ฟ้าใสยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าประตูทางเข้าด้วยความรู้สึกประหม่า เธอไม่มีที่ไปก็จริงแต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะพามาที่นี่ โดยเจ้าของเพนต์เฮาส์สุดหรูได้เดินนำหน้าลิ่วหายตัวไปไหนแล้วก็ไม่รู้ พอร่างสูงปรากฏตัวอีกครั้งในมือก็ถือแก้วน้ำเปล่าออกมาด้วย เธอยืนมองเขาอยู่ที่เดิม
“มัวยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น มานั่งตรงนี่สิ” ชาคริตหันมาทำท่าบุ้ยใบ้ให้เธอเข้ามานั่งลงบนโซฟาหนังสีดำ
ฟ้าใสค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะเธอยังไม่ไว้วางใจเจ้าของห้องมากนัก และเมื่อนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับเขา แก้วน้ำเปล่าก็ถูกยื่นมาให้ทันที
“ดื่มน้ำเปล่าอีกหน่อย จะได้สร่างเมา”
“ฉันไม่อยากดื่มน้ำเปล่า ขอเปลี่ยนเป็นเบียร์แทนได้ไหมคะ?” คำพูดของหญิงสาวทำให้คิ้วหนาถึงกับขมวดเข้า เขาจ้องใบหน้าหวานอย่างพินิจพิเคราะห์เหมือนกับต้องการค้นหาอะไรบางอย่าง
เธอกะพริบตาถี่ ๆ มองตอบ
“ฟ้าใส คุณเป็นพวกสาวขี้เมา หรือคุณเป็นโรคเสพติดแอลกอฮ
