“ผู้หญิงแพศยา...ฮึก...”คนตัวโตพลิกตัวน้ำหอมให้ลงไปที่ราบที่เตียง ตามด้วยพยายามแบกสังขารของตัวเองขึ้นไปคร่อมร่างเล็กเอาไว้ ดวงตาแดงก่ำที่มีน้ำใสๆคลอดวงตา บ่งบอกว่าเขาเจ็บปวดกับความรักนั้นแค่ไหน
เขาจ้องมองเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะบีบไปที่ลำคอระหงนั้นเบาๆตามด้วยเชิดใบหน้าเธอเงยขึ้น และก้มลงใช้ฟันคมๆกัดไปที่คอเธออย่างแรง
“อื้อ...คุณจอมทัพคะ...อ๊ะ...หอมเจ็บ...”เขาไม่คิดจะฟังเสียงทัดทานของเธอเลยแม้แต่นิด ในหัวของเขาตัวนี้คือต้องการขย้ำกระต่ายน้อยแสนหวานตรงหน้าให้แหลกละเอียดคามือ
กลิ่นกายที่หอมหวานของเธอนั้น มันเย้ายวนจนจอมทัพไม่อาจหยุดความป่าเถื่อนของตัวเองได้เลย ยิ่งได้กลิ่นก็ยิ่งอยากจะกลืนกิน ยิ่งได้สัมผัสก็ยิ่งทำให้ความเป็นชายเรียกร้องต้องการเพียงแต่เธอ แม้จะรู้ว่าตรงหน้าเขาคือผู้หญิงอีกคน แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงได้ต้องการเธอนัก
“อ๊ะ...เจ็บ...”ปากหยักขบกัดไปตามผิวกายของเธอ จนขึ้นเป็นรอยแดงๆ
