มาเฟียร้ายพ่ายรักลูกหนี้

ใจดีสู้เสือ

“คุณหญิงแม่คะ...” หลังจากที่เธอและคุณหญิงแม่ทานอาหารสุดแซ่บเสร็จ เธอก็ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวไปที่บ้านของจอมทัพ และระหว่างที่นั่งรถมานั้นเธอก็เอ่ยทำลายความเงียบ

“ว่าไงจ๊ะ”

“คุณจอมทัพเขา...มีปมอะไรหรือเปล่าคะ...ทำไมเขาถึงได้ดูไม่ชอบหนูขนาดนั้น”

“เขาไม่ได้ไม่ชอบหนูหรอกจ้ะ...แต่เขาไม่ชอบผู้หญิงทุกคนเลย...แล้วยิ่งผู้หญิงสวยๆ ก็ยิ่งไม่ชอบ”

“เขาเป็นเกย์เหรอคะ”

“เปล่า”

“อ้าว...แล้วทำไมคะ...ต้องมีเหตุผลที่เขาเกลียดสิ”

“คือ...อย่าเอาไปบอกใครนะ...จริงๆ แล้วอีตาลูกชายของฉันน่ะ...มันเคยผิดหวังกับความรัก...ผู้หญิงคนนั้นเหมือนหนูเลยเป็นลูกหนี้แบบนี้นี่แหละ...แล้วลูกหนี้คนนั้นก็ทำให้จอมทัพหลงรัก จนเกือบจะได้เป็นสะใภ้ฉันแล้วด้วยนะ...” จริยาเล่าอย่างออกรสออกชาติ ส่วนเธอก็ตั้งใจฟังเพื่อเก็บรายละเอียด จะได้เอาไปปรับใช้

“...”

“แล้ววันหนึ่งก็จับได้ว่ายัยนั่นหักหลัง แถมยังเป็นเมียของศัตรูที่ใช้เธอมาล้วงความลับ เลยทำให้จอมทัพเสียใจมาก แล้วความรักครั้งนั้นก็ทำให้เขาเข็ดและขยาดเลย นี่แม่ก็พยายามหาผู้หญิงดีๆ ที่คู่ควรให้ แต่ทุกคนที่เข้าหาก็โดนขู่ฆ่าหมด”

“อึก...แล้วแบบนี้เขาจะฆ่าหนูไหม”

“...” จริยามองหน้าน้ำหอมแล้วยิ้มแห้งๆ เธอเองก็ไม่รู้ใจลูกชายขนาดนั้น แล้วเธอก็อยากจะเสี่ยงให้น้ำหอมเปลี่ยนชีวิตลูกชายด้วยเช่นกัน

“อย่าทำให้หนูกลัวสิคะคุณหญิงแม่”

“ไม่หรอกมั้ง...เอ่อ...แม่ว่าไม่หรอก...” เอ่ยตอบไม่เต็มเสียงนัก

“ละ...แล้วหลังจากที่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นหนอนบ่อนไส้...คุณจอมเขาทำยังไงคะ”

“ฆ่าทิ้ง...เพราะถ้าจอมทัพไม่ฆ่า...ผู้หญิงคนนั้นก็จะฆ่าเขาอยู่ดี”

“อึก...น่าสงสารเขานะคะ” จะว่าไปก็น่าเห็นใจเขาอยู่แหละ ที่เขาเป็นแบบนี้ก็เพื่อปกป้องความรู้สึกตัวเอง อันนี้เธอเข้าใจดี

“ใช่ไหมล่ะ...ลูกชายแม่น่าสงสารขนาดนี้...แล้วแบบนี้หนูจะช่วยแม่ได้ไหม”

“หนูจะไม่ถูกลูกชายคุณหญิงแม่ฆ่าตายก่อนใช่ไหมคะ”

“ไม่หรอกจ้ะ...เพราะงั้น...หนูต้องช่วยแม่ และทำให้ลูกชายของแม่หลงรักให้ได้ อาจจะยากหน่อยในช่วงแรก แต่แม่คิดว่าหนูทำได้แน่นอน ถ้าหนูคิดจะถอดใจเมื่อไหร่ จำเอาไว้ ว่านึกถึงหลานของหนูเอาไว้ให้ดี ชีวิตของหนูและครอบครัว ขึ้นอยู่กับความสำเร็จของหนูเท่านั้น” จะใจชื้นอยู่แล้วเชียว สุดท้ายก็มาสะดุดที่คำพูดหวานๆ แต่อาบยาพิษของคุณแม่สามีจนได้ เฮ้อ จะบ้าตาย ไปทางนั้นก็ขู่ มาทางนี้ก็ขู่ แล้วแบบนี้เธอควรจะเอายังไงดี

และเวลาแห่งความสงบสุขก็ต้องจบลง เมื่อรถที่เธอนั่งมากับจริยา จอดอยู่ที่หน้าบ้านของเขา

“อึก...ไม่ต้องกลัวนะ...จอมทัพน่าจะไม่อยู่วันนี้...เห็นบอกว่าไปฉลองวันเกิดเพื่อน ดึกๆ กลับ เพราะงั้น...แม่ฝากหนูดูแลไอ้ลูกชายของแม่ด้วยนะ เอาตอนปกติไม่ได้ ก็ต้องใช้จังหวะตอนมันเมาเนี่ยแหละ”

“จะดีเหรอคะคุณหญิงแม่” ถามย้ำอีกครั้ง แอบหวังลึกๆ ว่าจริยาจะเปลี่ยนใจ แต่ก็แค่หวัง เพราะสุดท้ายเธอก็ต้องผิดหวังและเดินคอตกเข้าบ้านเขาไป

ติ้ง!

จริยา : ห้ามนอนแยกห้องเด็ดขาด

น้ำหอม : แล้วคุณจอมจะไม่โกรธเอาเหรอคะ หอมกลัวเขาจะฆ่าหอม

จริยา : เมื่อไหร่ที่หนูอยู่ในอันตราย จะมีคนของฉันเข้าไปช่วย ไม่ต้องห่วง ฉันมีหน่วยคุ้มกันให้เธอแล้ว

“เฮ้อ...เอาวะ...อดทนหน่อยน้ำหอม...ไหนๆ ชีวิตเธอก็ไม่มีอะไรจะเสี่ยงไปมากกว่านี้แล้ว ถ้าต้องตายจริงๆ ...ก็ให้มันเป็นไปตามเวรกรรมเถอะ”

น้ำหอมเข้ามาอยู่ในบ้านของมาเฟียบ้านั่นด้วยความรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ โชคดีที่คนในบ้านของเขาก็ไม่ได้คิดที่จะรังแกเธออย่างในละครที่เคยดู ตรงกันข้าม กลับดูแลเธอดีประดุจนายท่านหนึ่งเลยล่ะ ก็อาจจะเพราะเป็นคำสั่งของคุณหญิงแม่เธอแน่นี่แหละที่สั่งเอาไว้ แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณมาเฟียวายร้ายนั่นกลับมา ชีวิตเธอหลังจากนี้ได้บรรลัยแน่ๆ

21 : 00น.

22 : 00น.

23 : 00น.

เวลาร่วงเลยมาเรื่อยๆ จนกระทั่งเกือบเที่ยงคืน ก็ได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดในบ้าน และคาดว่าเขา ผู้ชายแสนอันตรายนั่นน่าจะกลับมาแล้ว

“เอาวะ...น้ำหอม...พร้อมไหม...” ร่างเล็กเอ่ยถามตัวเอง สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ หวังเตรียมตัวและเตรียมใจยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้

แกร๊ก แอ๊ด!!

หมับ!!

“อ๊ะ...คะ...คุณริว...ทำไม...”

“อะ...เอ่อ...คุณน้ำหอมมาอยู่นี่ได้ไงครับ...” ริวที่แบกร่างของผู้เป็นนายเข้าห้องเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

“มึงพูดกับใคร...พากูไปที่เตียง...เร็วๆ ...หัวกูจะระเบิดอยู่แล้ว” จอมทัพสบถด้วยความรำคาญใจ ก่อนที่จะสั่งลูกน้องมือขวาอย่างริวให้ทำตามที่ตนบอก ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“มะ...มาค่ะหอมช่วย...” ว่าแล้วเธอก็รีบเข้าไปช่วยริวแบกจอมทัพไปที่เตียง

ฟึ่ด!!

กลิ่นกายหอมๆ จากกายสาวโชยเข้ามาปะทะจมูกของเขา จนเขาเผลอสูดมันเข้าไปเต็มปอด กลิ่นหอมอ่อนๆ เย้ายวนจนสะกิดใจเขา กลิ่นคล้ายๆ กับผู้หญิงแพศยาที่เขาเคยปักใจรัก และหลงมอบหัวใจให้ไปทั้งดวง แต่สุดท้าย เธอกลับหักหลังเขาอย่างเลือดเย็น

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

ภาพต่างๆ ในอดีตฉายสะท้อนเข้ามาในหัวของเขา รอยยิ้มของผู้หญิงแสนร้ายคนนั้น ที่มันเคยสะกดใจของเขา มันทำให้เขาเผลอประคองใบหน้าของน้ำหอมเข้ามาใกล้ๆ เขามองเธอด้วยแววตาที่แสนคิดถึง แต่ทว่าก็ต้องแปลเปลี่ยนเป็นแค้น ก่อนที่จะเลื่อนมือที่ประคองใบหน้าแสนสวยนั้นลงมาแล้วบีบไปที่คอระหงของเธอทันที

หมับ!!

“อื้อ...แค่กๆ ...คะ...คุณจอมทัพคะ...”

“นายครับ...ไม่ใช่ครับ...นี่คุณน้ำหอมครับนาย...นายใจเย็นๆ ...นี่ไม่ใช่คุณมนตราครับ...นาย!...” ริวพยายามเรียกสติของผู้เป็นนาย ในขณะที่จอมทัพก็เอาแต่ลงแรงบีบคอของคนตัวเล็กเพิ่มขึ้นยิ่งกว่าเดิม ร่างเล็กที่เริ่มจะขาดใจพยายามทุบและตีแขนเขา หวังให้เขาปล่อยมือจากเธอ

“ขะ...ขอโทษนะครับนาย...ผมจำเป็นต้องทำ” เมื่อเห็นท่าไม่ดี ริวจึงยกมือขึ้นไหว้จอมทัพ ด้วยความรู้สึกผิด ก่อนที่จะต่อยไปที่จอมทัพอย่างแรง จนหงายหลัง และในที่สุดเขาก็สลบไป ส่วนน้ำหอมที่เกือบจะขาดใจตายก็ทรุดตัวลงหอบหายใจอยู่ที่พื้น

ผั๊วะ!!

“เฮือก! แค่กๆๆๆ”

“คุณน้ำหอมเป็นยังไงบ้างครับ...”ริวรีบก้มลงมาประคองเธอให้ลุกขึ้น

“แค่กๆ ...ขอบคุณค่ะคุณริว...หอมเกือบไม่มีชีวิตรอดแล้ว...นี่หอมตายแล้วหรือยังคะ” ด้วยเพราะเมื่อกี้ทำสติเธอเกือบหลุดออกจากร่าง ก็ไม่วายเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

“คุณน้ำหอมปลอดภัยแล้วครับ...ทำใจนะครับ...เวลานายเมา...นายชอบเห็นผู้หญิงคนอื่นเป็นคนรักเก่าทุกที...”

“เขาคงจะเจ็บปวดกับรักครั้งนั้นมากเลยใช่ไหมคะ” เธอเอ่ยถามแล้วหันไปมองจอมทัพที่นอนเลือดกำเดาไหลอยู่บนเตียงด้วยสภาพที่ดูแทบไม่ได้

“ครับ...เสียหลักมาหลายปีแล้ว...เพื่อความปลอดภัย...คุณน้ำหอมกลับไปพักที่ห้องไหมครับ...เดี๋ยวนายตื่นขึ้นมาเห็นคุณน้ำหอม...จะยุ่งเอานะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ...เดี๋ยวหอมดูแลเขาเอง...คุณริวไปพักเถอะนะคะ...”

“งั้น...ถ้ามีอะไร...ร้องเรียกผมดังๆ เลยนะครับ...ผมและลูกน้องจะสแตนด์บายรอ” เป็นคำพูดที่ทำให้เธอแทบอยากจะถอนตัวออกไปเดี๋ยวนี้เลย แต่ในเมื่อเข้าถ้ำเสือแล้ว ก็ต้องใจดีสู้เสือไปก่อน หากไม่พยายามเข้าหา แล้วเมื่อไหร่จะทำลูกสำเร็จ เธอเองก็ต้องการที่จะไปจากที่นี่เร็วๆ เช่นกัน รีบๆ ทำให้มันจบๆ จะได้เป็นอิสระเสียที

“เปลี่ยนใจตอนนี้ทันไหมเนี่ยยัยน้ำหอม” ร่างเล็กกล่าวกับตัวเอง หลังจากที่ริวออกจากห้องไปแล้ว

น้ำหอมรีบตั้งสติ แล้วรีบจัดท่านอนให้เขาใหม่ จากนั้นก็ถอดเสื้อสูทตัวนอกของเขาออก เสร็จแล้วก็ไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดคราบเลือดให้เขา

หมับ!

จังหวะที่เธอกำลังเช็ดไปตามกรอบหน้าที่แสนหล่อเหลาปานเทพบุตรจุติลงมาเกิดนั้น มือหนาก็คว้าไปที่ข้อมือของเธอ ตามด้วยเบี่ยงใบหน้าออกเพื่อหลบความเย็นจากผ้าเปียกๆ นั่น

“อื้อ...”

พรึ่บ!!

“อ๊ะ...คะ...คุณจอมทัพอย่าทำอะไรหอมนะ” แขนเรียวถูกกระตุกจนเสียหลักล้มทับเขา และด้วยเพราะกลัวว่าเขาจะเกิดหลอนและทำร้ายเธอขึ้นมาอีก จึงรีบร้องห้ามหวังให้เขาได้สติและไม่ทำอะไรเธอ