รอยยิ้มของจริยามันเปรียบเสมือนน้ำหล่อเลี้ยงจิตใจ ให้เธอมีแรงสู้ต่อแม้ว่าความเศร้าที่สะสมมานานจะยังคงอยู่ แต่ทุกครั้งที่ได้พูดคุย มันเหมือนดึงเธอออกมาจากวังวนนั้นได้ชั่วคราว
“หิวไหมลูก...เดี๋ยวแม่ให้อุ้มไปเตรียมอาหารให้”
“ให้หอมทำดีไหมคะคุณหญิงแม่”
“ไม่ต้องหรอก อย่าไปแย่งหน้าที่แม่ครัวเลย ไปนั่งให้อาหารปลากับแม่ที่สวนหลังบ้านดีกว่า” พูดจบก็หันไปสั่งแม่บ้าน แล้วพาลูกสะใภ้เดินไปทางโซนหลังบ้าน
“คุณผู้หญิงคะ...คุณหนูมาค่ะ” ขณะที่น้ำหอมและจริยากำลังเพลิดเพลินไปกับการให้อาหารปลา และเม้าท์มอยกันอยู่นั้น แม่บ้านก็วิ่งเข้ามาแจ้งให้ทั้งคู่ทราบ ซึ่งการมาครั้งนี้ของจอมทัพสร้างความแปลกใจแก่จริยาอยู่ไม่น้อย
“แปลกจริง ปกติไม่ยักจะอยากกลับบ้านใหญ่ ทำไมวันนี้ถึงได้...” ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเหลือบไปเห็นน้ำหอมที่ง่วนอยู่กับการให้อาหารปลาก็พอจะเดาได้
“เดี๋ยวน้ำหอมรอแม่อยู่นี่ก่อนนะ แม่ขอไปดูอาหา
