ขวัญนรีที่ยังคงช็อกและเสียใจกับเรื่องราวที่ได้ฟังถึง
กับจมดิ่ง อยู่ในห้วงอารมณ์แห่งความเศร้าและอีกหลาย ๆ ความรู้สึก
“แล้วหนูจะเอายังไงต่อจ้ะ” คุณนายปฐมาวัลย์เอ่ยถามขึ้น
“หนูยังไม่อยากกลับห้องค่ะ” เธอบอกออกมาตามตรง ไม่ใช่เพราะว่ากลัวหรืออะไร เจ้าหล่อนนั้นเพียงแค่ต้องการเวลาทำความเข้าใจในหลาย ๆ เรื่อง รวมไปถึงความรู้สึกของตัวเอง
“จะย้ายห้องหรือย้ายออกไหม ป้าเข้าใจนะ ป้าเองก็คิดไม่ถึงว่าเรนจะยังวนเวียนอยู่ที่นี่ไม่ไปไหน ขอบคุณที่บอกป้านะลูก” น้ำเสียงอันนุ่มละมุนเอ่ยบอกอย่างอ่อนโยนและสุภาพดังเดิม
“ไม่ถึงขั้นออกหรอกค่ะ หนูแค่… ต้องการเวลา” ปากอวบอิ่มเอ่ยตอบ ดวงตาคู่สวยฉายแววแห่งความวูบไหว สับสนลังเล
“โอเคจ้ะ ป้าเคารพการตัดสินใจของหนู” คุณนายวัลย์พยักหน้ารับคำพูดของสาวน้อยเบา ๆ ก่อนจะยิ้มอ่อนโยนมาให้
มือขาวหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาก่อนจะกดโทร.ออกหาเพื่อนสาวที่ถึงแม้จะรู้จักกันได
