มาเฟียร้ายพ่ายรักลูกหนี้

เด็กกะโปโล

หลังจากที่เข้ามาในห้องแล้ว ร่างเล็กก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างด้วยความเหนื่อยล้า และเผลอหลับไปในที่สุด รู้สึกตัวอีกทีก็เป็นเวลาของมื้อเย็นเสียแล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

“คุณน้ำหอมครับ...คุณผู้หญิงเรียกให้ลงมาทานมื้อเย็นครับ”เสียงของคนสนิทจอมทัพเรียกเธออยู่ที่หน้าห้อง ทำให้ร่างเล็กที่อยู่ในห้วงภวังค์ตื่นขึ้นมาในทันที

“อะ...เอ่อ...ค่ะ...เดี๋ยวหนูไป...”รีบดีดตัวขึ้นจากเตียงแล้วเข้าไปล้างหน้าล้างตาเพื่อขับไล่ความง่วง ตามด้วยเดินลงไปที่ห้องอาหารโดยมีคุณผู้หญิงและเจ้าของบ้านอย่างจอมทัพอยู่ด้วย

สายตาคมๆที่จับจ้องมาที่เธอไม่วางตาอย่างกับจะกินหัวเธออย่างไงอย่างงั้น แต่มีหรือที่เธอจะสน เพราะตอนนี้เธอมีแบ็คใหญ่อย่างคุณหญิงอยู่คุ้มกะลาหัวเธอ

“ทำหน้าให้มันดีๆหน่อย...นี่อนาคตเมียแกนะ”

“เด็กกะโปโลแบบนี้เนี่ยนะ?”เจ็บจึ่กเลยน้ำหอมคิด นี่ฉันก็ตัวท็อปที่สุดในหมู่บ้านเลยนะ กล้าพูดว่าเธอเป็นเด็กกะโปโลได้ยังไง สวยสับตลับเมตรขนาดนี้

“แหม...คุณพี่ก็...ดูถูกกันเกินไปแล้วนะคะ...เห็นแบบนี้...น้องแซ่บนะบอกเลย”พูดจบก็กัดปากด้วยท่าทีเซ็กซี่ ซึ่งเป็นท่าทีที่ทำเอาคุณผู้หญิงของบ้านอย่างจริยาถึงกับหลุดขำในความทะเล้นของเธอ นี่แหละ คนนี้แหละที่ถูกใจเธอนัก

“มาเถอะจ้ะ...มาทานข้าวกัน...”

พรึ่บ!!

“ใครใช้ให้มานั่งตรงนี้”จอมทัพตวัดสายตาไปมองน้ำหอมที่มานั่งข้างๆเขา ทั้งที่โต๊ะนี้ก็ยาวตั้งแปดเมตร ทำไมต้องมาเลือกนั่งข้างเขาด้วยไม่เข้าใจ

“เอ้า...ไม่ให้นั่งใกล้สามี...แล้วจะให้นั่งตรงไหนคะ”แสร้งตีหน้าซื่อ ทั้งที่ความจริงตั้งใจกวนประสาทอย่างเห็นได้ชัด

“ใครสามีเธอ...ไปนั่งที่อื่น!!”กดเสียงต่ำแล้วไล่ให้เธอไปนั่งที่อื่น

“นั่งนั่นแหละจ้ะหนูน้ำหอม...ลองแกไล่ลูกสะใภ้ฉันอีกสิ...ฉันเอาแกตายแน่”

“จิ๊!”จอมทัพทำท่าทีไม่พอใจ พร้อมกับเตรียมจะลุกขึ้นจากเก้าอี้

“นั่งลงเดี๋ยวนี้...ต่อไปนี้ฉันจะมาคุมความประพฤติแก จนกว่าแกจะทำหลานให้ฉัน...”

“จิ๊...อะไรนักหนาวะเนี่ย...”สบถกับตัวเองพร้อมกับจำนนนั่งลงทานมื้อเย็นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ไม่เข้าใจแม่เหมือนกันว่าจะอยากได้หลานอะไรนักหนา แล้วทำไมกูต้องเกิดมาเป็นลูกคนเดียวด้วยวะเนี่ย จอมทัพคิดในใจ

ปั่ก!!

“อ๊ะ...”ขณะที่น้ำหอมกำลังตั้งหน้าตั้งตากินอาหารบนโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนฟ้าสนเหวอะไรอยู่นั้น จริยาก็เตะเข้าไปที่ขาของน้ำหอมเพื่อส่งสัญญาณให้เธอตักนั่นตักนี่ให้ลูกชายตัวเอง และเธอก็ดันรู้งานซะด้วยเรียกได้ว่าแค่มองตาก็รู้แล้วว่าจะต้องทำอะไร เด็กคนนี้นับว่ารู้งานจริงๆ เมื่อเห็นเช่นนั้นก็เลยเอื้อมไปตักกับข้าวใส่จานให้คนข้างๆแทน “ทานเยอะๆนะคะคุณสามี”ระบายยิ้มกว้างหลังจากที่ถูกเขามองค้อนใส่ ส่วนเขาก็ชะงักนิ่งแล้วหันไปดุคนตัวเล็ก

“พ่อแม่ไม่สอนหรือไง ว่าต้องใช้ช้อนกลาง”จึ่ก! คำพูดของจอมทัพทำเอาร่างเล็กถึงกับหน้าเสีย พูดว่าไม่มีมารยาท ยังไม่เจ็บเท่าพูดว่าพ่อแม่ไม่สอนเลย แล้วดูเหมือนว่าเขาเองก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของเธอ ที่ดันพลั้งปากพูดถึงพ่อแม่แบบนั้น ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่ายัยเด็กนี่เป็นลูกชัง

“หนูขอโทษค่ะ...”จากที่สดใสอยู่ดีๆก็ซึมไปเลย ก่อนที่จะหันกลับมาก้มหน้าก้มตาทานอาหารตรงหน้าต่อ โดยมีสายตาของจริยาคอยสังเกตุการณ์อยู่ด้วยความห่วงใย แต่ก็รับรู้ได้อยู่ไม่น้อยว่าไอ้ลูกชายของเธอก็มีแวบๆที่รู้สึกผิดเพราะความพลั้งปากของตัวเองอยู่เหมือนกัน

“อย่าไปสนใจเลยนะน้ำหอม ลูกแม่มันปากหมาแบบนี้แหละ แต่จริงๆแล้วก็...สันดานหมาด้วยเหมือนกันน่ะ...ทนๆหน่อยนะ”

“แม่!!”

“อะไร...ก็มันจริง...น้องยังเด็ก...พูดดีๆกับน้องไม่เป็นหรือไง”

“เด็กอะไร...เที่ยวเอาตัวเองมาเสนอให้คนที่เขาไม่ต้องการแบบนี้...ไล่กี่ครั้งก็ไม่ไป”

“จอมทัพ!!”

“...”ร่างสูงที่ถูกดุยอมสงบปากสงบคำลง เพราะรู้ว่าหากเถียงก็สู้ไม่ได้อยู่ดี อีกอย่างเห็นทีแม่เขาก็คงจะเข้าข้างยัยนั่นแหงๆ นี่ถามจริง ไปถูกตาต้องใจอะไรกันขนาดนั้น ถึงได้มายัดเยียดให้เขาขนาดนี้

“น้ำหอมจ๊ะ...หนูนอนห้องเดียวกับพี่เขาใช่ไหม”

“อะ...เอ่อ...เปล่าค่ะ...”

“ได้ไง...ย้ายไปนอนห้องเดียวกันเลย...นอนคนละห้องแบบนี้แล้วเมื่อไหร่แม่จะได้อุ้มหลาน”

“ชาติหน้าเถอะ...ต่อให้ยัยเด็กนี่มาแก้ผ้าต่อหน้าผม..ผมก็ไม่เอา!!”

“เหอะ!! พูดดีไปเถอะ...ฉันจะคอยดูว่าแกจะทนได้ไหม...”พูดจบก็ลุกออกจากโต๊ะทันทีพร้อมกับรอยยิ้มชั่วร้ายที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เผลอๆคงไม่พ้นคืนนี้หรอกมั้ง...”พูดราวกับกำลังมีแผนชั่วร้าย จากนั้นก็ลุกออกจากโต๊ะไป เมื่อเห็นว่าเกาะป้องกันไม่อยู่แล้ว น้ำหอมก็ต้องรีบลุกออกไปเช่นกัน เพราะกลัวว่าคนใจร้ายอย่างเขาจะกินหัวเอา ทั้งที่ก็ยังกินข้าวไม่ทันอิ่มเลยด้วยซ้ำ

“ขึ้นห้องไปอาบน้ำรอเถอะจ้ะ...ส่วนอาหารเดี๋ยวแม่ให้คนจัดขึ้นไปให้”และราวกับว่าจริยารับรู้ได้ว่าเธอยังทานมื้อเย็นไม่อิ่ม จึงเอ่ยปากบอกกับเธอ

“ขอบคุณนะคะคุณผู้หญิง”ยกมือไหว้ด้วยท่าทีนอบน้อม จริยาเห็นเช่นนั้นก็อดเอ็นดูไม่ได้

“จ้ะ...เรียกฉันว่าคุณหญิงแม่ก็ได้...หัดเรียกไว้อีกหน่อยจะได้ชิน”

“ค่ะ คุณหญิงแม่”เพียงเท่านี้ก็ทำเอาจริยาแอบยิ้มกริ่ม กับความเชื่อฟังของเธอ

“น่ารักมากจ้ะ...งั้น...แม่ไปก่อนนะ...ต้องไปเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาล...ส่วนหนู...พรุ่งนี้แม่จะมาฟังข่าวดีนะ”ข่าวดีอะไร ยิ่งพูดก็ยิ่งงงร่างเล็กคิด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

แกร๊ก แอ๊ด!!

หลังจากที่แยกย้ายกับคุณหญิงแม่ เธอก็ขึ้นห้องตัวเองมาอาบน้ำอาบท่า และเพียงไม่นานเสียงประตูห้องของเธอก็ดังขึ้น ซึ่งเธอเองคิดว่าอาจจะเป็นคนของที่นี่ที่เอาอาหารมื้อค่ำมาให้เธอตามที่คุณหญิงแม่สั่ง ทว่ากลับไม่ใช่ เมื่อตรงหน้าเธอนั้นดันเป็นเขา เจ้าของบ้านที่พุ่งตรงเข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยงเธอ จนร่างเล็กที่ไม่ทันได้ตั้งตัวถึงกับตกใจ

หมับ!

“อ๊ะ!! นี่คุณ...ทำอะไรเนี่ย...ออกไปนะ...”

“ธะ...เธอ...เธอกับแม่เอาอะไรให้ฉันกิน...”ร่างสูงกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน พร้อมกับพยายามดันคนตัวเล็กให้เข้าไปในห้องนอน ตามด้วยจู่โจมตามสัญชาตญาณความเป็นชายที่อารมณ์กำลังพลุ่งพล่านพร้อมกับความต้องการที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งได้กลิ่นกายหอมละมุนจากเธอที่เย้ายวนอยู่เบื้องหน้า ก็ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์สวาทให้ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคู

ปั่ก ปั่ก!

“หนูเปล่านะคะ...คุณออกไปจากห้องหนูเลย...”ไม่ว่าจะพยายามผลักและดันร่างของเขาแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านแรงของเขาได้เลยแม้สักนิดเดียว