“เหอะ ถือหางกันเข้าไปเถอะ คอยดูกูจะทำให้ยัยนั่นทนไม่ได้แล้วออกจากบ้านกูไปเอง”จอมทัพเอ่ยด้วยเสียงลอดไรฟันกับตัวเอง ให้หลังจากที่ผู้เป็นแม่ออกไปแล้ว
พรึ่บ!!
“นี่อะไรครับนาย”ริวถามขึ้นเมื่อจอมทัพยื่นกระดาษเมนูอาหารแต่ละวันและรายการงานบ้านที่เธอต้องรับผิดชอบ
“เอาไปให้ยัยนั่นทำ”
“แต่...นายไม่เห็นหรือไงครับว่าคุณผู้หญิง...”
“กูไม่สน ก็ในเมื่ออยากให้อยู่บ้านกู...กูก็มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้”
“แต่...”
“กูจ่ายเงินเดือนมึง เพราะงั้น...รู้ใช่ไหมว่าต้องฟังใคร”
“ครับนาย...”ริวโค้งศีรษะตอบรับผู้เป็นนายด้วยความจำใจ ก่อนที่จะรีบเดินออกไปทำตามคำสั่งของเขา
“เอ่อ...นายครับ...แต่วันนี้คุณน้ำหอมยังไม่ฟื้นเลยนะครับ...จะให้ทำงานเลยเหรอ”ริววิ่งตาลีตาเหลือกเข้ามาถามความเห็นเขา
“มึงก็รอให้หายก่อนสิ แค่นี้ก็คิดไม่ได้...”
“อะ...เอ้า...ก็นายไม่บอกให้หมด...”
“ออกไปไกลๆตากูไป...แล้วก็ไปเช็คของที่โกงดังสองให้
