บรรยากาศในร้านลูน เอ เซล ที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลับพลันเงียบกริบเหมือนถูกใครกดปุ่มหยุดเวลา
แม้ใบหน้าของกันต์จะดูเหมือนนิ่งเฉย แต่ดวงตาคมของเขากลับเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ขนมนั่งตัวตรงสบตาอีกฝ่ายนิ่งไม่ยอมหลบตาแม้แต่น้อย
มิวแอบเบะปาก กลอกตามองบนอย่างแรง
ราวินนั่งไขว่ห้าง สังเกตการณ์พลางยกแก้วไวน์จิบอย่างใจเย็น...ก่อนจะแอบกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นยัยตัวแสบของเขาทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
“ขอโทษนะคะ ที่มารบกวนโดยไม่ได้นัดหมาย...”
เจสซี่ด้วยน้ำเสียงหวาน แต่แฝงเจตนาไม่ดี
“พอดีมีคนแท็กกันต์ว่าอยู่ที่นี่ เลยแวะมาทักทายน่ะ”
ดวงตาคู่สวยมองกันต์อย่างมีความหมาย ไม่สนใจคนรอบข้างเขาเลยสักคน
“งั้นทักเสร็จแล้วก็กลับได้เลยค่ะ” มิวสวนเสียงแข็งทันควัน ราวกับรอจังหวะอยู่แล้ว
เจสซี่หันมายิ้มหวาน แต่ดวงตาขุ่นเคืองชัดเจน
“แหม~ น้องมิว นี่พูดเหมือนพี่เป็นคนนอกเลยนะคะ”
“ก็ ‘คนนอก’ จริง ๆ ไม
