20
869 Words
Öğleye doğru Asel villaya geldi. Kapıdan girdiğinde yüzünde uykusuzluğun izleri vardı. Normalde her ayrıntıyı kontrol altında tutmaya çalışan adamın gömleği hafifçe kırışmış, saçları alıştıkları kadar düzgün taranmamıştı. Elindeki evrak çantasını masaya bıraktı ve doğrudan Ateş'e baktı.
“Nihat nasıl?”
“Ameliyattan çıktı. Durumu hâlâ kritik ama yaşıyor.”
Asel gözlerini bir an kapattı. Nihat'ın hayatta olmasına sevindiği söylenemezdi; adamın taşıdığı sırlar, yıllardır kaçtıkları geçmişi yeniden önlerine koymuştu. Fakat ölmesi, bu sırların sonsuza kadar karanlıkta kalması anlamına gelebilirdi.
“Onunla konuşabildin mi?”
“Bir kayıt dinletti. Babamın ölümünden önce yapılmış bir konuşma.”
Asel'in yüzündeki ifade değişti.
“Ne konuşması?”
Ateş, kayıt cihazından duyduklarını anlattı. Korhan'ın bir şeyin geri dönüşü olmayacağını söylediğini, başka bir adamın her şeyin hazırlandığını belirttiğini ve ardından Asel'in adının geçtiğini söyledi.
Asel uzun süre sessiz kaldı.
“Bana ait bir şeyden söz etmiş olabilirler,” dedi sonunda. “Ama ne olduğunu bilmiyorum.”
Ateş, kardeşinin yüzünü dikkatle inceledi.
“Babanın odasından çıktığın geceyi hatırlıyor musun?”
Asel'in bakışları yere indi.
“Her ayrıntısını.”
“Bana anlatmadığın ne var?”
Asel başını kaldırdı. Sorunun kendisini yaraladığını saklamaya çalışmadı.
“Sana anlatmadığım şeyler var, Ateş. Ama babamın ölümünü senden sakladığım için değil. O gece ne olduğunu ben de anlamadığım için.”
Ateş cevap vermedi.
Asel, çantasından birkaç belge çıkardı. Belgeleri masaya yayarken parmaklarının gerildiği fark ediliyordu.
“Babam öldükten sonra şirketin yönetimini devraldım. O sırada elimdeki bütün kayıtlar incelendi. Bazı ödemelerin benim imzamla yapıldığı ortaya çıktı. O zamanlar şirketin mali işlerine tam olarak hâkim değildim. Babamın bana verdiği belgeleri imzaladığımı hatırlıyorum ama her birinin içeriğini hatırlamıyorum.”
“Bunu daha önce neden söylemedin?”
“Çünkü ne zaman konuşmaya çalışsam sen beni suçlayacağımı düşündün.”
Ateş'in çenesi sıkıldı.
“Ben seni suçlamadım.”
“Bana bakışından bunu anladığımı sanıyordum.”
Bu kez Ateş sustu.
Asel'in sözleri, yıllar önce kendi zihninde kurduğu savunmanın ne kadar kolay dağıldığını gösteriyordu. O dönemde kendisini yalnızca terk edilmiş hissetmişti. Asel'in şirketi yönetmeye devam etmesini, aile evinde kalmasını ve babalarının ardından hayatına devam edebilmesini anlamamıştı.
Kardeşinin de korkmuş olabileceğini düşünmemişti.
“Belki de ne düşündüğünü hiç sormadım,” dedi Ateş.
Asel'in yüzündeki gerginlik bir miktar azaldı.
“Hayır, sormadın.”
İkisi de bir süre konuşmadı. Aralarında yıllardır duran mesafe, tek bir özürle kapanabilecek kadar küçük değildi. Ama ilk kez o mesafenin neden oluştuğunu anlamaya çalışıyorlardı.
Simay, masanın diğer ucunda duran belgeleri inceledi.
“Bu ödemelerin alıcı hesapları belli mi?”
Asel ona döndü.
“Bir kısmı. Bazıları ise aracı şirketler üzerinden yapılmış.”
“Şirket isimleri?”
Asel belgelerden birini gösterdi.
Simay ismi okuduğunda kaşları çatıldı.
“Bu şirketin adı, bana gelen mesajda geçen dosyayla bağlantılı olabilir.”
Ateş hemen ona baktı.
“Ne dosyası?”
Simay telefonunu çıkardı ve mesajı yeniden açtı.
“Benden babamın dosyasını bulmamı istiyor. Mesajı gönderen kişi, onun Korhan Arslan'ın ölüm gecesinde kaybolan tek kişi olmadığını söylüyor.”
Asel'in yüzündeki renk çekildi.
“Babanın adı neydi?”
Simay cevap verdi.
Asel'in bakışları bir anda Ateş'e döndü. Kardeşinin yüzünde de aynı şaşkınlık vardı.
Çünkü Simay'ın söylediği soyadı, Asel'in önündeki eski belgelerden birinde yazıyordu.
Karaca.
Asel belgeyi eline aldı. Tarihin hemen altında, şirketin güvenlik birimine yapılan ödemenin açıklaması bulunuyordu. Açıklama kısmına tek bir isim yazılmıştı.
Murat Karaca.
Simay masaya yaklaştı.
“Bu benim babam.”
Ateş, belgeyi Asel'in elinden aldı. Ödeme tarihi, Korhan Arslan'ın ölümünden iki gün öncesine aitti.
Bir süre kimse konuşmadı.
Yıllardır birbirinden ayrı duran iki hikâye, ilk kez aynı noktada birleşiyordu.
Simay'ın babası, Korhan Arslan'ın ölümünden hemen önce şirketin güvenlik birimiyle bağlantılı bir ödeme almıştı. Ardından ortadan kaybolmuştu. Nihat Karaca ise aynı gecenin sırlarını taşıyor, şimdi de susturulmak isteniyordu.
Ateş belgeyi masaya bıraktı.
“Bu, babanın suçlu olduğu anlamına gelmez,” dedi Simay'a. “Paranın neden gönderildiğini öğrenmeden hiçbir sonuca varmayacağız.”
Simay başını salladı. Yüzündeki ifade kontrollüydü ama ellerinin masanın kenarını kavradığını fark eden Ateş, bu bilginin onu ne kadar sarstığını anladı.
“Biliyorum,” dedi Simay. “Ama yıllardır aradığım şeyin bu kadar yakınımda olduğunu düşünmemiştim.”
Asel belgeleri toplamaya başladı.
“Bu kayıtların tamamını bulmalıyız. Şirketin eski arşivinde başka belgeler olabilir.”
“Arşive ben gideceğim,” dedi Ateş.
Asel itiraz edecek gibi oldu ama Simay araya girdi.
“Birlikte gitmeliyiz. Bu kayıtları kimin değiştirdiğini anlamak için hem şirketin sistemine hem de eski güvenlik kayıtlarına bakmamız gerekiyor.”
Ateş ona baktı.
“Tehlikeli olabilir.”
Simay'ın yüzünde sabırsız bir ifade belirdi.
“Bunu söyleyeceğini biliyordum.”
“Yine de söyleyeceğim.”
“Ben de yine de geleceğim.”
Asel, ikisinin arasındaki kısa tartışmayı izledi. Ateş'in Simay'a karşı davranışlarında alışık olmadığı bir dikkat vardı. Kardeşi birini korumaya karar verdiğinde genellikle o kişinin kararlarını da kendi adına vermeye kalkardı. Simay ise buna izin vermiyordu.
Asel, ilk kez uzun zamandır içtenlikle gülümsedi.
“Bence onu dinlemeyi öğrenmen gerekecek.”
Ateş kardeşine döndü.
“Sen kendi hayatına bak.”
“Bakıyorum. Uzun zamandır ilk kez senin hayatınla da ilgilenebiliyorum.”
Ateş'in yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi.
“Buna alışma.”
“Geç kaldın.”
Simay, ikisinin arasındaki bu kısa atışmayı sessizce izledi. Ateş'in yüzündeki sertliğin bir anlığına kaybolduğunu görmek, ona aralarındaki bağın hâlâ canlı olduğunu hatırlatmıştı. Kardeşler yıllar boyunca birbirlerinden uzak kalmış olsalar da aralarında bütünüyle kopmamış bir şey vardı.
Belki de ikisinin de kabul etmekten kaçındığı şey buydu.
Birbirlerine hâlâ ihtiyaçları vardı.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD