องค์ชายน้อย เว่ยจิ่งรุ่ย

1587 Words

ทันใดนั้นเอง เสียงร้องอันสดใสแต่ปนด้วยเสียงสะอื้นของเด็กน้อยก็ดังขึ้นมาจากไม่ไกล! "องค์ชายน้อย! ระวัง! อย่าวิ่งเร็วขนาดนั้น! กลับมาเร็ว!” มู่ชิงหรูชะงักฝีเท้า เงยหน้ามองไปโดยไม่รู้ตัว เห็นเด็กชายวัยราวสี่ห้าขวบ สวมเสื้อคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม กำลังหัวเราะคิกคัก ก้าวขาเล็ก ๆ สั้น ๆ วิ่งตามผีเสื้อหลากสีสัน ตรงไปยังขอบทางเดินไม้ริมน้ำที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโขดหินจำลอง เขาวิ่งโซซัดโซเซ เห็นได้ชัดว่ายังทรงตัวไม่ค่อยดีนัก และขอบทางเดินก็ลื่น ห่างจากผิวน้ำเพียงครึ่งฉื่อเท่านั้น ด้านหลังเด็กชาย สาวใช้ในชุดนางกำนัลหน้าซีดเผือด กำลังวิ่งตามมาอย่างตื่นตระหนก เห็นได้ชัดว่าเป็นนางกำนัลผู้ดูแล “องค์ชาย! อันตราย!” เสียงกรีดร้องของนางกำนัลปนด้วยเสียงสะอื้น องค์ชาย? หัวใจของมู่ชิงหรูเต้นแรงทันที! สายตาจับจ้องไปที่เด็กชายที่กำลังวิ่งอยู่! คิ้วและตาคู่นั้น...โครงหน้าแบบนั้น... ความทรงจำที่พร่าเลือนในชาติก่อนพลันปรากฏขึ้น! องค์ชายสามเว่ยจิ่งรุ่ย! เด็กที่อ่อนแอและเสียชีวิตไปไม่นานหลังจากที่นางถูกปลดจากตำแหน่งฮองเฮา! เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?! ในพริบตาเดียว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น! เว่ยจิ่งรุ่ยที่กำลังไล่ตามผีเสื้อสะดุดขาตัวเอง ร่างเล็ก ๆ ของเขาสูญเสียการทรงตัวในทันที! เขาอุทานสั้น ๆ ออกมา ร่างทั้งร่างก็ร่วงหล่นลงสู่ผิวน้ำที่เย็นเฉียบ! “ตูม!” น้ำกระเซ็นไปทั่ว! “องค์ชายน้อย!” เสียงกรีดร้องของนางกำนัลดังบาดใจ แทบจะทรุดลงกับพื้น ทุกสิ่งเกิดขึ้นในชั่วพริบตา! สมองของมู่ชิงหรูอื้อขึ้นมาทันที ร่างกายราวกับถูกพลังอันมหาศาลที่มองไม่เห็นผลักอย่างแรง! ในชาติก่อน กลางวังหลวงอันลึกซึ้ง ค่ำคืนนับไม่ถ้วน นางได้ยินเสียงถอนหายใจขององค์ชายสามที่เจ็บป่วยและร้องไห้ ภาพเลือนรางของเด็กน้อยที่เคยยื่นขนมหวานให้แก่นางอย่างขี้อายในการเยี่ยมเยียนไม่กี่ครั้งของนาง และความจริงอันเย็นชาที่เขาเสียชีวิตในที่สุด กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ตำแหน่งฮองเฮาของนางล่มสลาย...ความทรงจำนับไม่ถ้วนหมุนวนอย่างบ้าคลั่งในสมองของนาง! “ช่วยคน!” เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังขึ้นราวสายฟ้าฟาดข้างหู! เป็นท่านพ่อมู่ฉงเหวิน เขามีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วราวลูกธนูที่หลุดจากคันธนู พุ่งตรงไปยังทางเดินไม้ แต่ตำแหน่งของเขาอยู่ไกลออกไปเล็กน้อย ส่วนมู่ชิงหรู อยู่ห่างจากจุดที่ตกน้ำเพียงไม่กี่จ้างเท่านั้น ร่างกายตอบสนองก่อนความคิด! “คุณหนู!” เสียงอุทานตกใจของเหยาชีถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง มู่ชิงหรูสะบัดหลุดจากการประคองของสาวใช้ทันที เสื้อคลุมหนาเตอะถูกนางสะบัดทิ้ง เผยให้เห็นชุดที่บางเบาอยู่ข้างใน! ความเร็วที่ระเบิดออกมาในพริบตานั้น รวดเร็วจนไม่เหมือนหญิงสาวที่อ่อนแอซึ่งนอนป่วยอยู่บนเตียงเลยแม้แต่น้อย นางพุ่งตัวไปที่ขอบทางเดินไม้ราวสายฟ้าสีขาวที่พุ่งเข้าหาเหยื่อ เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงขอบทางเดิน แล้วก็กระโดดลงไปในน้ำทะเลสาบที่เย็นเฉียบโดยไม่ลังเล! “ชิงหรู!” เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดของหลิวซื่อดังแหวกอากาศ ความหนาวเย็นที่บาดกระดูกโอบล้อมทั่วร่างในทันที น้ำทะเลสาบสำลักเข้าจมูกและปาก ทำให้ร่างกายนางสั่นสะท้านไปทั้งตัว แทบจะขาดใจตาย ความเจ็บปวดที่เผาผลาญปอดเมื่อดื่มยาพิษในชาติก่อน ทับซ้อนกับความสิ้นหวังที่เย็นยะเยือกบาดกระดูกในตอนนี้อย่างน่าประหลาด สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและความเด็ดเดี่ยวที่บ้าบิ่นในใจทำให้นางถีบน้ำอย่างแรง พยายามสุดกำลังที่จะว่ายเข้าหาร่างเล็ก ๆ ที่กำลังดิ้นรนอย่างหวาดกลัวและจมลงไปในน้ำ ท่ามกลางความวุ่นวาย นางเหลือบเห็นเงาคนเคลื่อนไหวอยู่บนฝั่ง ท่านพ่อมู่ฉงเหวินพุ่งไปถึงขอบทางเดินไม้แล้ว กำลังสั่งการให้องครักษ์ลงน้ำอย่างร้อนรน ท่านแม่หลิวซื่อถูกสาวใช้ดึงไว้แน่น ร้องไห้เรียกชื่อนาง นางกำนัลทรุดตัวลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือด และในที่ที่ไกลออกไปเล็กน้อย ใต้ซุ้มดอกวิสทีเรียที่กำลังบานสะพรั่ง มีร่างสูงโปร่งยืนนิ่งอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ชายผู้นั้นสวมชุดลำลองสีดำสนิทลายเมฆมืด ท่าทางสงบนิ่งราวภูผา ใบหน้าซ่อนอยู่ในเงาของซุ้มดอกไม้จนมองไม่ชัด มีเพียงดวงตาที่ลึกซึ้งราวบ่อน้ำโบราณที่เย็นเยียบเท่านั้น ที่มองทะลุฝูงชนที่วุ่นวาย ตรงไปยังหญิงสาวผู้ซีดขาวที่กำลังดิ้นรนสุดกำลัง พุ่งเข้าหาเด็กที่ตกน้ำอย่างไม่คิดชีวิต ด้วยแววตาที่ยากจะอธิบายถึงความใคร่รู้และพินิจพิเคราะห์ น้ำทะเลสาบที่เย็นเฉียบกระตุ้นทุกสัมผัส เวลาดูเหมือนจะยืดออกไป มู่ชิงหรูในที่สุดก็คว้ามือเล็ก ๆ ที่เว่ยจิ่งรุ่ยโบกสะเปะสะปะได้ ร่างกายที่เย็นเฉียบและความหวาดกลัวสุดขีดของเด็กน้อยทำให้หัวใจนางบีบรัด นางกัดฟัน ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดดันเขาขึ้นเหนือน้ำ พร้อมกับพยายามถีบน้ำเพื่อทรงตัว “ซ่า!” เสียงน้ำดังขึ้น องครักษ์ของมู่ฉงเหวินในที่สุดก็มาถึง ช่วยกันลากนางและเว่ยจิ่งรุ่ยที่สำลักน้ำและร้องไห้จ้าขึ้นมาบนทางเดินไม้ "องค์ชาย! องค์ชายของข้า!” นางกำนัลที่ยังตกใจไม่หาย รีบคลานเข้ามา กอดองค์ชายสามที่เปียกปอนและตัวสั่นเทาไว้ ร้องไห้ไม่หยุด “ชิงหรู! ลูกแม่!” หลิวซื่อสะบัดหลุดจากสาวใช้ พุ่งเข้าหามู่ชิงหรู มองดูสภาพที่เปียกปอนไปทั้งตัว ปากซีดเขียวเพราะความหนาว และท่าทางที่ยุ่งเหยิงของลูกสาว ก็รู้สึกปวดใจแทบขาด ร้องไห้พลางใช้เสื้อคลุมห่มตัวนางไว้แน่น มู่ชิงหรูหอบหายใจอย่างรุนแรง น้ำทะเลสาบที่เย็นเฉียบไหลลงมาตามเส้นผมและใบหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะความหนาว อีกครึ่งหนึ่งเป็นเพราะความเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงกระดูกจากสายตานั้น นางรู้สึกเวียนหัวไปหมด และเจ็บแสบในปอด นางพิงอยู่ในอ้อมกอดของท่านแม่ สายตาพร่าเลือนกวาดมองไปทั่วบริเวณที่วุ่นวาย แล้วสายตาของนางก็ปะทะเข้ากับสายตาที่ส่งมาจากร่างในชุดสีดำสนิทใต้ซุ้มดอกไม้โดยไม่ทันตั้งตัว กั้นด้วยฝูงชนที่วุ่นวายและกลีบดอกวิสทีเรียที่ร่วงหล่น สายตานั้นสงบนิ่ง คมกริบ พร้อมด้วยพลังทะลุทะลวงที่ราวกับมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง ราวกับจะมองทะลุตัวนางจากภายในสู่ภายนอกให้เห็นชัดเจน เว่ยอวิ๋นหาน! แม้จะไม่ได้สวมฉลองพระองค์มังกร ไม่ได้มีข้าราชบริพารห้อมล้อม แต่รัศมีขององค์จักรพรรดิผู้สูงศักดิ์ ผู้ควบคุมชีวิตและความตาย โครงหน้าที่คุ้นเคยจนฝังลึกในกระดูก...หัวใจของมู่ชิงหรูในร่างกายที่เย็นเฉียบ พลันหดเกร็งอย่างแรง! ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบไว้แน่น! ความเจ็บปวดที่เผาผลาญจากยาพิษในชาติก่อน พลันปะทุขึ้นมาอีกครั้งในส่วนลึกของลำคอ! นางมาเจอเขาที่นี่ได้อย่างไร?! เว่ยอวิ๋นหานยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองดูหญิงสาวผู้ซีดขาวที่ถูกผู้คนห้อมล้อม ดูยุ่งเหยิงแต่ก็ยังคงความเด็ดเดี่ยวและสงบนิ่งอยู่ ภาพเมื่อครู่ยังคงชัดเจนในสายตาของเขา พลังอันน่าทึ่งที่หญิงสาวระเบิดออกมาในพริบตาเมื่อสะบัดหลุดจากสาวใช้ ความเด็ดเดี่ยวที่ปราศจากความหวาดกลัวเมื่อกระโดดลงไปในน้ำทะเลสาบที่เย็นเฉียบ ความสงบอันน่าทึ่งและความมุ่งมั่นที่ชัดเจนเมื่อดิ้นรนอยู่ในน้ำ นี่ไม่ใช่การกระทำที่หญิงสาวอ่อนแอในห้องหอทั่วไปจะทำได้เลย ยิ่งไม่เหมือนอาการของผู้ที่นอนป่วยอยู่บนเตียง เขาหันศีรษะเล็กน้อย กระซิบกับคนรับใช้ที่ดูไม่โดดเด่นคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง เสียงทุ้มต่ำ “ไปสืบดูว่า คุณหนูสกุลมู่ผู้...ผู้ไม่คิดชีวิตคนนั้นเป็นคนอย่างไร” คนรับใช้โค้งคำนับอย่างเงียบเชียบ แล้วหายไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว มู่ชิงหรูพิงอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของท่านแม่ ร่างกายยังคงสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะความเย็น อีกครึ่งหนึ่งเป็นเพราะความเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงกระดูกจากสายตานั้น นางหลุบตาลง ขนตายาวบดบังพายุที่กำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรงในดวงตาและความสิ้นหวังอันเย็นชา หลีกเลี่ยงการคัดเลือกสนม...ปกป้องตระกูล... คำนวณแล้วคำนวณอีก วางแผนมาอย่างดี แต่กลับคำนวณไม่ได้ถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ยิ่งคำนวณไม่ได้ถึงโชคชะตาที่เล่นตลกเช่นนี้! ภาพลักษณ์ของความเจ็บป่วยอ่อนแอที่นางอุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างประณีต ถูกการกระโดดลงไปช่วยอย่างไม่คิดชีวิตนี้ทำลายจนพังพินาศต่อหน้าผู้คนมากมาย! และดวงตาขององค์จักรพรรดิที่มองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างนั้น ยิ่งราวกับดาบที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ! นางรู้แล้วว่า บางสิ่งบางอย่าง ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more