“เธอจะทำอะไร” จอมทัพเลิกคิ้วแล้วมองน้ำหอม ที่หอบผ้าห่มและหมอนไปที่โซฟาปลายเตียง
“ก็...เตรียมที่นอนให้คุณไงคะ”
“ให้ฉัน?” ถึงกับอึ้ง เพราะที่ที่เธอเตรียมให้ หากเป็นในละคร เธอต้องให้เขานอนเตียงสิ แต่นี่อะไรให้เขานอนโซฟา บ้าหรือไงเขาเป็นเจ้าหนี้เธอนะ อย่างน้อยๆ ทำเป็นถ่อมตัวแล้วไปนอนโซฟาเองยังจะรู้สึกดีกว่านี้อีก
“ค่ะ” ย้ำอีกครั้งด้วยรอยยิ้มกว้างๆ ดูใสซื่อ ไร้พิษสงใดๆ
“แล้วทำไมเธอไม่มานอนเอง ฉันเป็นใคร เธอลืมไปหรือเปล่า”
“โห...วันนี้พูดประโยคยาวๆ กับหนูด้วยแฮะ” คนตัวเล็กกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กๆ ไม่ได้จริงจังมาก ทว่ามันกลับทำให้จอมทัพรู้สึกอารมณ์เสียที่ถูกเธอกวนประสาทเขา
หมับ!!
“อ๊ะ...อะไรคะเนี่ย...ห้ามคิดจะทำอะไรหนูนะไม่งั้นหนูจะฟ้องคุณหญิงแม่...ว่าคุณรังแกหนู”
“คิดว่ามีแม่ฉันคุ้มกะลาหัวแล้วฉันจะกลัวเหรอ”
“ค่ะ...คุณหญิงแม่คะ...คุณหญิงแม่!!” ว่าแล้วน้ำหอมก็ตะโกนเรียกจริยาเสียง
