คุณนายปฐมาวัลย์ค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้นมาและภาพแรกที่ปรากฏให้เห็นก็คือร่างเล็กบอบบางของสาวน้อยน่ารัก อัธยาศัยดี
“หนูขวัญ…” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยออกออกมาอย่างอ่อนแรงพลางมองมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
“คุณป้าใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ อย่าเพิ่งรีบลุก” เธอรีบเอายห้ามเมื่อเห็นว่าคนป่วยที่เพิ่งได้สติกำลังจะก้าวลงจากเตียง แต่เมื่อได้ฟังดังนั้นหญิงวัยกลางคนจึงยอมนั่งอยู่เงียบ ๆ เรียบร้อย
“หนู… ช่วยป้าเหรอจ๊ะ?” ใบหน้าดูดีตามวัยจ้องมองมาอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวลตามเคย เด็กสาวจึงรีบพยักหน้ารับเบา ๆ
“ใช่แล้วค่ะ”
“รู้ได้ยังไงเหรอลูก?”
เมื่อเห็นถึงความสงสัยและสับสน ขวัญนรีจึงเข้าใจความรู้สึกนึกคิด เธอจึงยอมตอบออกมาตามความเป็นจริง
“พี่เรนไปบอกหนูค่ะ”
“หนูยังเห็นเขาอยู่สินะ” น้ำเสียงนุ่มเอ่ยออกมา ดวงตาของคุณนายเริ่มที่จะคลอไปด้วยหยดน้ำสีใส เมื่อได้ฟังที่ขวัญพูด
“ใช่ค่ะ ดื่มน้ำก่อนนะคะ” เธอรีบจัดการรินน้ำเทใส่ในแ
