ได้โปรด…อย่าโกรธนานเกินไป

1898 Words

ฟ้าใสเดินหน้าหงิกหน้างอออกมาจากร้านเพชร หญิงสาวเดินไปที่ริมถนนข้างทางแล้วหันรีหันขวางมองหารถแท๊กซี่ เธอเลือกจะทิ้งรถเอาไว้ให้เพื่อนรักใช้ เพราะกลัวว่าถ้าเจนนารีอยู่จนมืดค่ำแล้วจะหารถกลับไม่ได้ โดยที่ลืมคิดว่าตอนบ่าย ๆ เช่นนี้ก็หารถกลับไม่ง่ายเช่นกัน “ฟ้าใสจะไปไหน ผมบอกแล้วไงว่าจะไปส่ง” ชาคริตพูดพร้อมกับเดินมารั้งแขนเธอเอาไว้ “ฉันกลับเองได้ค่ะ” ฟ้าใสพูดแล้วก็สะบัดแขนให้หลุดออกจากมือหนา และเขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดี หากแต่ยังเดินตามเธอมาติด ๆ จนถึงทางข้ามม้าลาย หญิงสาวตั้งใจจะเดินข้ามถนนและคิดจะรีบหนีไปจากคนที่เดินตามหลังอยู่ ทำให้ไม่ทันได้มองเห็นว่ามีรถมอเตอร์ไซด์กำลังวิ่งเข้าด้วยความเร็ว เธอหันมาเห็นอีกทีรถก็พุ่งเข้ามาเกือบจะถึงตัวอยู่แล้ว วินาทีนั้นเธอตกใจและกรีดร้องขึ้นมาในหัวคิดแต่ว่าไม่รอดแน่ ๆ เธอคงต้องตายอยู่บนถนน แต่ทันใดนั้นร่างของเธอก็ถูกฉุดดึงเข้าไปในวงแขนแข็งแรง และกระแทกเข้ากับร

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD