Elif hazırlanma işini bitirdiğinde kapı zili evde yankılandı. Heyecanla kapıya ilerledi. Bu akşam Asiye’nin evine kendisini Akif götürecekti. Vildan’a hak vermişti. Annesi gerçekten kendisini epey şaşırtıyordu. Ne ara Akif’le konuşmuş, ne ara kendisini bıraktıracağını söylemiş anlamamıştı.
“Hadi kızım, Akif seni bekliyor kapıda.” Elif annesinin arkasından şaşkınlıkla bakakaldı. Hızlıca feracesini giyindi ve kendisini bekleyen Akif’in yanına ilerledi. Arkası dönük olduğundan önce nefesini düzene sokup ardından geldiğini belirtircesine, “İyi akşamlar.” dedi. Akif Elif’in sesiyle arkasını döndüğünde yüzündeki durgunluk gülümsemeye dönüştü. Kocaman kahve gözleriyle kendisine bakması bir anda nereden geldiğini bilmediği bir kalp çarpıntısına dönüyordu. İkisi de daha yeni yeni birbirlerine kar
