ตอนที่ 5 ถ้าหากมันคือเรื่องจริง...

2052 Words

ร่างเพรียวระหงที่กำลังครุ่นคิดหนัก หลังจากที่ใช้ความคิดอยู่สักพัก หญิงสาวก็รีบก้าวเดินไปยังทิศที่อีกฝ่ายเพิ่งจะจากไป “ยังไงวันนี้ก็ต้องได้คุยกัน!” ขวัญนรีเอ่ยออกมาเบา ๆ สายตาคู่สวยหันไปเห็นร่างสูงของหนุ่มรุ่นพี่ที่กำลังจะเข้าห้องพอดี เธอจึงรีบเร่งฝีเท้ามากยิ่งขึ้นจนเข้ามาใกล้ตัวของเรน… “เอ่อ… คุยกันสักแป๊บได้ไหมคะ?” “ได้สิ แล้วเธอจะคุยอะไรล่ะ…” ใบหน้าหล่อหันความสนใจมาที่ร่างบางตรงหน้าก่อนจะจ้องมองใบหน้าสวยของคน ตัวเล็ก “…ขวัญว่าจะเลี้ยงข้าวพี่เป็นการตอบแทนค่ะ” เสียงใสเอ่ยบอกหลังจากที่นิ่งเงียบไปสักพัก “…ไม่เป็นไรหรอก ฉันควรต้องทำอยู่แล้ว” เรนว่าออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ ขวัญนรีจึงไม่อยากจะคัดค้านหรือเอ่ยท้วงอะไร “อ้อ… โอเคค่ะ ว่าแต่…” “หืม… มีอะไรเหรอ…” เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเด็กสาวดูเหมือนมีอะไรจะพูดแต่เจ้าหล่อนก็ไม่ยอมเอ่ยมันออกมา “ช่วงนี้พี่เรนไม่ค่อยว่างเหรอคะ ขวัญไม่ค่อยเจอพี่เรนเลย” สาวสวยเอ่ยถามขึ้น เมื่อได้ยินคำตอบกลับเชิงอนุญาตจากร่างสูงโปร่ง “อืม ก็คงจะประมาณนั้นแหละนะ” “อ้อ... เข้าใจแล้วค่ะ” “…” เกิดความเงียบขึ้นปกคลุมไปชั่วขณะ… สาวน้อยช่างพูดจึงเอ่ยเพื่อทำลายบรรยากาศ… “เมื่อคืน… ขวัญฝันแปลก ๆ ด้วยค่ะ” “ยังไงเหรอ” หนุ่มรุ่นพี่เอ่ยถามนิ่ง ๆ ตามสไตล์ “ขวัญฝันเห็นพี่… กำลังเล่นกับแมว เราก็เลยเดินเข้าไปทักทายตามปกติ แต่… คุยกันได้ไม่เท่าไร… หัวพี่ก็มีเลือดออกมา” ขวัญตัดสินใจเล่าไปตามตรง เพราะตัวเธอค่อนข้างเป็นกังวลและเป็นห่วงชายหนุ่มห้องตรงข้ามอย่างเขา “…” “ช่วงนี้พี่เรนระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะคะ” ดวงตากลมโตจ้องมองมาด้วยความจริงจัง ไม่มีแววแห่งการหยอกล้อ เรนถึงกับงุนงงอยู่ไม่น้อย จนต้องเอ่ยปากถามขึ้น “ทำไมเหรอ?” “ขวัญกลัวว่าจะเป็นลางบอกเหตุน่ะค่ะ” ใบหน้าสวยน่ารักเต็มไปด้วยความกังวลจนฝ่ายคนมองดูรับรู้ได้ เรนยิ้มออกมาบาง ๆ เมื่อสาวน้อยรุ่นน้องดูจะเป็นห่วงตน “เธอคิดมากเกินไปแล้วขวัญนรี” ฉัตรธรเอ่ยตอบหวัง จะคลายความเครียดในตัวของอีกฝ่าย สาวเจ้าจึงหันไปมองสบสายตา “ก็… ถ้าได้เห็นแบบในความฝัน ต้องคิดมากอยู่แล้วสิ” เสียงใสเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา เพราะฝันนั้นยังเป็นภาพติดตา “เธอวางใจเถอะ ฉันไม่มีทางเป็นอะไรไปหรอก” ประโยคที่ออกมาจากริมฝีปากหยักอย่างมั่นใจ ทำเอาขวัญสงสัยไม่น้อย จนเธอต้องเอ่ยถาม “…ทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ?” “เปล่า… ไม่มีอะไร…” เรนเอ่ยตอบปัด ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “พี่ต้องระมัดระวังนะคะ” “ได้สิ ฉันจะพยายามนะ” ดวงตาคู่คมมีเสน่ห์เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกว่ายังคงคิดมากจึงเอ่ยปากรับคำ หวังให้ร่างเพรียวได้คลายความกังวลลงไปบ้าง “ได้ฟังแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย” ใบหน้าน่ารักค่อย ๆ ดีขึ้นเมื่อได้รับคำมั่นยืนยัน “เธอ… กังวลเกี่ยวกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?” “แน่นอนสิคะ!” ประโยคหนักแน่นที่คนตัวขาวเอ่ยตอบทำเอาชายหนุ่มถึงกับอุ่นวาบไปทั่วทั้งตัวและหัวใจ เพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้มีใครมาห่วงใยเขาแบบนี้ ริมฝีปากหยักจึงระบายยิ้มกว้างออกมา “โอเค ฉันยอมเธอแล้ว” “ดะ…ดีมากค่ะ!” ขวัญนรีถึงกับเสียอาการใจเต้นเมื่อเห็นรอยยิ้มแสนดึงดูดและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์จากหนุ่มหล่อที่ยืนอยู่ตรงหน้า “แล้วเธอกลัวผีไหม?” ทันทีที่ได้ยิน… ดวงตาสีน้ำตาลสวยถึงกับเบิกกว้างด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าหัวข้อสนทนาต่อไป… จะเป็นเรื่องแบบนี้ “อะไรนะคะ!?” “ไม่ได้ยินที่ฉันถามเหรอ” เรนเอ่ยถามขึ้นตรง ๆ ไม่ได้มีเจตนาจะแซะคนตัวเล็กแต่อย่างใด เขาเพียงแค่สงสัยและแคลงใจ “…กลัวสิคะ!” “หึหึ ฉันเชื่อนะ อาการเธอมันออกขนาดนี้” ร่างสูงโปร่งถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเมื่อได้ฟังคำตอบ “อย่าล้อสิคะ…” ใบหน้าใสขึ้นสีระเรื่อเมื่อรู้ตัวว่ากำลังโดนหนุ่มรุ่นพี่แกล้ง “ขอนิดหน่อยน่า” ชายหนุ่มว่าออกมายิ้ม ๆ “ว่าแต่… หอนี้มีกุ๊กกุ๊กกู๋เหรอคะ?” เพราะยังมีความข้องใจ เจ้าหล่อนจึงตัดสินใจเอ่ยถามออกมา แต่ทว่า… แทนที่จะได้คำตอบ กลับได้เป็นเสียงหัวเราะแทน “ฮ่าฮ่า กุ๊กกุ๊กกู๋งั้นเหรอ… อะไรล่ะนั่น” ใบหน้าหล่อใสประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างบ่งบอกชี้ชัดให้เห็นว่าเขากำลังสนุกหรือขบขันมากแค่ไหนเพราะคำว่า ‘กุ๊กกุ๊กกู๋’ “ก็… คำเรียกของผอสระอีไงคะพี่เรน!” “งั้นก็คงมี…ที่ไหนก็มีผีทั้งนั้นแหละ หอนี้ก็เหมือนกัน” “ยะ…อย่าพูดสิคะ ฟังแล้วขนลุก…” ขวัญนรีเอ่ยพลางมองไปรอบ ๆ บริเวณอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ทำไมล่ะ ถ้าเธอรู้ว่าที่นี่มี… เธอจะย้ายออกเหรอ?” เรนถามอย่างอยากจะลองเชิง ดวงตาของเขายังคงจ้องมองคนตัวเล็ก “ไอ้กลัวมันก็กลัวอยู่หรอกนะคะ แต่ถ้าย้ายออกก็ไม่ได้ค่ามัดจำที่จ่ายไปน่ะสิ เห็นแบบนี้… ขวัญก็ค่อนข้างประหยัดนะคะ” สาวเจ้าว่าออกมา ฉัตรธรจึงพยักหน้ารับช้า ๆ อย่างเห็นด้วย “อืม… เธอหมายถึง… รู้คุณค่าของเงิน” “ใช่ค่ะ กว่าจะได้มาแต่ละบาท ยากลำบากจะตาย” เสียงใสว่าออกมาอย่างจริงจัง เพราะการหาเงินและสร้างรายได้นั้นไม่ง่ายเลยสักนิด ใบหน้าหล่อใสจึงพยักหน้ารับเบา ๆ อีกครั้ง “ก็จริงอย่างที่เธอว่าแหละ” “มันก็แน่นอนอยู่แล้วสิคะพี่” “แต่ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ เรื่องที่ว่ามีน่ะ” “เอ่อ…” เด็กสาวถึงกับพูดอะไรไม่ออก “ฮ่า ๆ ล้อเล่น… คงไม่มีหรอกมั้ง ฉันอยู่มานานยังไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง ไม่ต้องทำท่าหวาดกลัว….ตัวสั่นขนาดนั้นก็ได้นะ” เมื่อรู้ตัวว่าโดนคนพี่แกล้ง ร่างบางจึงรีบเอ่ยสวนกลับ “โอ้โฮ! หลอกและหยอกเก่งกว่าคุณผอสระอี ก็พี่เรนนี่แหละ” “หึหึ ดูพูดเข้าสิ” ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มเอ็นดูอีกฝ่าย “แล้วถ้าฉันเป็นผีจริง ๆ ล่ะ?” “ก็คงเป็นคุณผีที่หล่อ หน้าตาดี ใจดี และอบอุ่นที่สุดในโลก!” ขวัญนรีเอ่ยตอบในทันที ทำเอาฉัตรธรยิ้มกว้างมากขึ้นไปอีก “ฮ่า ๆ เข้าใจแล้วล่ะ” “ขวัญพูดจริง ๆ นะคะ” ใบหน้าหล่อพยักหน้ารับและยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหมุนลูกบิด “ฉันขอตัวก่อนนะ ต้องไปทำอย่างอื่นต่อน่ะ…” “โอเคค่ะ ไว้เจอกันใหม่นะคะ” สิ้นสุดบทสนทนา ร่างสูงสมส่วนก็ได้เดินหายเข้าห้องไปและเป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างบางหันหลังให้พอดี ฉับพลัน… เจ้าหล่อนที่นึกได้ว่ามีเรื่องจะถามต่อจึงรีบหันกลับไปหาอีกรอบก่อนจะพบว่าตัวของเรนได้หายไปแล้ว ดวงตากลมโตมองดูที่บานประตูก็เห็นแม่กุญแจที่ยังคงล็อกเอาไว้เหมือนก่อนหน้า แม้จะแอบสงสัยและค้างคาใจแต่ขวัญนรีก็เดินกลับเข้าห้องไป และวันถัดมา… ร่างเพรียวตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ตามกลไกธรรมชาติของร่างกาย ดวงตาคู่สวยเหลือบมองนาฬิกาเพื่อดูเวลา ขาเรียวก้าวลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดชำระล้างร่างกายก่อนจะเริ่มแต่งชุด ทานข้าว และเตรียมตัวไปยังมหาวิทยาลัย ผ่านไปสักพัก… เมื่อตรวจความเรียบร้อยต่าง ๆ เสร็จ ขวัญนรีก็ลงมาที่ชั้นล่างของหอ ซึ่งมีคุณนายปฐมาวัลย์ผู้เป็นเจ้าของสถานที่นั้นยืนอยู่ “อ้าว! มาแล้วเหรอจ๊ะหนูขวัญ?” “สวัสดีค่ะ ป้าวัลย์มีอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงใสเอ่ยทักทายอย่างเคารพและสุภาพนอบน้อมก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “ก็เรื่องที่หนูโทรบอกป้าเมื่อวานน่ะสิ” สาวน้อยทำหน้าครุ่นคิดสักพักก่อนจะเข้าใจในที่สุด… “อ้อ… เรื่องก๊อกน้ำพังนี่เอง…” “เดี๋ยวระหว่างที่หนูไปเรียน ป้าจะให้ช่างไปซ่อมนะ” ใบหน้าสวยหวานแสดงออกถึงความแปลกใจเมื่อได้ฟังที่หญิงวัยกลางคนเอ่ยบอก เพราะหนุ่มรุ่นพี่ซ่อมให้จนเสร็จเรียบร้อย “ไม่เป็นไรค่ะ พี่เรนซ่อมให้หนูแล้วนี่นา” “…” “หนูขอตัวไปเรียนก่อนนะคะ” เอ่ยจบ ร่างเล็กบอบบางก็ได้เดินจากไป ทิ้งไว้เพียงแต่คุณนายวัลย์เจ้าของหอพักให้เช่าที่ยังคงยืนนิ่ง ๆ งุนงงและตะลึงอึ้งอยู่ หลังจากที่มาถึงมหาวิทยาลัยและดำเนินกิจกรรมการเรียนรู้ต่อไปจนเวลานั้นล่วงเลยเข้าสู่ช่วงพักกลางวัน สองสาวกับอีกหนึ่งหนุ่มจึงได้พากันนั่งทานอาหารที่โต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ ต่างฝ่างต่างก็หยิบเอากล่องข้าวขึ้นมาวางไว้ก่อนจะมองกันไปมาเพื่อสำรวจดูว่าแต่ละคนเตรียมเมนูอะไรสำหรับมื้อเที่ยงนี้ “ขวัญห่ออะไรมาเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับมองไปที่กล่องอาหารของคนตัวเล็ก “ข้าวผัดสารพัดผักและเนื้อสัตว์น่ะ” ขวัญตอบและเปิดฝาออก เผยให้เห็นเมนูข้าวผัดรวมมิตรที่มีหน้าตาสวยงามดูน่าทาน “โห่… น่ากินจังเลยอะ” ตรีเอ่ยบอกอย่างตื่นเต้น นิรณาที่นั่งเงียบอยู่นานสองนานจึงค่อย ๆ ชะโงกหน้าขึ้นมามองดูตาม “นายจะลองชิมไหมล่ะ?” “ขอลองคำหนึ่งแล้วกัน” มือหนาตักอาหารก่อนจะนำไปจ่อที่ปากตนและเริ่มลิ้มรสชาติ ทำเอาคนทำตัวเธอถึงกับแอบประหม่าและตื่นเต้นลุ้นคำตอบ “โห่… อร่อยมาก รสชาติกำลังดีเลย” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างชื่นชมทำเอาคนฟังถึงกับตาลุกวาว รู้สึกหัวใจพองนุ่มฟูอยู่ภาย ในอก “จะ…จริงเหรอ?” “ใช่สิ ตรีพูดจริง ๆ ครับ” สาวน้อยพยักหน้ารับคำเบา ๆ “โอเค กินกัน เดี๋ยวต้องไปเรียนต่อแล้ว” สิ้นสุดคำพูดของคนตัวเล็กทั้งสามก็เริ่มลงมือทานอาหารของตนเองจนอิ่มหนำสำราญ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับช่วงบ่าย ผ่านไปหลายชั่วโมง… “เฮ้อ… จบลงสักทีนะ อยากกลับไปนอนจะแย่” เสียงใสเอ่ยคร่ำครวญออกมาเมื่อถึงเวลาที่เจ้าตัวจะได้เป็นอิสระแล้ว “โอ้โฮ… รู้ตัวอีกทีก็ดึกแล้วแฮะ” ตรีว่าออกมาหลังจากที่มองดูเวลา ท้องฟ้าในตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีดำเข้มมืดสนิทไร้แสงจันทร์ “กลับกันเถอะ” นิราเอ่ยบอกสั้น ๆ ตามสไตล์ของเธอ “ขวัญกลับยังไงเหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น ใบหน้าหล่อคมเข้มจ้องมองมาที่คนตัวเล็กผิวขาวอย่างไม่ละสายตา “เราเดินกลับน่ะ ไม่ไกลมากหรอก” สาวเจ้าเอ่ยตอบ ก่อนจะสอดส่องสายตาไปรอบ ๆ บริเวณที่เงียบเหงา ไม่ค่อยมีผู้คน “งั้นเดี๋ยวตรีไปส่งนะ กลับคนเดียวค่ำมืดแบบนี้มันอันตราย” ร่างสูงโปร่งเอ่ยพลางอาสาจะเดินไปด้วย ประโยคที่ฟังเหมือนเป็นห่วงเป็นใยทำเอาฝ่ายคนฟังถึงกับปฏิเสธไม่ลง “โอเค เอาแบบนั้นก็ได้ ขอบคุณนายมากเลยนะ” “ไม่เป็นไรเลย ด้วยความยินดีครับผม” “ฉันขอตัวกลับก่อนนะ” เสียงเล็กของนิรณาเอ่ยบอกทั้งสองคนพร้อมกับหันหลังเดินจากไป ขวัญนรีจึงตะโกนตามมา “กลับดี ๆ นะ นิรา!” เมื่อสาวสวยเซ็กซี่ได้เดินจากไป ก็เหลือหนึ่งหนุ่มกับ หนึ่งสาวที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ตรีวิทย์จึงเอ่ยพูดเพื่อทำลายความเงียบงัน “เราก็ไปกันเถอะขวัญ” ใบหน้าหวานพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเริ่มเดินนำทางโดยมีหนุ่มหล่อที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนชายคนสนิทคอยเดินตาม มาส่ง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more