พันธะรักท่านประธานอัจฉริยะ:บทพิสูจน์ลูกผู้ชาย

คืนแห่งความภาคภูมิใจ และการปรากฏตัวของครอบครัวอัจฉริยะ

รถโรลส์-รอยซ์ สีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดที่หน้าโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมือง แสงแฟลชจากช่างภาพและสายตาของผู้คนที่มาร่วมงานเลี้ยงรุ่นครบรอบ 10 ปี ต่างจับจ้องมาที่รถคันนี้เป็นตาเดียว บริเวณหน้างานเต็มไปด้วยศิษย์เก่าที่บัดนี้กลายเป็นคนทำงานหลากหลายอาชีพ บางคนเป็นข้าราชการ บางคนเป็นพนักงานบริษัท และบางคนก็เป็นเจ้าของธุรกิจเล็กๆ ที่กำลังพยายามสร้างตัว

เมื่อประตูรถเปิดออก นนท์ ก้าวลงมาในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบสีเทาเข้ม ออร่าของนักธุรกิจหมื่นล้านแผ่ซ่านออกมาจนเพื่อนๆ ที่ยืนอยู่แถวนั้นถึงกับลืมหายใจ

นนท์ไม่ได้ดูเป็นหนุ่มขี้เล่นเหมือนสมัยมัธยมอีกต่อไป แต่ใบหน้าของเขาคมเข้มและดูสุขุมนุ่มลึกแบบคนที่ผ่านการตัดสินใจเรื่องสำคัญมานับไม่ถ้วน

นนท์เดินไปเปิดประตูอีกด้าน พร้อมประคอง ริน ลงมา เธอสวมชุดราตรีสีครีมอ่อนที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูสง่างามดุจเจ้าหญิง ความงามของเธอไม่ได้ลดน้อยลงเลยตามกาลเวลา กลับดูภูมิฐานและทรงพลังในฐานะภรรยาของมหาเศรษฐี แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนในงานต้องชะงักและเบิกตาค้าง คือเด็กหญิงตัวน้อยวัย 5 ขวบที่จับมือนนท์ไว้แน่น

น้องรดา สวมชุดกระโปรงฟูฟ่องสีขาวสะอาดตา ใบหน้าถอดแบบความสวยมาจากริน แต่ดวงตากลมโตนั้นฉายแววเฉลียวฉลาดเหมือนนนท์ไม่มีผิดเพี้ยน เธอไม่ได้ตื่นเต้นกับสายตาคนนับร้อย แต่กลับเดินเคียงข้างพ่อด้วยท่าทางมั่นใจ

"นั่น... นนท์กับรินจริงๆ ใช่ไหม?" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากโต๊ะกลุ่มเพื่อนสนิทเก่า

"ได้ข่าวว่านนท์รับช่วงต่อธุรกิจจนตอนนี้รวยติดอันดับประเทศไปแล้วนะ"

"แล้วเด็กคนนั้น... ลูกสาวเหรอ? สวยและดูแพงมาก!"

ทันทีที่ครอบครัวอัครเดชากรเดินเข้าสู่ห้องบอลรูม เพื่อนเก่าหลายคนรีบกรูเข้ามาทักทาย บางคนเข้ามาด้วยความยินดีจริงๆ แต่บางคนก็เข้ามาเพราะหวังผลประโยชน์ทางธุรกิจ

แต่นนท์ตอบกลับทุกคนด้วยรอยยิ้มที่สุภาพและเป็นกันเอง เขาแนะนำรินในฐานะภรรยาที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอด และแนะนำน้องรดาด้วยความภูมิใจสุดขีด

"สวัสดีค่ะอาๆ พี่ๆ หนูชื่อรดาค่ะ" เด็กน้อยยกมือไหว้และทักทายด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว ทำเอาคนในงานใจละลายไปตามๆ กัน

ในระหว่างงานเลี้ยง มีช่วงเวลาที่ตัวแทนรุ่นขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์ เพื่อนคนหนึ่งที่เป็นหัวโจกสมัยเรียนและชอบโอ้อวดฐานะเดินเข้ามาทักนนท์ "ไงนนท์... ได้ข่าวว่าเรียนจบก็รีบแต่งงานมีลูกเลยเหรอ ตอนนั้นพวกเรายังนึกว่าแกจะไปไม่รอดซะอีก เห็นเงียบหายไปทำงานงกๆ"

นนท์จิบไวน์แดงในมือช้าๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น "การมีครอบครัวเร็วไม่ใช่ความล้มเหลวครับ แต่มันคือแรงผลักดันที่ทำให้ผมต้องเก่งขึ้นให้เร็วที่สุด เพื่อให้คนข้างหลังผมมีชีวิตที่ดี พ่อแม่ผมท่านเหนื่อยมามากแล้ว ตอนนี้ท่านได้พักผ่อนและมีความสุขกับการเลี้ยงหลาน นั่นคือเป้าหมายสูงสุดของผม"

คำพูดของนนท์ทำเอาเพื่อนคนนั้นถึงกับนิ่งอึ้งไป เพราะในขณะที่คนอื่นยังดิ้นรนสร้างตัว แต่นนท์ได้ก้าวไปสู่จุดที่ดูแลได้ทั้งภรรยา ลูก และบุพการีให้สุขสบายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ช่วงไฮไลท์ของงาน คือตอนที่น้องรดาเดินขึ้นไปบนเวทีเล็กๆ เพื่อโชว์ทักษะการเล่นเปียโนที่เธอฝึกฝนมาอย่างดี นิ้วเล็กๆ กรีดกรายไปบนลิ่มนิ้ว บรรเลงบทเพลงคลาสสิกอย่างพริ้วไหว แขกในงานทุกคนเงียบกริบ ตกตะลึงในความอัจฉริยะของทายาทตัวน้อยคนนี้ รินน้ำตาคลอด้วยความตื้นตันใจ ขณะที่นนท์ยืนกอดอกมองลูกสาวด้วยแววตาแห่งความรัก

"ขอบคุณรินนะ ที่อดทนและสู้มากับผมจนถึงวันนี้" นนท์กระซิบข้างหูภรรยา

"รินภูมิใจในตัวนนท์ค่ะ นนท์ทำตามสัญญาทุกอย่างจริงๆ" รินตอบพร้อมซบหน้าลงที่ไหล่ของเขา

งานเลี้ยงรุ่นคืนนั้นจบลงด้วยความประทับใจ นนท์ไม่ได้กลับไปในฐานะหนุ่มรวยที่น่าอิจฉา แต่เขากลับไปในฐานะ "แรงบันดาลใจ" ของเพื่อนร่วมรุ่นทุกคน เขาพิสูจน์ให้เห็นว่า ความผิดพลาดในอดีต (ถ้าใครจะมองว่าการมีลูกในวัยเรียนคือความผิดพลาด) สามารถเปลี่ยนเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ได้ หากมีความรับผิดชอบและความมุ่งมั่นที่มากพอ

เมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากโรงแรม น้องรดาที่เริ่มง่วงนอนซบลงบนตักของพ่อ นนท์มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแสงไฟของเมืองใหญ่ที่เขามีส่วนร่วมสร้างขึ้น และเขารู้สึกได้ทันทีว่า... นี่แหละคือความสำเร็จที่แท้จริง ไม่ใช่ตัวเลขในบัญชี แต่คืออ้อมกอดของครอบครัวที่แสนอบอุ่นในคืนนี้