ผ่านไปประมาณสามวัน…
ฉัตรธรที่เริ่มสนิทกับขวัญนรีมากเป็นพิเศษ หลังจากได้รับคำอนุญาตให้เข้านอกออกในได้ตามใจ วันนี้เขาจึงตัดสินใจที่จะไปหาอีกฝ่ายที่ห้อง เพราะช่วงนี้ชายหนุ่มหมกมุ่นและเอาแต่คอยคิดถึงร่างบาง เจ้าตัวจึงอยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง
ดวงตาคู่คมจ้องมองประตูห้องหมายเลข 012 ก่อนจะเดินหายเข้าไปภายใน เขากวาดมองไปรอบ ๆ บริเวณโซนนั่งเล่น เมื่อไม่พบคนตัวเล็ก ขาคู่ยาวจึงเดินไปหยุดอยู่ที่ห้องนอนของเธอ
เรนมองดูร่างเพรียวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เขาเดินเข้าไปหยุดอยู่ใกล้ ๆ และเป็นจังหวะเดียวกับที่ดวงตากลมโตหันมองมา ฉับพลัน รอยยิ้มสวยก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าน่ารัก
“พี่เรน”
“เอ่อ…”
“มาทำอะไรคะ” ขวัญนรีเอ่ยถามพร้อมกับลดมือที่ถือหนังสือลงและมุ่งความสนใจมาที่หนุ่มรุ่นพี่อย่างเต็มที่ ทำเอาเขาถึงกับทำอะไรไม่ถูก ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่อย่างนั้น
“ก็เธออนุญาตให้ฉันเข้ามาได้ตามใจ” มือหนายกขึ้นลูบท้า
