เช้าวันต่อมา...
“เฮือก!!”ร่างเล็กลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ ด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าตนนั้นถูกใครบางคนนอนกอด แถมยังอยู่บนเตียงของเขาอีก “มาอยู่นี่ได้ไงเนี่ยหอม!!”ร่างเล็กกล่าว ก่อนที่จะค่อยๆแกะแขนของจอมทัพที่พาดกอดรัดร่างเล็กออก
เมื่อหลุดออกจากพันธนาการของเขาแล้วเธอก็รีบวิ่งกลับห้องของตัวเองทันที เหตุการณ์วันนั้นมันทำให้เธออยากที่จะหลบหน้าเขา เพราะความรุนแรงที่เขาทำกับเธอมันเป็นภาพติดตาไม่หาย บวกกับกลัวว่าถ้าอยู่ใกล้ๆเขาแล้วเขาจะเกิดไม่พอใจเธอเข้าจะพานไปลกับครอบครัวเธอเอา
แกร๊ก แอ๊ด!!
“เอ้า...คุณน้ำหอม...ออกมาจากห้องนายได้ยังไงครับ”
“เอ่อ...หอมก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ...สงสัยหอมละเมอเดินมามั้งคะ...แต่อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณจอมนะคะ...หอมกลัวเขาจะไม่พอใจหอม”ร่างเล้กกล่าวทั้งที่ไม่รู้เลยว่าเป็นเขานั่นเเหละที่อุ้มเธอมา แต่เธอไม่ได้อยากไปโทษเขา เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอมาที่นี่ตั้งแต่เ
