว่าแม่นมดูแลองค์ชายสามอย่างเหน็ดเหนื่อยมาสองสามวันนี้ ข้าขอขอบคุณแม่นมแทนองค์ชายเพคะ”
“เป็นหน้าที่ของหม่อมฉัน ไม่กล้ารับคำขอบคุณจากเจี๋ยอวี๋เพคะ” แม่นมตู้หลุบตาลง ท่าทางนอบน้อม แต่แฝงด้วยความห่างเหินที่ไม่ต่ำต้อย
สายตาของมู่ชิงหรูจับจ้องไปที่มือ
