“เอ่อ...งั้น...เดี๋ยวหนูขอตัวไปอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนก่อนนะคะ...” ว่าแล้วก็รีบวิ่งแจ้นขึ้นห้องไป รีบจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองเพราะกลัวว่าเขาจะรอนาน ยิ่งอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ อยู่ด้วย
“นาฬิกาของเธอซื้อมาเท่าไหร่” จอมทัพที่นั่งมองเธออยู่ที่โซฟาเอ่ยถาม แววตานิ่งเฉยดูไร้ความรู้สึกนั่นทำเอาร่างเล็กรู้สึกเกร็งอยู่ไม่น้อย
“ร้อยกว่าบาทค่ะ ซื้อจากตลาดนัด”
“ขอซื้อต่อสองหมื่น...”
“คะ?” เลิกคิ้วแล้วถามอย่างไม่ค่อยเชื่อหูตัวเองเท่าไหร่ และไม่เข้าใจด้วยว่าเขาจะซื้อ แล้วจะซื้อไปทำไม มันไม่ได้มีค่ามีราคาเสียด้วยซ้ำ
“ถอดมาเถอะน่า...แล้วก็นี่2หมื่น” แบมือรอรับนาฬิกาของเธอ จากนั้นก็ชูโทรศัพท์ที่มีสลีปการโอนให้เรียบร้อย
“คุณจะเอาไปทำไมคะ...ถ้าอยากได้หนูให้คุณเลยก็ได้...ไม่เห็นต้องโอนเงินมาเลย”
“ซื้อไปทิ้ง...เห็นแล้วขัดตา...”
ปึ้ง!!
“เอานี่ไปใส่” พูดจบก็วางกล่องไม้สีขาวขนาดกลางลงตรงหน้าเธอ กล่องที่ทำจากไม้สี
