The love that I will never forget

Chapter Thirteen: Rebuilding the Broken Pieces

Sa bawat paghilom ng sugat, may mga pagkakataong babalik ang sakit. Si Mikaela ay nasa proseso ng pagbubuo muli ng sarili, pero hindi maiiwasan na paminsan-minsan, ang bigat ng nakaraan ay bumabalik. Sa tulong ni Nathan, natututo siyang magtiwala ulit, ngunit alam niyang hindi ganoon kadali ang lahat.

Isang araw sa klase:

Habang nagle-lecture ang kanilang teacher, napansin ni Mikaela na panay ang sulyap ni Nathan sa kanya. Medyo nahihiya siya, kaya nagkunwari siyang abala sa pagsusulat ng notes. Pero hindi nakatakas sa kanya ang ngiti ni Nathan nang makita nitong nag-blush siya.

"May sinasabi ka ba?" tanong ni Mikaela nang mag-break ang klase.

"Wala naman," sagot ni Nathan, nakangisi. "Ang cute mo lang kasi kapag nahihiya ka."

"Nathan, tigilan mo nga ako," sagot ni Mikaela habang tinatakpan ang mukha niya. Pero kahit pilit niyang pinapakita na annoyed na siya, hindi niya mapigilang mapangiti.

Pagkatapos ng klase:

Nagyaya si Nathan na pumunta sila sa library para mag-review. Habang nagbabasa ng libro si Mikaela, napansin niyang tahimik lang si Nathan, pero tila hindi focused sa binabasa nito.

"Bakit parang wala kang gana?" tanong ni Mikaela, tinaas ang right eyebrow.

"Ah, wala," sagot ni Nathan. "Iniisip ko lang... kung kailan ka ulit tatawa nang malakas."

Napatingin si Mikaela sa kanya. "Tawa nang malakas? Bakit, hindi ba ako masaya ngayon?"

"Hindi ko sinasabing hindi ka masaya," sagot ni Nathan. "Pero iba kasi 'yung tawa mo dati, 'yung parang walang iniisip na problema. Gusto ko lang makita 'yun ulit."

Hindi nakaimik si Mikaela. Ang simpleng salitang sinabi ni Nathan ay parang tumama sa puso niya. Hindi niya inaasahan na may isang tao na mas inaalala ang tunay niyang kaligayahan kaysa sa iba pa.

Sa bahay ni Mikaela, kinagabihan:

Habang nag-aaral siya, bigla siyang nakatanggap ng message mula kay Marki. Hindi niya inaasahan ang mensahe dahil halos isang buwan na mula nang huli silang mag-usap.

"Mika, sana mabigyan mo ako ng pagkakataong magpaliwanag ulit. Hindi ko kaya na hindi mo ako pinapakinggan. Kahit saglit lang, pwede ba?"

Napahawak si Mikaela sa kanyang cellphone. Gusto niyang huwag nang mag-reply, pero tila may bahagi ng puso niya na gustong marinig ang paliwanag ni Marki. Hindi niya maipaliwanag kung bakit, pero sa kabila ng lahat, naroon pa rin ang mga alaala na mahirap bitawan.

Kinabukasan, sa campus:

Habang naglalakad si Mikaela papunta sa classroom, nakita niya si Marki sa tapat ng gate. Agad siyang tumingin sa kabilang direksyon, umaasang hindi siya mapansin. Pero mabilis siyang nilapitan nito.

"Mika, please, pakinggan mo naman ako," pagsusumamo ni Marki.

Napahinto si Mikaela. Hindi niya alam kung bakit hindi niya kayang basta na lang talikuran si Marki, pero hindi rin niya gustong magmukhang mahina.

"Marki, hindi ko na alam kung ano pa ang gusto mong mangyari," sagot niya. "Sinira mo na ang lahat. Ano pa ba ang gusto mo?"

"Ikaw," sagot ni Marki nang walang alinlangan. "Ikaw ang gusto ko, Mika. Lahat ng mali ko noon, gusto kong itama ngayon."

Natigilan si Mikaela. Ramdam niya ang sinseridad sa boses ni Marki, pero naalala rin niya ang sakit na dulot nito sa kanya.

"Nandiyan na si Nathan," sagot niya nang malamig. "Siya ang tumulong sa'kin nung iniwan mo ako. Ano'ng karapatan mong humingi ng isa pang pagkakataon?"

Tila natameme si Marki sa sinabi ni Mikaela. Tumango na lang ito at umatras nang bahagya. "Kung hindi mo na ako kayang bigyan ng chance, tanggap ko. Pero gusto ko lang malaman mo na hindi kita kayang kalimutan."

Sa tambayan nila ni Nathan:

Habang kumakain ng meryenda, napansin ni Nathan na tahimik si Mikaela.

"May nangyari ba?" tanong nito.

"Hmm... Wala naman," sagot ni Mikaela, pero halata sa mukha niya na hindi totoo ang sinabi niya.

"Alam mo, Mika, hindi mo kailangang itago 'yan. Kung gusto mong mag-open up, andito lang ako."

Napangiti si Mikaela. Ang pagiging maunawain ni Nathan ay isang bagay na talagang hinangaan niya. "Salamat, Nathan. Ang swerte ko na nandiyan ka."

Hindi nagtagal, nawala rin ang bigat ng loob ni Mikaela habang kausap si Nathan. Alam niyang mahaba pa ang tatahakin niya bago siya tuluyang makawala sa sakit ng nakaraan, pero sa tulong ni Nathan, unti-unti siyang nagiging mas malakas.