ทั้งสองเดินตามทางมาเรื่อย ๆ ระหว่างทางมีเพียงความเงียบงัน ไร้ซึ่งเสียงพูดคุย แต่หนุ่มสาวกลับไม่ได้อึดอัดใจแต่อย่างใด ทั้งคู่เพียงเดินข้างกันอย่างเงียบ ๆ โดยมีสายตาคู่คมของชายหนุ่มมองร่างบางเป็นระยะ ซึ่งตัวเธอไม่ได้รับรู้หรือใส่ใจ
ผ่านไปไม่นาน…
ตรีวิทย์กับขวัญนรีก็มาหยุดยืนอยู่บริเวณหน้าหอของคนตัวเล็ก ใบหน้าหล่อจ้องมองมาที่เพื่อนสาวด้วยแววตาที่อ่อนโยน
“ราตรีสวัสดิ์ล่วงหน้านะ ยายตัวเล็ก” น้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์เอ่ยบอก คำเรียกที่ฟังดูไม่คุ้นเคยจากปากอีกฝ่ายทำเอาตัวเธอแปลกใจ
“ทำไมถึงเรียกแบบนั้นล่ะ?”
“แค่ลองเรียกตามนิราน่ะ…” เด็กหนุ่มเอ่ยบอกอย่าง
เขินอาย มือหนายกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองเบา ๆ พลางหลุบตามองต่ำ ไม่กล้าสบสายตากับใบหน้าสวยหวานที่กำลังมองมาที่เขาอยู่
“โอเค เราขึ้นห้องแล้วนะ ตรีก็กลับดี ๆ นะ” ขวัญนรีเอ่ยลาเพื่อนหนุ่มหล่อตรงหน้า พร้อมกับส่งยิ้มหวานที่ทำคนตรงหน้าละลายเป็นไอศกรีมได้เลย
