แม้จะโกรธ เมื่อถูกเธอคลอเคลียอยู่ใกล้ๆแทนที่จะปฏิเสธ แต่เขากลับปล่อยให้เธอออดอ้อนอยู่แบบนั้น ทั้งที่โคตรอยากจะดึงเธอเขามากอดแล้วหอมให้ชื่นใจ ให้ความเครียดทั้งหมดที่มีหายไปเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่ต้องวางมาดทำเชิงไม่สนใจเธอจนเธอเริ่มใจแป้วแต่เพราะวูบหนึ่งมันทำให้เขาต้องทำทั้งที่ขัดแย้งกับความรู้สึก ก็คือเขากลัวว่าเธอจะเป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ผ่านมา
“พูดกับหนูหน่อยนะคะ...คุณอย่าเงียบกับหนูแบบนี้สิ”ช้อนตามองหน้าเขาตาปริบๆ เรียกคะแนนสงสารได้ไปเลยเกินร้อย แต่ความน่ารักระดับล้าน
“...”แล้วหัวใจของเขา มันจะอยู่ยังไง ในเมื่อเธอทำขนาดนี้
“พูดด้วยก็ไม่พูด...ไม่มีปากหรือไง”
“...”ความอดทนเริ่มขาดสะบั้นลง อ้อนก็แล้ว ขอโทษก็แล้ว ซึ่งท่าทีโวยวายของเธอทำเอาจอมทัพปรับตัวแทบทัน
“คุณมีปากหรือเปล่า”กอดอกแล้วทำท่าทีหัวเสียใส่ จนเขาต้องหันมาสนใจ
“ปากฉันมีไว้จูบเธอมั้ง ไม่ชอบพูด...ชอบจูบ”
“ดี...งั้นก็จูบหน
