เมื่อเลือกเมนูและสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เกิดความเงียบขึ้น ระหว่างเขาและเธอ ฟ้าใสนั่งกระสับกระส่ายมองนั่นมองนี่ไปทั่วร้าน แต่ไม่กล้าสบตากับชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้าม หากสุดท้ายแล้วหญิงสาวก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นและเป็นคนเริ่มพูดขึ้นมาก่อนเพราะนึกบางอย่างขึ้นมาได้
“แผลที่แขนเป็นยังไงบ้างคะ?” ฟ้าใสชี้ไปยังแขนข้างที่เคยได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุคราวก่อน
“หายแล้ว” ชาคริตพูดสั้น ๆ ก่อนจะถกแขนเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้น เพื่อโชว์รอยแผลเป็นที่เพิ่งตกสะเก็ดไปเมื่อสองวันก่อน
ฟ้าใสยื่นหน้าเข้าไปดูแผลใกล้ ๆ แล้วก็ยิ้มออกมาทันทีที่เห็นว่าแผลแห้งดีไม่เป็นหนอง แสดงว่าเจ้าตัวคงดูแลแผลเป็นอย่างดี ไม่ให้โดนน้ำตามที่เธอได้สั่งเอาไว้
“ดีจังเลยนะคะ ที่แผลไม่อักเสบ ฉันยังเป็นห่วงอยู่เลยค่ะ เพราะวันนั้นคุณรีบกลับไปก่อน ฉันเลยไม่ได้ให้ยาแก้อักเสบไปทานด้วย”
“วันนั้นผมมีธุระด่วนน่ะ” ชาคริตบอกเสียงเรียบ แต่ในใ
