ฉัตรธรเปิดประตูให้คนตัวเล็กได้เข้าไปภายใน ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปรอบ ๆ ด้วยความสนอกสนใจ เพราะเป็นครั้งแรกที่ขวัญนรีได้ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของอีกฝ่าย
“ดอกกุหลาบนั่นมันอะไรกัน?”
เสียงทุ้มเอ่ยถามออกมาเมื่อสังเกตเห็นดอกไม้ในมือเรียวขาวของคนตัวเล็กที่ยังตื่นเต้นกับการสำรวจห้องของเขาอยู่
“อ้อ เกือบลืมไปเลยแน่ะ”
“หือ? ลืมอะไรครับ”
“สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคะ คุณผีที่รัก”
เธอว่าออกมายิ้ม ๆ พร้อมกับยื่นกุหลาบขาวแทนใจส่งมาให้ ชายหนุ่มจึงรับเอาไว้ก่อนจะสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ เบา ๆ
“ขอบคุณนะครับ”
“ด้วยความรักค่ะ”
“ต้องด้วยความยินดีสิ”
“คิกคิก ก็มันจริงนี่นา”
ทั้งสองมองสบประสานกันอย่างลึกซึ้ง ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะก้มลงต่ำและโฟกัสไปที่พื้นแทน
“พี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”
“พี่อยู่ได้ถึงพรุ่งนี้นะหนู”
ประโยคที่ออกมาจากริมฝีปากหยักทำเอาคนฟังถึงกับนิ่งอึ้งตะลึงค้าง ขวัญรู้ดีว่าในสักวันหนึ่งเรนก็คงต้องจากไป
