เสียงเพลงในผับดังกระหึ่มและวุ่นวายมากแต่นั่นก็ยิ่งทำให้บรรยากาศคึกคัก ผู้คนเบียดเสียดเนืองแน่นด้วยนักท่องราตรีเช่นทุกคืน ทุกคนต่างพากันออกมาหาความสุขสนุกและปลดปล่อยอารมณ์ไปตามเสียงเพลงมันๆ
“ฟ้า ฉันว่าแกดื่มเยอะเกินไปแล้วนะ” เจนนารีจับข้อมือของฟ้าใสดึงเอาไว้ไม่อยากให้ดื่มอีก เพราะเพื่อนรักของเธอเป็นพวกคออ่อนดื่มไปไม่เท่าไหร่ก็เมาแล้ว
“เจนนี่แกเป็นคนชวนฉันออกมาเองนะ แล้วแกจะมาห้ามฉันทำไม ปล่อย…คืนนี้ฉันจะดื่มให้เมาจนสลบไปเลย” ฟ้าใสพูดโวยวายเสียงดังพร้อมปัดมือของเจนนารีออก ก่อนจะกระดกเหล้าแก้วนั้นลงไปรวดเดียวจนหมด
“ปล่อยให้หมอฟ้าใสดื่มไปเถอะค่ะ เป็นพี่ พี่ก็คงอยากเมาเหมือนกัน” ดาด้าทอดสายตามองคุณหมอคนสวยด้วยความเห็นอกเห็นใจ พลางยกแก้วเหล้าที่อยู่ในมือขึ้นดื่มบ้าง
“ขอบคุณนะคะพี่ดาด้าที่เข้าใจฟ้า พี่เป็นคนเดียวเลยนะที่ตามใจฟ้าที่สุด” ฟ้าใสพูดแล้วหัวเราะคิกคักขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล คงเป็นเพร
