ฟู่ว!
เมื่ออธิษฐานเสร็จ น้ำหอมก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ตามด้วยเป่าเทียนทันที พร้อมกับเสียงปรบมือของคนรอบข้าง
“แม่ขอให้น้ำหอม...มีความสุขกับทุกๆ วัน...ยินดีต้อนรับสู่อ้อมกอดของพวกเรานะ...ต่อจากนี้ให้มองว่าเราเป็นครอบครัวหนูนะน้ำหอม” คนแรกที่อวยพรให้น้ำหอมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเช่นเคย พร้อมกับโอบกอดเธออีกครั้ง
“พ่อก็ขอให้หนูมีความสุข ไม่ว่าจะปรารถนาสิ่งใด พ่อก็ขอให้หนูสมหวัง...และพรสุดท้ายที่พ่ออยากจะขอคือ...ขอหลานให้พ่อสักคนนะ” ปลายประโยคทำน้ำหอมอดเขินไม่ได้เลยจริงๆ
“แล้ว...คุณ...ไม่อวยพรให้หนูเหรอคะ” เมื่อเธอได้คำอวยพรจากทุกคนครบแล้ว แต่จอมทัพกลับมองเธอนิ่งไม่ได้พูดอะไร เธอจึงเอ่ยถามพร้อมกับมองเขาด้วยแววตาแห่งความหวัง
“ฉัน...ขอให้เธอ...ไม่คิดสั้นเหมือนวันนี้อีก...ฉันขอให้ชีวิตของเธอสดใสมากกว่านี้...ถ้าเธอไม่รู้ว่าจะอยู่ไปเพื่อใคร...ช่วยอยู่เพื่อฉันได้ไหม” วินาทีนั้นก็พลันทำให้หัวใจดวงน้อ
