เลี่ยงไม่ได้
1285 Words
“เอาไงล่ะทีนี้ ไอ้ลูกชายของฉันมันโกรธแล้ว...ขืนปล่อยเธอไปอยู่ที่นั่นตอนนี้ มีหวังมันฆ่าเธอแน่ๆ” เมื่อเธอและจริยามาถึงบ้านหลังใหญ่อีกหลัง จริยาก็เริ่มใช้ความคิดทันที
“คุณหญิงแม่ขา...น้ำหอมขอโทษค่ะ...หอมไม่ได้ตั้งใจ” ไม่ได้ตั้งใจก็บ้าแล้ว เธอเนี่ยแหละตัวตั้งใจเลยล่ะ
“นี่ขนาดไม่ตั้งใจมันยังสลบ ถ้าตั้งใจลูกชายฉันไม่ตายเลยเหรอ”
“โธ่...คุณหญิงแม่...ก็หอมตกใจนี่นา...คุณจอมอะไรนั่นน่ากลัวจะตาย”
“เฮ้อ...แต่เอาเถอะ...ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้งก็แล้วกัน...แล้วรอบหน้า...เธอห้ามทำเสียเรื่องอีกนะ..ไม่งั้นฉันจะไปผ่าเอาลูกในท้องของพี่สะใภ้เธอมาเลี้ยงจริงๆ ด้วย”
หลายวันต่อมา...
ช่วงหลายวันมานี้เธออยู่อาศัยอยู่ที่บ้านของจริยา เวลามีเรียนคนขับรถก็ไปส่งเธอและรอรับกลับบ้าน เรียกได้ว่าอยู่ๆ น้ำหอมก็กลายเป็นหนูตกถังข้าวสารเลยก็ว่าได้ แน่นอนว่าอยู่ๆ เธอก็ดันโชคดี มีสารถีคอยรับส่ง ชีวิตดูดีขึ้นมาทันตาเห็น ก็ย่อมมีคนคอยขี้อิจฉาเป็นธรรมดา
“ก็แค่โชคดีมีเสี่ยเอาไปเลี้ยง ถ้าให้ฉันเดา ยัยนี่ก็คงจะมีเสี่ยแก่ๆ ใกล้ตายมาชอบแน่ๆ อีกไม่นานเชื่อสิ โดนเขี่ยทิ้งชัวร์”
หมับ!!
“หอม ใจเย็น...ปล่อยพวกปากนกปากกาพูดไปสิ...มันไม่ใช่ความจริงสักหน่อย แกไม่ต้องไปซีเรียส” ยิปโซดึงแขนน้ำหอมเอาไว้ เพื่อปรามไม่ให้เพื่อนรักมีเรื่องกับคนกลุ่มนั้น ไม่ใช่แค่กลุ่มนี้หรอก เพราะตลอดทางที่เธอเดินเข้ามาในตึกเรียน ก็ต่างมีคนอื่นๆ คอยจับกลุ่มนินทาเธอ
“ใครบอกเสี่ยเลี้ยงแก่ไม่ทราบ ฉันจะบอกให้ว่าอีตาบ้านั่นหล่อเหลาสุดๆ แต่ปากนี่สิ...หึ่ย!!”
“เอาเถอะแก ตัวแกรู้ดี อย่าไปสนใจเลย เสียเวลาชีวิตเปล่าๆ ...แล้ว เสี่ยแกโกรธแกแบบนี้ แกจะทำยังละทีนี้”
“ไม่รู้เลยว่ะ ในฐานะที่แกทำงานกลางคืนแล้วเจอผู้ชายเยอะ แกพอจะมีทริคแนะนำฉันไหม”
“ผู้ชายชอบผู้หญิงสวย เอาอกเอาใจเก่ง พูดหวานๆ หวงเนื้อหวงตัวหน่อยๆ แต่ไม่ต้องเยอะ”
“เหรอ...”
“แกก็สวยออก...ไม่ลองใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์ล่ะ” เหอะ จะใช้ให้เป็นประโยชน์ได้ไง อีตามาเฟียนั่นเกลียดผู้หญิง แถมทุกครั้งที่เจอหน้าเธอทำอย่างกับเธอเป็นขยะเน่าๆ
“สวยก็ไม่ช่วยหรอกแก ไม่รู้อีตาบ้านั่นมันมีปมอะไรกับผู้หญิง ถึงได้ไล่ฉันอย่างกับหมูหมากาไก่”
“แก...แกไม่ลองถามแม่เขาล่ะ...แกจะได้เข้าถูกทางไง”
“เออว่ะ...” น้ำหอมคิดตามที่เพื่อนแนะนำ ในขณะที่ทั้งสองคนก็เดินเข้าห้องเรียนไปเรียนคาบต่อไป
3ชั่วโมงต่อมา...
น้ำหอมและเพื่อนก็เลิกเรียน และด้วยเพราะวันนี้มีเรียนวิชาเมเจอร์แค่วิชาเดียว ก็เลยได้กลับเร็ว
“ยิป...แกกลับยังไง...”
“เดี๋ยวโบกวินกลับ...”
“เอ่อ...ให้ฉันไปส่งไหม...”
“ชวนฉันแบบนี้ฉันไม่เกรงใจนะ บุญตูดมากเลยนะอยู่ๆ จะได้นั่งรถคันหรู”
“งั้นก็ขึ้นมาเลย...คุณลุงขา...หอมรบกวนแวะส่งเพื่อนหอมด้วยได้ไหมคะ” น้ำหอมเอ่ยถามคนขับรถประจำตัวที่จริยาให้มาคอยดูแลเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม
“ได้ครับคุณน้ำหอม คุณน้ำหอมต้องการอะไรบอกมาได้เลยครับไม่ต้องเกรงใจ คุณผู้หญิงให้ผมมาคอยดูแลคุณน้ำหอม ผมก็ต้องดูแลเสมือนนายครับ”
“ขอบคุณมากๆ เลยค่ะคุณลุง...งั้น...ขึ้นมาได้เลยยิป” ว่าแล้วก็กวักเรียกเพื่อนให้ขึ้นมานั่งที่เบาะหลังข้างๆ ตน
“หอมอย่าเพิ่งไป...รอก่อน” ยิปโซเรียกเพื่อน ก่อนที่เพื่อนจะขึ้นรถกลับบ้าน พร้อมกับบอกให้เพื่อนรอ ครู่หนึ่งยิปซีก็เดินออกมาพร้อมกับยื่นถุงส้มตำไก่ย่างให้น้ำหอมชุดใหญ่
“เท่าไหร่แก” น้ำหอมเอ่ยถาม เพราะรู้ว่าเพื่อนตนก็ค่อนข้างลำบาก ไม่อยากที่จะรับน้ำใจของเพื่อนไว้ฟรีๆ
“ไม่เป็นไร...แม่ฉันทำให้...มีน้ำตกแซ่บๆ ของโปรดแกด้วยนะ...รับไปเถอะ แล้วก็ขึ้นรถไปได้แล้วคุณลุงรอ” ยิปซีรีบดันเงินของเพื่อนคืนไป พร้อมกับพยายามให้เพื่อนขึ้นรถไป
“หูยมันเยอะเกินไป...ฉันมาส่งแกแค่นี้เอง...รับไปเถอะนะยิป...นะๆๆ”
“เหอะน่า...คุณลุงคะไปเลยค่ะ” รีบผลักเพื่อนเข้ารถ แล้วปิดประตู จากนั้นก็ก้มตัวลงบอกคนขับรถของน้ำหอมให้รีบออกรถไป
“เฮ้อ...ยัยเพื่อนบ้านี่...ตัวเองก็เดือดร้อนแท้ๆ ยังจะเอามาให้อีก” น้ำหอมกล่าวกับตัวเอง
พอมาถึงบ้านหลังใหญ่ เธอก็เดินลงมาจากรถ พร้อมกับเอ่ยปากชวนจริยาทานอาหารที่เธอได้มาฟรีๆ อีก และไม่น่าเชื่อว่าคนรวยๆ อย่างเธอจะมานั่งจกส้มตำกับน้ำหอมด้วยท่าทีเอร็ดอร่อยขนาดนี้
“แค่กๆๆๆ”
“คุณหญิงแม่...ค่อยๆ ทานค่ะ...ใจเย็นๆ ค่ะยังมีอีกเยอะ” น้ำหอมรีบหยิบแก้วน้ำส่งให้จริยา เมื่อเห็นว่าจริยามีอาหารติดคอ ส่วนจริยาก็รีบรับแก้วน้ำจากมือน้ำหอมไปยกดื่มในทันที พร้อมกับใช้มืออีกข้างทาบอกเอาไว้
“อร่อยมากเลยลูก...ไปซื้อร้านไหนเนี่ยทำไมอร่อยแบบนี้...แม่ไม่เคยกินส้มตำที่ไหนอร่อยแซ่บเว่อร์ขนาดนี้เลย”
“เอ่อ...เพื่อนหอมให้มาค่ะ...หอมแวะไปส่งเพื่อนที่บ้าน...เพื่อนเลยให้ของพวกนี้มา...หอมไม่คิดว่าคุณหญิงแม่จะชอบ...ไว้วันหลัง...หอมซื้อมาให้อีกนะคะ”
“ขอบใจจ้ะ...เอ้อ...ว่าแต่...หนูพร้อมหรือยังจ๊ะ...”
พรวด!!
“พะ...พร้อมอะไรคะ?” ขณะที่กำลังรับประทานเมนูโปรดอย่างเอร็ดอร่อย อาหารที่อยู่ในปากก็พุ่งออกมาแทบจะทันที
ไม่นะ...อย่าได้พูดถึงเรื่องนั้นเชียว น้ำหอมพูดกับตัวเองในใจ เพราะคิดว่าจริยาจะต้องผลักดันให้เธอกลับไปหาอีตามาเฟียนั่นอีกแน่ๆ
“พร้อมกลับไปทำหลานให้แม่ไง”
“เอ่อ...” เธอทำท่าหนักใจ เพราะเธอเพิ่งจะได้หายใจหายคอยังไม่ถึงอาทิตย์เลยด้วยซ้ำ
“หนูเข้าใจฉันหน่อย ฉันกับผัวก็แก่มากแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เลี้ยงหลานสักที หรือหนูอยากให้ฉัน ไปเอาลูกของพี่สะใภ้หนูมา...” ไม่วายหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาขู่เธออีกเช่นเคย เอาจริงเธอก็รู้นะ ว่าวิธีนี้มันกดดันเธอ แต่เธอถูกตาต้องใจเด็กคนนี้จริงๆ และเธอก็อยากให้ลูกชายมีเมียดีๆ แบบน้ำหอม ตอนนี้จอมทัพอาจจะไม่ถูกใจ แต่เธอเชื่อว่าอีกไม่นานลูกชายบ้าของเธอจะต้องเปลี่ยนใจแน่ๆ ขนาดเธออยู่ใกล้ เธอยังหลงน้ำหอมขนาดนี้ แล้วลูกชายเธอจะไม่หลงเชียวเหรอ
“อะ...เอ่อ...อย่าดีกว่าค่ะ...หนูไปเองก็ได้ค่ะ...หนูพร้อมแล้วก็ได้ค่ะคุณหญิงแม่” จากที่กินอร่อยๆ ก็ต้องหยุดลง เอาล่ะมื้ออาหารมื้อนี้ ต้องหยุดลงแล้วล่ะ คงต้องไปจริงๆ สินะ มันเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้อยู่แล้วนี่เนอะ เอาวะ เธอตายก็ยังดีกว่าครอบครัวเธอต้องตาย เป็นลูกที่ดีขนาดนี้ หวังว่าจะทำให้พ่อแม่รักเธอขึ้นมาบ้างนะ
- Writer
