The love that I will never forget

Chapter Twelve: The Weight of Choice

Minsan, kahit alam mong tama ang ginagawa mo, may mga pagkakataon pa rin na pakiramdam mo ay hindi sapat. Ganito ang nararamdaman ni Mikaela sa mga nakaraang linggo. Habang nagiging mas malapit siya kay Nathan at sinisikap na maghilom sa sakit na kanyang naranasan, si Marki naman ay patuloy na gumagawa ng paraan upang makabalik sa kanyang buhay.

Hindi niya alam kung anong pipiliin n'ya ang tuluyang kalimutan si Marki o bigyan ng puwang ang posibilidad na maayos ang kanilang nakaraan.

Isang gabi, sa bahay ni Mikaela:

Habang nakahiga siya sa kanyang kama, hindi niya maiwasang balikan ang lahat ng nangyari. Nakatingin siya sa kisame, nagtataka kung bakit tila hindi matapos-tapos ang kaguluhan sa kanyang isipan.

“Bakit ba ang hirap makalimot?” bulong niya sa sarili.

Binuksan niya ang kanyang cellphone at nakita ang thread ng mga messages mula kay Marki at kay Nathan. Napabuntong-hininga siya, hinawakan ang kanyang noo, at pilit na pinakalma ang sarili.

Kinabukasan, sa canteen:

Habang kumakain si Mikaela kasama si Nathan, biglang dumating si Marki. Naramdaman agad ni Mikaela ang tensyon sa paligid. Hindi niya alam kung paano haharapin ang sitwasyon.

"Hi," bati ni Marki, nakangiti ngunit halata ang kaba sa kanyang mga mata.

Tumingin si Nathan kay Mikaela, tila nagtatanong kung ayos lang ba siya. Hindi nagsalita si Mikaela at nagkibit-balikat lang.

"Mika, pwede ba tayong mag-usap?" tanong ni Marki.

"Bakit?" maikling sagot ni Mikaela, na pilit pinapanatili ang malamig na tono.

"May kailangan lang akong sabihin," sagot ni Marki, tinitingnan si Nathan na parang hinihintay na umalis ito.

Ngunit hindi umalis si Nathan. Sa halip, nagsalita siya, "Kung may gusto kang sabihin kay Mika, sabihin mo rito. Hindi mo kailangang maghintay na umalis ako."

Nagulat si Marki sa tapang ni Nathan. Tumingin siya kay Mikaela, na halatang hindi komportable sa sitwasyon.

"Okay, sige," sabi ni Marki, huminga nang malalim. "Mika, gusto ko lang malaman mo na wala na akong ibang hangarin kundi ang mabigyan ka ng pagkakataong magheal. Gusto kong malaman mo na nagsisisi ako. At kahit na mahirap, gusto kong ipakita sa'yo na nagbago na ako."

Hindi agad nakapagsalita si Mikaela. Tumayo siya mula sa kinauupuan at tumingin kay Marki. "Marki, tapos na tayo. Tapos na 'yung mga panahon na hinihintay kita o umaasa ako. Ang dami mong nasira, at kahit anong gawin mo, hindi mo na maibabalik 'yun."

Napatingin si Nathan kay Mikaela, kita ang paghanga sa tapang niya. Tumango si Marki, halatang nasaktan, pero hindi siya sumagot.

Pagkatapos ng klase, habang naglalakad sina Mikaela at Nathan:

Tahimik lang si Nathan, pero maya-maya, binali niya ang katahimikan. "Mika, proud ako sa'yo. Alam kong mahirap ang harapin si Marki, pero ginawa mo pa rin."

Napangiti si Mikaela, ngunit halata pa rin ang bigat sa kanyang damdamin. "Salamat, Nathan. Pero, bakit gano'n? Kahit tapos na ang lahat, parang may kulang pa rin."

Hinawakan ni Nathan ang balikat ni Mikaela at tumingin nang diretso sa kanyang mga mata. "Mika, hindi naman overnight ang paghilom. Kaya nga nandito ako, di ba? Para ipaalala sa'yo na hindi mo kailangang mag-isa."

Napayuko si Mikaela, ramdam ang init ng mga salitang iyon. "Salamat, Nathan. Sa totoo lang, hindi ko alam kung saan ako pupunta kung wala ka."

Sa mga sumunod na linggo, mas naging maayos ang buhay ni Mikaela.

Natutunan niyang maging mas bukas sa mga taong tunay na nagmamalasakit sa kanya, tulad ni Nathan. Pero kahit na unti-unti siyang nagiging masaya, may mga gabi pa rin na bumabalik ang mga alaala ni Marki.

Isang gabi, habang nasa balcony ng kanilang bahay, tumawag si Nathan.

"Hi, Mika. Naalala ko lang, may quiz pala tayo bukas," biro nito.

"Alam mo, Nathan, ikaw na yata ang pinaka-consistent na tao sa buhay ko," sagot ni Mikaela habang nakangiti.

"Syempre naman," sagot ni Nathan. "Kung may darating na panahon na kailangan mong piliin ang dapat mong mahalin, sana makita mong kaya kitang alagaan nang higit pa sa inaakala mo."

Natigilan si Mikaela sa sinabi ni Nathan. Bagaman hindi direktang sinabi ni Nathan ang nararamdaman niya, ramdam niya ang sinseridad nito. Pero sa ngayon, alam niyang kailangan pa niyang ayusin ang sarili bago siya magbigay ng anumang sagot.