โดนหมายหัว
2006 Words
เมื่อเธอต่อรองจนยืดระยะเวลาไปได้ถึงสามเดือน แทนที่จะดีใจ ทว่ากลับเดินคอตกออกมาจากห้องนอนของเขา จะบ้าหรือไง สามเดือนกับเงินตั้งสิบล้านใครจะไปหาทัน ลำพังแค่เงินเดือนของเธอหลากหลายอาชีพรวมๆกันแล้วยังไม่ถึงสามหมื่นต่อเดือนเลยด้วยซ้ำ แต่เอาวะ ถือว่าต่อชีวิตครอบครัวของเธอไปได้อีกตั้งสามเดือน หลังจากนี้ก็ตัวใครตัวมันแล้วกันนะคะ หนูทำได้มากสุดแค่นี้ ร่างเล็กคิด พร้อมกับสองเท้าที่ก้าวเดินไปเรื่อยๆ
“นายอยู่ที่ห้องนอนครับคุณผู้หญิง”เสียงมือขวาดังแว่วๆดึงสติของเธอให้เงยหน้าไปมองด้วยความสนใจ
“สวัสดีค่ะคุณนาย”
ทว่าขณะที่เธอเดินมากำลังจะสวนกับผู้หญิงวัยเกษียณก็ยกมือและไหว้ย่อทักทายไปตามมารยาท พร้อมกับรอยยิ้มกว้างๆที่ระบายขึ้นบนใบหน้าสวยของน้ำหอม ทำเอาคนที่ถูกไหว้ถึงกับชะงักแล้วมองเธอนิ่งอยู่อย่างนั้น
“สวัสดีจ้ะ...”ตอบรับไหว้แล้วมองเธอนิ่งจนเธอเดินผ่านออกไป
ผู้หญิงอะไร หน้าตาสะสวย ดูสะอาด เกลี้ยงเกลาไปหมด แถมทรวดทรงองค์เอวนั่น นี่มันสะโพกรับทรัพย์ตามหลักโหงวเฮ้งในตำราไม่มีผิดเพี้ยนเลย แบบนี้สิลูกดกแน่นอน ของดีมาอยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่รู้ว่าไอ้ลูกชายมันนกเขาไม่ขัน หรือมันตาบอดกันแน่ ถึงได้ปล่อยผ่านไปแบบนี้ บร๊ะ!! ถูกใจ ถูกชะตาตั้งแต่แรกเจอจริงๆ เธอคิด
“เด็กคนเมื่อกี้เป็นใคร?”เมื่อมองเธอจนสุดสายตาก็ไม่วายหันมาถามมือขวาของลูกชายอย่างริว
“เอ่อ...เป็นน้องสาวของลูกหนี้นายครับคุณผู้หญิง”
“มาใช้หนี้แทนพี่เหรอ”
“ครับ แต่นายไม่สนใจ เลยคิดว่าน่าจะไล่กลับไป”
“เป็นหนี้เท่าไหร่”
“สิบล้านครับ”
“ไปสืบประวัติเด็กคนนั้นมาให้ฉัน”
“คุณผู้หญิงจะเอาไปทำอะไรครับ”ริวเลิกคิ้วถาม เพราะมันก็ไม่ใช่ธุระอะไรที่จริยาจะต้องมาสนใจ
“ฉันจำเป็นต้องบอกแกด้วยเหรอ...บอกให้ไปสืบก็ไปสืบมาสิ...แล้วนี่เจ้าจอมทัพลูกชายฉันไม่คิดที่จะออกมาต้อนรับฉันเลยหรือไง”
แกร๊ก แอ๊ด!!
“แล้วแม่จะมาทำไมครับ ผมก็ไม่ได้บอกให้แม่มาหาผมสักหน่อย ถ้ามาแล้วจะมาเรียกร้อง แม่ก็กลับไปเลย”แววตาเรียบนิ่งมองผู้เป็นแม่ ทันทีที่เปิดประตูห้องออกมา ก่อนที่จะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่แสนเย็นชา
คนปกติก็อาจจะคิดว่าการกระทำและคำพูดของสองแม่ลูกดูรุนแรง แต่จริงๆแล้วทั้งคู่คุยกันแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้ว
“ฉันก็แค่มาดู ว่าเมื่อไหร่แกจะมีทายาทให้ฉันสักที พ่อแกเข้าโรงพยาบาลขนาดนี้ ไม่คิดที่จะมีทายาทสืบตระกูลเลยหรือไง จอมทัพ...แกก็สามสิบเข้าไปแล้ว คิดจะมีครอบครัวเมื่อไหร่ ต้องให้ฉันกับพ่อแกตายไปก่อนเลยใช่ไหมถึงคิดได้”
“ต่อให้พ่อกับแม่ตาย ผมก็ไม่คิดที่จะมีครับ แม่เลิกหวังกับผมไปได้เลย”
“หึ่ย!! ฉันต้องทำยังไงกับคนแบบแกดีเนี่ยห๊ะ...แกไม่สงสารฉันหรือไง...มีลูก...ลูกก็ไม่ได้เรื่อง”จอมทัพทำหูทวนลมไม่สนใจคำพูดของแม่ เดินผ่านหน้าไปที่ห้องเก็บไวน์ แล้วเดินเลือกมาถือไว้ ตามด้วยรินใส่แล้วแก้วกระดกลงคอในทันที ในขณะที่แม่ก็เอาแต่บ่นเรื่องทายาทไม่หยุดปาก
“ไม่รู้ล่ะ ปีนี้แกต้องมีทายาทให้ฉันให้ได้ ฉันจะหาผู้หญิงมาให้แก แกจะรักหรือไม่รักก็เรื่องของแก แต่แกต้องมีหลานมาให้ฉันเลี้ยง ไม่งั้น มรดกทั้งหมดของฉัน ฉันจะยกให้มูลนิธิสัตว์ให้หมด”
“ดีเว๊ย...มีลูกแต่กลับยกมรดกให้หมา เป็นแม่ที่ใจบุญเสียจริง”คำพูดที่แสนเจ็บแสบของเขา ที่พ่นออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆ มันกลับปั่นประสาทให้จริยาโมโหแบบสุดๆ
“ไอ้ลูกเวรนี่ ปากคอเราะร้าย ไม่แปลกใจทำไมถึงไม่มีใครเอาทำผัว”พูดจบก็ย้ำเท้าตึงตังออกจากห้องเก็บไวน์ของเขาทันที
ทั้งที่อยากจะมีทายาทในจะขาด แต่ลูกชายของเขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะทำให้เลย หนำซ้ำยังเกลียดผู้หญิงเข้าไส้ ไม่ว่าเธอจะพยายามหาผู้หญิงคนไหนมาให้ ก็ถูกหมาบ้าอย่างเขาไล่ตะเพิดไปจนหมด จนไม่มีใครกล้ามาอีก
“หรือว่า...ลูกฉันชอบผู้ชาย?”จริยาตั้งคำถามขึ้นกับตัวเอง
“กลับบ้านไปหาผัวแม่ได้แล้วไป เลิกคิดอะไรที่มันไร้สาระสักที”ร่างสูงทนไม่ไหวจับไหล่ผู้เป็นแม่แล้วหมุนตัวเธอ พร้อมกับดันจริยาออกไปทางประตูบ้านของตน
หลายวันต่อมา...
“น้ำหอม...มีลูกค้ามาขอพบ ที่ห้องวีไอพี301”เสียงเพื่อนร่วมงานเอ่ยบอกน้ำหอมที่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บโต๊ะของลูกค้า
“ผู้หญิงหรือผู้ชายคะพี่”เอ่ยถามกลับ เพราะเธอก็ต้องเซฟตัวเองด้วยเช่นกัน
“ลูกค้าผู้หญิง แต่มากับลูกน้องผู้ชายสองคนน่าจะเป็นบอดี้การ์ดมั้ง”
“อะ...อ๋อ...ค่ะ...”พยักหน้าตอบรับแล้วรีบเดินขึ้นไปที่ชั้นสามทันที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!
“เชิญครับ...”หลังจากที่เธอยกมือเคาะไปที่ประตู บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านในก็เปิดประตูให้ทันที พร้อมกับผู้หญิงคนนั้นที่เธอเจอในบ้านของมาเฟียนั่น ที่นั่งเด่นเป็นสง่าอยู่ที่โซฟาตัวยาว แม้จะอายุเยอะแล้ว แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอสวยมากๆ อย่างกับนางพญาอย่างไงอย่างนั้น
“นั่งสิจ๊ะแม่หนู”ตวัดสายไปที่โซฟาอีกฝั่งเพื่อเป็นสัญญาณให้เธอมานั่ง
“อะ...เอ่อ..สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง...ไม่ทราบว่ามีอะไรให้หนูรับใช้เหรอคะ”เอ่ยถามด้วยความอ่อนน้อม
“พวกแกออกไปจากห้อง”สั่งลูกน้องให้ออกไปนอกห้อง แล้วหันมาจ้องมองคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มของร้านอาหารอย่างพินิจพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“...เอ่อ...ทำไมมองหนูแบบนั้นล่ะคะ...หนูเกร็งไปหมดแล้ว”ร่างเล็กที่พูดออกมาตามความคิด ราวกับคนที่แพ้เสียงในหัว ก็ดูคุณนายนี่มองเธอสิ มองแล้วก็ไม่พูดอะไร แบบนี้เธอก็ทำตัวไม่ถูกน่ะสิ
“ยืนขึ้นแล้วถอดยูนิฟอร์มออกสิ ฉันอยากเห็นหุ่นเธอชัดๆ”
“อะ...เอ่อ...ว่าไงนะคะ?”
“ฉันบอกให้ถอดก็ถอดสิ”
“หนูไม่ได้ขายบริการนะคะ...แล้วหนูก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงด้วย...”ร่างเล็กเอ่ยออกมาเมื่อคำสั่งที่จริยาบอกเธอไม่สามารถที่จะทำตามได้
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าฉันจะเอาเธอสักหน่อย ฉันแก่ปูนนี้แล้ว ใครจะไปบ้าคิดแบบนั้น”
“อะ...อ้าว...แล้วจะให้หนูถอดชุดออกทำไมคะ”
“ฉันให้เธอสองแสน...แค่ถอด...ก็รับเงินนี่ไปเลย”ว่าแล้วก็ควักเงินสองปึกลงตรงโต๊ะชาตรงหน้าเธอ
วินาทีที่เห็นเงินก้อน แน่นอนว่าดวงตาคู่สวยเป็นประกายในทันที เอาวะ เพื่อเงิน ตั้งสองแสนเลย แค่ถอด คงไม่เป็นไรหรอก แถมยังได้เงินต่อชีวิตอีกตั้งเยอะ ซึ่งแน่นอนแหละว่าเธอหาเองก็คงไม่ได้ขนาดนี้
“แค่ถอดแน่นะคะ...”
“อืม...”พยักหน้าแล้วมองท่าทีเคอะเขินของเด็กสาวตรงหน้านิ่ง
จากนั้นเธอก็ค่อยๆถอดชุดยูนิฟอร์มของตัวเองออก เหลือไว้แค่เพียงบราและบิกินีตัวจิ๋วที่ยังปกปิดของสงวนของเธออยู่
จริยามองสำรวจร่างเล็กพร้อมกับยกยิ้มอย่างพออกพอใจ ผิวขาวผุดผ่อง ใบหน้าสะสวยเกลี้ยงเกลา หน้าผากสวย ปากกระจับได้รูป เครื่องหน้าเรียกได้ว่าเทพธิดาชัดๆ หุ่นก็ดี ทรวดทรงองเอวโค้งเว้านับว่างดงามไปเสียทุกสัดส่วน ไม่มีส่วนไหนเลยที่น่าตำหนิ และที่สำคัญสะโพกผาย ก้นกลมกลึงแบบนี้แหละที่จะแบกรับทายาทนับสิบของเธอได้
“ฉันชอบเธอนะ...ถูกใจมากๆ...ใส่เสื้อผ้าสิ แล้วเรามาตกลงสัญญากัน”
“สะ...สัญญาอะไรคะ?”
“สัญญาเป็นเมียของลูกชายฉัน”
“วะ...ว่าไงนะคะ”
“ฟังไม่ผิดหรอก ฉันอยากได้เธอมาเป็นสะใภ้ ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอจะใช้วิธีไหนกับลูกชายฉัน แต่เธอต้องมีหลานให้ฉันภายในปีนี้”
“ไม่ค่ะ...หนูไม่ทำ...อีกอย่างลูกชายของคุณ...ก็ไม่ได้สนใจหนู...หนูไม่แบกหน้าไปให้เขาไล่หนูอีกหรอกนะคะ...”
“งั้น...ไหนๆครอบครัวเธอก็จะตายกันอยู่แล้ว...งั้นฉันให้คนไปผ่าเอาหลานของเธอมาเป็นทายาทของฉัน...ก็ได้...”
“ว่าไงนะ...”
“พี่สะใภ้เธอตั้งท้องใกล้คลอดแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วฉันเองก็ต้องการทายาท...เพราะงั้น ถ้าเธอไม่มีหลานให้ฉัน ฉันก็จะไปเอาหลานเธอแทน...เห็นว่าซาวด์ดูแล้วเป็นผู้ชายด้วยนี่...ดีเลย”บ้าไปแล้ว นี่โหดเหี้ยมเกินไปหรือเปล่า ร่างเล็กคิด
ความกดดันตรงหน้าทำให้เธอลำบากใจอีกครั้ง นี่มันเรื่องบ้าอะไรของเธอนักหนาเนี่ย ทำไมถึงได้เจอแต่เรื่องอะไรไม่รู้
“อย่านะคะ...”
“ถ้าเธอมีหลานให้ฉันได้ในปีนี้ ฉันจะส่งเสียเธอเรียนจนจบ เธออยากเรียนอะไร อยากได้อะไรฉันจะหามาให้เธอ ขอแค่อย่างเดียว มีหลานให้ฉัน”ประโยคของเธอชัดเจน และมุ่งมั่นเอามากๆ ก็แน่สิ เธอหมายหัวเด็กนี่เอาไว้ตั้งแต่แรกเจอ และทันทีที่ให้คนไปตามสืบประวัติของเธอ ก็มั่นใจทันทีว่านี่แหละสะใภ้ที่เธอตามหา หน้าตาดี การศึกษาดี ไม่มีประวัติเสียหายและด่างพร้อยแม้แต่นิดเดียว
“ตะ...แต่...หนูกลัวลูกคุณฆ่าหนู...”
“ฉันจะส่งคนไปคุ้มกันเธอเอง เธอจะปลอดภัยไม่ตายแน่นอน...อ้อ...นี่เป็นเงินก้อนแรกที่ฉันจะให้ ถ้าเธอทำลูกกับเจ้าลูกชายของฉันได้ หากมีลูกชายฉันจะให้เธอ50ล้าน ถ้าได้ลูกแฝดชายฉันจะจ่าย200ล้าน”
“แล้วถ้าได้ผู้หญิงล่ะคะ”
“20ล้าน”แค่ยี่สิบล้านก็เหลือกินเหลือใช้แล้ว ร่างเล็กคิด พร้อมกับคำนวนค่าเสียหาย และความเสี่ยงที่เธอต้องเจอ
“หนูขอ40ล้านค่ะ ถ้าเป็นผู้หญิงหนูจะเอาไปเลี้ยงเอง”
“เธอไม่มีสิทธิ์เอาหลานฉันไปแม้แต่คนเดียว ไม่ว่าจะชายหรือหญิง และต่อให้เธอมีลูกสาวคนแรก เธอก็ต้องอยู่ปั๊มลูกจนกว่าจะได้ลูกชาย แล้วหลังจากนั้นถ้าเธอสองคนเข้ากันไม่ได้ อยากจะแยกทางกันวันนั้นฉันก็จะไม่ขัด และฉันจะให้เงินก้อนโตเธอไปตั้งตัวด้วย”
“...”
“คิดดีๆนะ...ข้อเสนอดีๆแบบนี้ฉันไม่ได้ให้กับใครง่ายๆ...และทันทีที่เธอเซ็น ฉันยินดีจ่ายหนี้ให้เธอก่อนครึ่งหนึ่ง”
“แปลว่าแค่เซ็น ก็หนี้ลดไปแล้ว5ล้านงั้นเหรอคะ”คนตัวเล็กตาลุกวาว กับข้อเสนอที่น่าสนใจนี้
น่าสนใจจริง แต่งานหยาบไม่ใช่ตรงนี้น่ะสิ เพราะมาเฟียนั่นยากจะคาดเดาจริงๆ ไม่รู้ว่าจะตายวันตายพรุ่ง แต่เอาวะ รับไว้ก่อน แล้วหลังจากนี้ค่อยคิดหาทาง
- Writer
