เรนมองดูร่างเพรียวที่ค่อย ๆ เด่นชัดขึ้นมาในความทรงจำของเขา ความรู้สึกที่แสนจะคุ้นเคย ภาพในหัวที่โผล่ขึ้นมาเป็นฉาก ๆ ด้วยความเลือนรางแต่ยังคงฝังแน่นติดอยู่ในความทรงจำ
“เขม…”
เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเบา ๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองไปที่สองพี่น้องตรงหน้าที่กำลังกอดกันกลมอยู่ ข้าง ๆ เขมนั้นมีแฟนหนุ่มของเธอยืนอยู่ด้วย เรนมองดูด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
“พี่คนสวยของหนูมาถูกได้ยังไงคะ?”
เสียงเจื้อยแจ้วของคนตัวเล็กเอ่ยถามพลางทำหน้าทำตาออดอ้อน เรียกเอารอยยิ้มหวานจากหญิงสาวผู้เป็นพี่ได้ไม่ยาก
“พี่มาหาคนรู้จักน่ะ หนูอยู่หอนี้เหรอ?”
เสียงนุ่มละมุนหูเอ่ยตอบ พร้อมกับทำท่าทางแปลกใจอยู่ไม่น้อย เมื่อได้รู้ว่าน้องสาวสุดที่รักได้พักและอาศัย ณ สถานที่นี้
“อ้าว นึกว่ามาหาขวัญซะอีกค่ะ”
และในขณะนั้น คุณนายปฐมาวัลย์ก็เดินเข้ามาหาและไปหยุดอยู่ตรงด้านหน้าของแพทย์หญิงอย่าง เขม หรือ จริยาวดี
“หนูเขม ป้ามาแล้วจ้ะ อันนี้ของขว
