เช้าวันต่อมา…
ขวัญนรีชวนคนพี่มานั่งให้อาหารแมวที่ใต้หอ พออยู่กับฉัตรธรนานเข้า หญิงสาวก็เริ่มหลงรักสัตว์ตัวน้อยเหล่านี้ไปด้วย มือเรียวสวยลูบไปตามตัวอ้วนกลมของเจ้าแมวสีส้มตัวเดิม เธอเกาพุงให้มันพลางอมยิ้มชอบใจกับปฏิกิริยาของเจ้าเหมียวที่กำลังนอนทำหน้าฟินมีความสุขกายสบายใจอยู่
“เธอเองก็หลงรักมันใช่ไหมล่ะ?”
เรนว่าออกมายิ้ม ๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองไปที่ทั้งสองด้วยความรู้สึกปีติ ขวัญจึงพยักหน้ารับเบา ๆ และหันมามอง
“ใช่ค่ะ มันก็น่ารักดีนะคะ”
“อันนี้ฉันไม่ปฏิเสธ เห็นด้วย”
“พี่คะ เราไปเที่ยวกันไหม?” ขวัญนรีเอ่ยขึ้น
“เที่ยวเหรอ”
ใบหน้าหล่อทำท่าครุ่นคิด เขาเองก็อยากใช้เวลาที่เหลือนั้นให้คุ้มค่ามากที่สุด ในหัวของเรนนึกไปถึงสถานที่ต่าง ๆ ที่ทั้งสองจะไปเยือน แต่ก็ต้องเป็นอันหยุดชะงักเมื่อรู้ตัวว่าตนนั้นเป็นผี คงไปเที่ยวด้วยกันได้ยากลำบาก ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะออกไปได้ไหม ส่วนใหญ่เรนไม่เคยออกไปไหนไกล
